Arkadaşlık cerita

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak'ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak'a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada'nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada'ya yönelik konuştum. Ardından Irmak'a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

Ayağıma düşen insan kafası ile bilincim kapanmıştı ~~ gözlerimi yavaş yavaş açtığımda karşımda gördüğüm 4 yunan tanrısı ile her şeyi hatırladım hızla gözlerim büyüdü ve ayaklarıma baktım ayakkabılarım kandı "SİZ ŞAKAMISINIZ BUNLAR ÖZEL ÜRETİMDİ" Dedim Ordan abim "Lütfen yine bayılma" Demesine kalamadan zaten bayılmıştı

Beyin unuturdu. Bir şeyi hafızasından tamamen siler, onu hiç yaşanmamış sayardı. Ama kalp unutmaz, hatırlardı. Unutamazdı, yapılan küçücük bir iyiliği, dudaklarında gülümseme oluşturan bir olayı ve en çok da ruhuna dokunan değerli bir kişiyi. Kalp unutmayı çalışır, görmezden gelir kendini kandırdı. Ama hissederdi, tanıdık bir dokunuşu, bir kokuyu veya bir bakışı. İşte kalp ve beynin savaşı burada başlardı. Kimin kazanacağı hiçbir zaman bilinmezdi. Onların hikayeside tam bu noktada başlamıştı. Birbirine sevgi ve aşk ile bağlı olan iki ruh vardı. Bu tutkulu ve aşk dolu bedenler en uzak notaların en uyumlu nağmeleriydi. Biri hatırlamayı seçmiş diğeri unutmaya zorlanmıştı. Ama ikisininde kaderleri birbirine mühürlüydü. Akıl unutsa bile kalp hissederdi...

"Kalabalığın içinde yalnızdım; ama yalnızlık öyle bir şeydi ki, ne ben ona ait olabiliyordum ne de o bana." Aerion'da herkes bir yere aittir. Kimi geceye, kimi doğaya, kimi büyünün derinliğine... Ama bazıları vardır ki, hiçbir yere ait değildir. Asımsızlar. Onlar bir hata mı, yoksa yeni bir başlangıç mı? Noxera Ortak Akademisi'nde herkesin yeri belliydi.. Sayfalar çevriliyor, adımlar atılıyor ve gerçek ile hayal arasındaki sınırlar yavaşça kayboluyordu. Güven mi? yoksa tehlike mi? Huzur mu? yoksa karanlık mı? Seçim onun, ama sonuçlar... kim bilir? Kimseye ait olmayan bir güç uyanıyor. Ve dünyayı değiştirecek olanı ise şimdi sahnede.

Müzik başladığında her şey değişiyordu; ama hayatım hâlâ sessizdi. Müzik, içime yayılan görünmez bir enerji gibiydi. Uzun zamandır ertelediğim duyguları sadece o anlarda hissedebiliyordum. Çünkü müzik, benim için her kilitli kapının anahtarıydı. Bu yüzden kendimi yine aynı yerde bulmuştum. Şehrin gürültüsünden uzak, loş ışıklı küçük bir kafede... Köşede duran eski pikap, sanki buranın kalbi gibiydi. İğne plağa değdiği anda tüm dünya bir anlığına susuyordu. Ama o gün, müzikten önce dikkatimi çeken başka bir şey vardı. Ve o şey... biriydi.

"İlke diyor ki mezun olunca görüşürüz değil mi? İlkokuldan beri bu kıvırcıkla oturuyorum ben sence görüşmememiz mümkün mü İlkeciğim? Süper zeka arkadaşım benim." "Ne bileyim Arda ya? Farklı şehirleri kazanırsak ne yapacağız, gözden ırak olan gönülden de ırak olur ayrıca." Savaş ellerini İlke'nin saçların atarak karıştırmaya başladı. "Sen de bizi bırakmaya dünden hazırsın İlke. Üzgünüm ama hepimiz aynı üniversiteye gideceğiz zaten, gidemezsek bile ben sizi bulur bir araya getiririm. Uzakları yakın ederiz icabında." "Aynen." dedi Arda katıldığını belli ederek sonra gözleri bana ilişti. "Sen niye bir şey demiyorsun Nil?" dedi beni süzerek. Şimdi hepsinin bakışları bana dönmüştü. "Bilemeyiz." dedim yutkunarak, "Hayat bizi başka yerlere sürükleyebilir, başka kişilere çevirebilir. Sonsuza kadar birlikte büyüyemeyiz." Arda'nın kaşları çatılırken, Savaş birden bağırdı ve hepimiz kahkahaya boğulduk. "Ben de öyle hayatın amına koyayım o zaman!"

berk, okulda aybike'nin en azılı rakibiydi. ta ki en yakın arkadaşı olana kadar.

Bir az mistiklik bir az arkadaşllk bir az stagram

Fotoğraf yarışmasına katılmak isteyen fotoğrafçı adam ve üniversiteli bir kız... İkilinin yollarının keşişmesi ve takım olmasıyla hikayeleri başlıyor. @ from lia...

Aile sorunları olan 5 çocuk tanışırsa ne mi olur? İşte karşınızda Kimsesiz Ailem.

Bu bir seridir.Bölüm bölüm düşüncelerimi,hissettiklerimi anlatmak istediğim bir seri.

Herkes onun kötü biri olduğunu düşünüyor. Belki de haklılar. Ama kimse neden kötü olduğunu sormuyor.

Ilgaz, henüz on yaşındayken bir arabanın arka camından babasının gidişini izlemiş ve o günden sonra kendi dünyasını sarsılmaz duvarlarla örmüş bir genç kızdır. Voleybol onun nefes kaynağıdır. Hayatını "tek kişilik bir kale" gibi yönetmeye alışkındır. Ancak lise son sınıfta karşısına çıkan bir proje, tüm planlarını altüst eder. Okulun futbol takımıyla ortak yapılacak 19 Mayıs gösterisi için, okulun en kapalı kutusu ve mesafesiyle tanınan Demir ile eşleşir. Demir, tıpkı Ilgaz gibi kendi karanlığına hapsolmuş, geçmişin ağır yüklerini omuzlarında taşıyan biridir. İkilinin arasındaki zorunlu ortaklık, başta büyük çatışmalara ve sarsıcı tartışmalara neden olsa da; zamanla birbirlerinin "duvarlarının" ardındaki gerçekleri görmeye başlarlar. Ilgaz, yıllardır bildiği gerçeklerin aslında göründüğü gibi olmadığını fark etmeye başladığında, Demir hem sığınacağı bir liman hem de yüzleşmesi gereken en büyük aynası olacaktır. "Siyahın içine beyaz karışır ama ne kadar görünür?"

@GökkalpAkkaya.00 : sizce aşk diye bişey varmıdır @Gazel_Aksoy.8 : hayır

Bu kitap arkadaşlarla girilen bir iddia için yazılmaktadır.

Acaba kendimi güvende hissetsem . 10 yıl daha genç ,10 kilo da daha zayıf olsam .. Aşkı bulur muyum ? çok da param olsa dünyanın öbür ucuna gitsem yapabilir miyim ? Bu hayaller olsa bile hiç bir yere gidemiyorum ... Niye bu tutsaklık ?? Tüm bunlarım olsa bile Özgür değilim ..Çünkü insan ancak geride kimseyi bırakmadığında Özgür oluryormuş .. Geride bekleyenin olmadığında ..Hayatım boyunca eksikliğini hissettiğim tek şey aşk ... Bu yüzden tüm gün Romantik filmler izleyip yalancıktan mutlu oluyorum.. Çok çok azından haz alsam dahi bu böyle .. Belki de yaşamak istediğim hayatı yazacağım buraya ,belki de dönem dönem yaşadığım..

soğuk bir yurt. sıcak olduğu umulan arkadaşlık.