Arkadaşlık mga kuwento

05***: Bir hayalin en uzun kaç dakika yıkılmadan kalabildi? ~~~ • Tüm hakları saklıdır • Kapak tasarımı şahsıma aittir • Yarı texting

Beyin unuturdu. Bir şeyi hafızasından tamamen siler, onu hiç yaşanmamış sayardı. Ama kalp unutmaz, hatırlardı. Unutamazdı, yapılan küçücük bir iyiliği, dudaklarında gülümseme oluşturan bir olayı ve en çok da ruhuna dokunan değerli bir kişiyi. Kalp unutmayı çalışır, görmezden gelir kendini kandırdı. Ama hissederdi, tanıdık bir dokunuşu, bir kokuyu veya bir bakışı. İşte kalp ve beynin savaşı burada başlardı. Kimin kazanacağı hiçbir zaman bilinmezdi. Onların hikayeside tam bu noktada başlamıştı. Birbirine sevgi ve bağlılık ile bağlı olan iki ruh vardı. Bu tutkulu ve aşk dolu bedenler en uzak notaların en uyumlu nağmeleriydi. Biri hatırlamayı seçmiş diğeri unutmaya zorlanmıştı. Ama ikisininde kaderleri birbirine mühürlüydü. Akıl unutsa bile kalp hissederdi.

Karanlık bazen korkutmaz... Bazen sadece insanın kendini en çok hissettiği yerdir. Aynı okulda, aynı kütüphanede, aynı masada kesişen iki hayat. İkisi de yaralı. İkisi de susmayı öğrenmiş. Ve ikisi de birinin yanında kalmanın ne demek olduğunu bilmiyor. Ama bazı hikâyeler gürültüyle başlamaz. Sessizlikte büyür. Bu, karanlıkta birbirini bulan iki yabancının hikâyesi. Bir Ay Parçası gibi.

Bazen adalet kalpte aranır ve aşk en beklenmedik yerde bulunur... Doktor ablasının peşine takılan genç avukat adayı, kendini beklenmedik dostlukların, aşkın ve yıllardır gizlenen bir sırrın tam ortasında bulur. Kimi zaman güldürecek, kimi zaman merakla sayfaları çevirtip kalbini burkacak bir hikâye... Çünkü bazen adalet mahkeme salonunda değil, kalpte aranır...

Ayağıma düşen insan kafası ile bilincim kapanmıştı ~~ gözlerimi yavaş yavaş açtığımda karşımda gördüğüm 4 yunan tanrısı ile her şeyi hatırladım hızla gözlerim büyüdü ve ayaklarıma baktım ayakkabılarım kandı "SİZ ŞAKAMISINIZ BUNLAR ÖZEL ÜRETİMDİ" Dedim Ordan abim "Lütfen yine bayılma" Demesine kalamadan zaten bayılmıştı

Bir gece. Bir tartışma. Ve sabaha karşı boş kalan bir ev. Ada, sinirle kapıyı çarpıp çıktığında kimse onu durdurmadı. Çünkü herkes, bazı şeylerin konuşulmamasının daha güvenli olduğuna inanıyordu. Telefonu şarjda kaldı. Saatler geçti. Ada geri dönmedi. Ama bu bir kayboluş hikâyesi değil. Bu, susmayı seçenlerin hikâyesi. Geçmişte "kaza" denilerek kapatılmış bir ölüm, yarım kalan cümleler, hatırlamak istemeyen hafızalar ve gerçeği normalleştiren bir arkadaş grubu... Herkes masum, herkes suç ortağı. Çünkü bazen kimse öldürmez; ama herkes susar. Herkes susarsa, bu gerçekten kaza mı olur?

Ailem dediği insanları mecbur kaldığı için terk eden Alin Ahu Karan, yıllar sonra karşılarına bir asker olarak çıkar. Artık güçlü, kararlı ve her adımı hesaplıdır. Ancak geçmişin acıları ve terk edilmişliğin gölgesi hâlâ peşindedir. Ailesiyle yüzleşmek zorunda kaldığında, eski yaralar yeniden kanamaya başlar. Güç, intikam ve hayatta kalma mücadelesi... Alin'in hikayesi, korkularla ve tutkularla dolu bir yolculukta başlar.

Tıp fakültesi öğrencisi olan Karaca, babası şehit düşünce erkek kardeşi ve eşinin acısından dolayı kanser olan annesi ile bir başına kalmıştır. Annesinin tedavisi için Ankara'daki evlerini satan Karaca hem okuyup hem de annesi ve kardeşiyle yeterince ilgilenemeyince teyzesinin isteğiyle annesini ve kardeşini Trabzon'a gönderir. Ölünce kızının tek başına kalacağını düşünen annesi hem şehit olan eşinin güvendiği askeri hem de Trabzon'dayken çocukluğunu bildiği Yüzbaşı Polat Ali ile kızı Karaca'nın görüşmesini ister. Karaca annesinin isteğini kabul eder ama amacı annesinin istediği gibi Polat Ali ile bir ilişkiye başlamak değil, hasta annesine beyaz bir yalan söyleyerek gönlünü kırmamaktır. Ama işler Karaca'nın planladığı gibi gitmez çünkü Polat Ali hakkında öğrendiği gerçekler zamanla tüm düşüncelerini altüst eder. Tüm bu gerçekler sayesinde Karaca ile Polat Ali kısa sürede gerçek bir ilişki kurarlar. Ama bu ilişki aradaki mesafelerle, gizlenen görevlerle, saklanan sırlarla, zamansız kayıplarla ve ani terk edişlerle çoğu kez sınanır.

umarım beğenirsiniz 🤍🌸

Güçlü bir avukat olan Asalet Arslan,bir dava çıkışı saldırya uğrar.Onu görüp yardım etmeye çalışan askere izin vermez.Bu tesadüf tekrarlanmaya devam edər.Asker bir şekilde hep Asaletin karşısına çıkar. Asalet Arslan bir süre sonra bu askere bağlanmaya başlar..

Deniz 19 yaşında, doğduğundan beri onu istemeyen bir babayla büyümüş. Çevresi pek olmadığından sadece 2 yakın arkadaşı, annesi ve ablasıyla yakındır. Travmalarla büyümüş Deniz 19 yaşında hayatına giren Poyraz'la birlikte hayatı değişir. Hayatı yeniden ve travmalarını atlatarak yaşamaya başlar.

Çocukluktan beri tanışan 4 arkadaşın yaşamı

Hoşlandığı çocuktan vazgeçmeye çalışan laline beklenmedik bir şekilde anonim bir hesap yazar ve işler değişir

Dünyanın nüfuzu ikiye bölünüyor, Yarısı sen oluyorsun, yarısı ben... Sonra ikimiz bir bütün oluyoruz, Kimseye sezdirmeden.

Metroda tanıştığın bir yakışıklı çıtırın aslında senin okulunda ilk günü olduğunu öğrenmen ve onunla çarpışman neleri değiştirebilir ki?

Yaşananlar nasıl anlatılır. Olaylar, geçmiş ve gelecekte ya da hayaller ben bunların içimde durmasını istemiyorum bu nedenle gerçeği rüyalarımla harmanlayıp aktaracağım çünkü bir yol seçemedim bu yüzden kendi yolumu açmaya karar verdim diyelim . Başlangıçtan sonsuzluğa eriştiğim ana kadar. Gerçekler, anılarım, rüyalarım .( maze of memorıes den esinlenilmiştir )

Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak'ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak'a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada'nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada'ya yönelik konuştum. Ardından Irmak'a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

❤️🥀