Historias de Blackandwhite516

Prologue: "Crish,Tama na...Please stop wasting your precious tears for that idiot man...Di mo siya kailangan..." Pagpapatahan sa akin ni Nicole. "Di mo k-kasi alam...k-kung gaano kasakit eh..." Humihikbi kong sabi sa kanya. "Oo nga,di ko alam kung gaano kasakit pero kasi nakikita kong nahihirapan ka na..." "Kahit na sabihin mong c-chat lang yun...d-di pa kami n-nagkikita...huhuhu" Hindi ko na naituloy yung sasabihin ko dahil mas gusto ko nalang umiyak kaysa magkwento sa kahit kanino. "Ganto...Isipin mo...Di pa kayo nag-ki-kita...si pa kayo nag-ho-holding hands...di pa kayo nag-ya-yakap...di pa kayo nag-de-date...di pa kayo nag-ki-kiss...Miss mo na?Mahal mo na?Iniiyakan mo na?Pero kagaya nga ng sinabi mo 'Di ko alam kung gaano kasakit'" sabi ni nicole na aktong tatayo at aalis na sa kwarto ko.Pero bago siya makalabas ng kwarto ko lumingon muna siya sa akin at... "Your wound on your heart takes a long times,days,months,or even years to heal" And with that she left me with an open mouth and falling tears

Mahinhin... Di makabasag pinggan... Magalang... Mabait... Maayos manamit... Para bang ayaw magsuot ng damit na kita kahit ang collarbone o ang binti man lang... Ika nga maria clara ng dalawang libo't labing siyam na taon... Ganyan ako Noon... Pero ang lahat nang yan ay nagbago simula Nang mawala siya sa akin... Nang magkahiwalay kami... Nang lumayo siya sa akin... At nang magpatanto kong walang permanente sa mundo. Nararamdaman... Bagay... At tao... Lahat yan ay... Nagbabago... Nauubos... Nawawala... At umaalis... 'Anong mali...?' 'Anong kulang...?' 'Anong nangyari...?' 'Bakit biglang nawala...?' 'Bakit biglang nagbago...?' 'Bakit biglang umalis...?