Bağımlılık cerita

Gümüş makaslar kitabıyla birlikte yazılmaktadır @Ssozdil ile ortaklaşa çalışılmış bir eserdir Gümüş Makaslar'a oradan erişebilirsiniz

9 yaşım bana lanet getirdi.

Uyuşturucu bağımlısı bir kızın hayatı. Evet bu kız benim,aşık olduğum ise beni bu boka sürükleyen

oğuz: gelmeni istemiyorum nezir: oğuz özür dilerim geleyim göreyim yüzünü oğuz: seni son görüşlerimden biriyse eğer dünden kalma bir ayyaş olarak görmek istemiyorum ben dokuzuncu sınıfta hayran olup onuncu sınıfta tavladığım tatlı nezir olarak kal istiyorum nezir: yavrum son kez falan ne demek öyle gelemedim diye kızıyorsun biliyorum haklısın da ama özür diledim ya oğuz: nezir sen unutuyorsun ama ben kanser hastasıyım hemde ikinci sefer muhtemelen son günlerimi yaşıyorum ve sen bir haftadır her an ölebilecek sevgilini görmeye gelmiyorsun üzerine iğrenç ortamlara giriyosun nezir: bebeğim fazla düşünüyorsun bir defa atlattın bir daha atlatacaksın biz yanındayız oğuz: biz deme nezir biz deme çünkü sen yoksun sebepsiz yere onlardan kopmama rağmen eski arkadaşlarım bile geliyor sürekli arıyorlar kendimi katma çünkü sen yanımda değilsin

Karan'ın eli, Ayliz'in boynundaki inci kolyeye gitti. Parmakları hafifçe tenine değdiğinde Ayliz elektrik çarpmış gibi irkildi. "Bu kolyeyi o mu taktı boynuna?" diye sordu Karan, sesi bir yırtıcı hayvanın hırlaması gibiydi. Ayliz cevap veremedi. Karan'ın parmakları kolyeyi sertçe sıktı. "Seni ondan alacağım Ayliz. Ailelerin ne dediği, o sarsak Aras'ın ne yapacağı umurumda bile değil. Sen benim bıraktığım o küçük kız değilsin artık, biliyorum. Ama ben de senin hatırladığın o çocuk değilim." Karan geri çekildi, o sert ve duygusuz maskesini tekrar yüzüne taktı. Az önce o tutkuyla konuşan adam gitmiş, yerine yine o buz dağı gelmişti. "Şimdi içeri gir ve o adamın elini bir kez daha tutarsan, bu evi onun başına yıkarım. Anladın mı?" Ayliz sadece başını sallayabildi. Karan arkasına bile bakmadan yürüyüp giderken, Ayliz kalbinin göğüs kafesini parçalayacakmış gibi atmasına engel olamıyordu. Aras ile geçen üç yıl sadece bir alışkanlıktı; ama Karan... Karan bir felaketti. Ve Ayliz o felakete doğru sürüklendiğini ilk kez o gece anladı.