histórias de Acımasızlık

"Sencede bu bıçaka kan yakışmaz mıydı? Tek suçu Keskin olmaması sadece... " "Keskin zamanında kaderin iplerini koparmışsa kader onu lanetlemekte ve buna mahkum etmekte haklı. Azrailinden kaçamazsın sonuçta. " "Tek haklı olan zamandır. Sen kaderin iplerini elinde tuta bilecek misin yoksa sende koparacak mısın? Ve bunu zaman en iyi şekilde bize gösterecek. Ama senin Azrailin keder olmayacak. İplerin benim elimdeyse sen yalnızca bana mahkum ola bilirsin. "

Bir zehirlenme yaşadı hepsi. Birer birer, sırayla. Aslında hepsi farkındaydı bu zehirli, yavaş yavaş yayılan hissin. Fakat hiçbir şey yapamadılar ya da yapmak istemeyip yapmadılar. Bağımlısı değillerdi sadece seviyorlardı. Seviyorlardı, istiyorlardı bu hissin kendilerine verdiği gücü, dokunulmazlığı. Onlar kendi kendilerini var ettiklerini zannediyorlardı. Aslında onlar kendilerini değil, hislerinin oluşturduğu karakterler onları var ediyordu. Evrendi onlara bu hisleri veren. Onlar hep bu hislerin kendilerinde mi kalacağını zannediyorlardı? Hayır, kalmayacaktı. Evren nasıl onlara bu hissi istediği zaman, istediği kişilere vermişse istediği zaman da geri alacaktı. Dolayısıyla hepsi evrenin oyuncaklarıydılar. Bu hisler de evrenin karakterlerine verdiği birer takıdan başka bir şey değildi. Ve onlar bunun farkında olmadan benimsemişlerdi bu hisleri ölümüne. Bu zehirlenmeyi daha çok yaşayan iki kişi vardı. Kayra ve Ceyda... Kayra acımasızlığın verdiği hisle olduğu her yerde dokunulmazlığın verdiği hazzı yaşarken, Ceyda ise bencilliğin yaşattığı eşsizlikle kendi kendini yüceltmekle meşguldü. Peki ya bu iki güç ansızın çatışırsa ne olur? İşte evren o zaman eğlenir ancak o zaman oyun başlar. Güç tutulması gerçekleştiği zaman...