Bogowieolimpijscy Stories

Wiem, że to kolejna taka rzecz na wattpadzie, ale to będzie wyjàtkowe. ~AnnabethmArti

Czy też zadajecie sobie czasem pytanie: Kim ja właściwie jestem? Cóż, Lily robi to prawie codziennie. Lily Jones bardzo pragnie gdzieś należeć. Nie tkwić w Domku Hermesa, jak jakiś wyrzutek, tylko mieć swój domek. Swoich braci i siostry. Swojego boskiego rodzica. Jednak czy gdy pozna prawdę, naprawdę sprawi to, że będzie szczęśliwsza? Życie Lily staje się coraz bardziej skomplikowane. Okazuje się, że dziewczyna posiada niesamowitą zdolność, a raczej przekleństwo. W dodatku wygląda na to, że właśnie rozpoczyna się nowa wojna. Czy mogłoby być jeszcze gorzej? (Oczywiście, że tak. Szukanie nowych trudności dla herosa, jest jak szukanie drzew w lesie)

,, Przepraszam, Dave. Ale nie mogę tego zrobić."

Co by było, gdyby oprócz Mrocznego, byłaby jeszcze Światłość? Co by był, gdyby oprócz Emmy była jeszcze inna Wybrana, bardziej potężniejsza od niej samej??? Tego dowiecie się w mojej najnowszej opowieści.

21 wiek Odmienność od reszty wcale nie jest zła - na swojej drodze życia zawsze możemy natknąć się na kogoś kto też różni się od reszty społeczeństwa. Jednak nie tylko nasze pochodzenie, czy to kim jesteśmy czyni nas niepowtarzalnymi. Wiele rzeczy wpływa na nas - półbogów. Wszyscy jesteśmy inni niż całe społeczeństwo przez tą samą rzecz, ale niemożliwe jest odnalezienie dwójki identycznych herosów. Każde z nas jest niezwykłą istotą, jednak ja jestem zupełnie inny niż inni. Jestem synem Hadesa. Jestem Królem upiorów. Jestem Nico di Angelo.

Olimp jest zagrożony. Tym razem niebezpieczeństwo nie pochodzi jednak ze strony gigantów ani potworów. Nadszedł dzień kontroli boskich panteonów, a przygotowania idą zupełnie inaczej niż powinny. Satyrowie pogarszają sytuację i Olimpijczycy muszą zmierzyć się z niezwykle trudnym problemem. Czy znerwicowany Zeus i jego rodzina zdołają opanować sytuację nim będzie zbyt późno, mimo swych różnic charakteru? Czy uda się im przejść kontrolę, czy stracą swą prestiżową rangę?

Nigdy nie chciałam być wojowniczką, bohaterką, ani żadną inną heroską. Nigdy nawet nie przeszło mi to przez myśl. Byłam siedemnastolatką, dla której najważniejsza była rodzina i przyjaciele. Miłość, szczerość, lojalność i wsparcie - dla mnie było to zrozumiałe, tym była moja relacja z bliskimi. Myliłam się, myśląc, że dostanę to samo w zamian. Wszystko, co uważałam za stały element mojego życia, za całkowitą prawdę, za wszystko, w co wierzyłam... odeszło, kawałek po kawałku, aż w końcu z mojego zwyczajnego życia nie pozostało już nic. To wszystko zniknęło, rozpłynęło się, jak niewyraźny sen. A to, co nastąpiło potem... to było gorsze, niż wszystko, co do tej pory znałam.