Birlik Stories

Vicdan eskirse, ruh küflenirmiş! Ruhu yaşarken küflenen insanların öldüklerinde ruhları da kokarmış! Düşman oldukları ailenin büyük oğluyla evlenmeye zorlanan Meran Ulya Babür, bu evlilikten kaçabilmek için her türlü yolu denemeye kararlıydı. Nefret ettiği adamdan yardım bile dilemeye hazırdı. Fakat yardım istediği kişi düşman ailenin ikinci çocuğundan başkası değildi! Kartal Alemşah, eskiden sevdiği kadının ağabeyiyle evleneceğini duyduğunda unutmaya zorlandığı geçmişiyle yüz yüze kalmıştı. Yanlışlar yapıldı. Sözler verildi sözler bozuldu. Savaşın sonunda antlaşma metni imzalandı. Taraflar belliydi. Karar kesindi. Sırlar sarmaşık gibi geçmişlerini kafeslediğinde ortada kalan sadece dikenler arasından doğan imkânsız aşkları olacaktı. "Ve hiçbir şey tesadüf değildi!" Çevrelerini saran bir savaş çıktığında geçmiş onları yaraladığında geriye kalan sadece onlar oldu. Onlar birbirineydi. Ama en çok birbirlerinden sınanacaklardı. "Yasemin yücede biter, kokusu aleme yeter!" Misak: And, yemin, sözleşme demektir. BİRLİK EVRENİ SERİSİNİN ikinci kitabıdır. Evren üç serilik ana kitaptan ve iki yan kitaptan oluşmaktadır. Kitaplar birbirinden bağımsızdır fakat birbiriyle bağlantılı olayların yaşandığı bir evrende geçmektedir. +18 sahneler içermektedir!

Göğe baktım usulca, gecenin karanlığına serpiştirilmiş yıldızları ararken bir çift göze rastladım. "Bilemezdim, meğer benim karanlığımda parlayan en güzel yıldız senmişsin."

Dünya mahvolmuş bir halde. Mahvolmuş yeterli mi?? Sanmam. Tam her şey bittiğinde, dünya sonunda nefes alacağına inanıp insan soyunun üstünde bambaşka bir yaşam kurduğunda her şey daha kötüsüyle, büyük bir hız, korkunç bir düzen ve o inanılmaz ihtişamıyla bir kan topu gibi üstüne binmişti. İnsanoğlu acımasızlığından çekinmiyor, 9 kıta zulüm içinde kan ağlıyordu. Çok eski zamanlarda, insanlık kendi içinde yeni hayatlar kurmayı bile başaracak durumdayken, tüm zekâ ve yeteneğine rağmen hala aynıydı. Yapılan keşifler, o muhteşem icatlar ve göz boyayan ihtişamlar tek bir şeyi yok edip yerini alamamıştı; kibir. İnsanoğlunun o inanması güç kibrinin yerini hiçbir şey alamıyor gün geçtikçe dünyayla beraber ruhu çürüyordu. Asırların sonunda tüm o güç savaşları kaçınılmaz bir sonu ev sahibi yaptı, kıyameti. Sürekli değişen, yıkılıp kurulan o devletler bıkmadan usanmadan savaşıyorlardı, uğruna kaynak kalmayana dek, insanların soyları tükenene dek. Kaynaklar tükendiğinde ise gözlerini bürüyen kan ellerini düğmelere daha çok yasladı. Daha fazlası, daha fazlası, daha, daha, daha!! İnsanlığın %93'ü kayboldu ve silindi. Bu fırsat dünyanın kendini yenilemesi için verilmiş olmalıydı ki doğa kendi düzenine oturdu. Dev şehirler, övündükleri savaş tesisleri, görkemli oteller, şatafatlı arabaları bir ziyafet gibi yok etti doğa, hakkı olanı aldı ve kendini düzenini tekrar kurdu. İnsanların yüzlerce asırlık eziyetinin ardından artık hayvanlarında kendi evlerinde yaşama hakkı onlara verilmişti. Ama insanoğlu cezasına rağmen durmayı bilmez. Kalan azınlık bir araya geldiğinde, yaşamak için ilkellikten kurtulmak istediklerinde ilk hamleleri takvimi değiştirmekti. Tam 3000 yılında her şeyi sıfırlandı, 2. Milat başladı. İnsanlık için mahvolacak yenilenmiş bir dünya. Zaman asırları değiştirirken, insanlar çoğalıp

Bir nine varmış sonra ölmüş

aynı düşmanın peşine düşen iki yabancı bir şekilde bir olarak düşmanı ortadan kaldırmaya çalışır.