Codzienność dzieła

Nie każdy pamiętnik powstaje po to, by ktoś go przeczytał. Niektóre powstają po to, żeby nie zwariować. Między codziennością, śmiechem, zmęczeniem i emocjami, których nie da się wypowiedzieć na głos, rodzi się historia kobiety próbującej odnaleźć samą siebie. To historia kobiety, która każdego dnia walczy bardziej z własnymi myślami niż z rzeczywistością. Jedni znajdą tutaj śmiech. Inni odnajdą siebie. A niektórzy zamkną tę książkę z myślą: „Przecież ktoś właśnie opisał moje życie."

Tak, jak w tytule - nominacje, zapowiedzi, specjale.

Zbiór niedoskonałych oraz ulotnych słów, które czasem kołtunią się w głowie a czasem są tylko przejściowe. Samuel 08.02.2018 r.

.

Wygląd to tylko dodatek do barwnej osobowości.

Chciałabym, żebyś to usłyszał. Chciałabym to przeżyć i dziękować za coś czego nie ma.

Od przeprowadzki minęły dopiero dwa lata ,a ja już zdążyłam przyzwyczaić się do nowego domu, miejscowości i sąsiadów.... Chcesz wiedzieć więcej, pozostaje ci już tylko czytanie😜😊

Mówi się że proste historie są najlepsze. Nie jestem dobrym pisarzem, wręcz przeciwnie jestem bardzo fatalna w pisaniu powieści. Mimo to pragnęłam napisać coś co uznałabym za wartościowe. Można mnie zabić. Zezwalam.

Julia ma 15 lat ma chorobę , a mianowicie nowotwór. Chcesz zobaczyć jej codzienne życie? Przeżyć razem z nią swoją codzienność? Zapraszam do przeczytania pamiętnika Julii Dablog. Zainspirowała mnie książka Ponad Wszystko.

Mój pamiętnik, znaczy moje wpisy i publikacje dotyczące mojego dnia. Mam nadzieję, że codzienna publikacja. Stworzone na podstawie formatu ZRÓB TO od @WariatkowoAg

Jak nauczycielka radzi sobie z codziennymi problemami. Stworzone przez Jagodę i Monikę.

Autentyczne odczucia człowieka, który czuł nieopisany gorąc, a pomimo to zamarzał tworząc na zewnątrz siebie ruchomą skorupę mechanicznie układającą fragmenty codzienności innych ludzi. Przeżycia tego, któremu odebrano oczy, a pomimo to posługiwał się wzrokiem...

Pytanie na które każdy z nas szuka odpowiedzi

Jest to pamiętnik dziewczyny chorej na epilepsję. Historia, i funkcjonowanie z tą dziwną chorobą. Codzienne przeżycia, wzloty, upadki, miłość, przyjaźń i śmierć. Czy da radę? Tego możecie dowiedzieć się tylko po przeczytaniu tego kilkurozdziałowego opowiadania.

Zacznijmy od tego, że sama nie wiem, co robię w tym momencie. Pisanie pamiętnika nie jest w moim stylu, ale podobno wychodzenie ze strefy komfortu jest bardzo ważne w samorozwoju... więc piszę. Nie sądzę bym mocno się tutaj uzewnętrzniła, ponieważ strach, który mnie ogarnia na samą myśl, że ktoś może to przeczytać, jest ogromny, chociaż w sumie ... Wątpię, by ktokolwiek odkrył ten dziennik, a jeżeli już to czytasz to znaczy, że podarowałam go z własnej, nieprzymuszonej woli, gdyż chcę byś poznał mój umysł, myśli, duszę i historię. W takim razie jedyne, co mi pozostało to zaprosić Cię do wspólnej przygody.

Trzymałam swoją rękę na jego dłoni. Z kolei, on ścisnął ją mocniej. Przez chwilę trwaliśmy w ciszy, baliśmy się odezwać. Taki układ nam odpowiadał, po prostu ja i On i taniec. Nic więcej nie było potrzeba. -Od początku! - krzyknęła wychowawczyni. -C-Czemu?!- uniosły się obie klasy. -Maciek znowu pomylił układ. Maciej słuchasz Ty Mnie?! - kobieta wydarła się na całą salę. -Co?- zapytał wyrwany z zamyśleń. -Dajcie mi cierpliwości, bo tu nie wytrzymam - chwyciła się za głowę. -Niech pani policzy do dziesięciu - podpowiedziała długowłosa blondynka. -Liczyłam i do trzydziestu pięciu, ale to i tak nie pomogło. HALO?! Ustawcie się! Zamiast słuchać Panią, byli zbyt zajęci rozmawianiem i przeszkadaniem. Moja irytacja rosła z każdą minutą.

☆☆"Spełniają się marzenia, zachcianki i mary I to nie są żadne czary"☆☆ Drugi autorski tomik poezji własnej, pisanej o każdej porze i w każdym miejscu, ale głównie na jeden, ukryty temat. (Pięknie proszę o nie kopiowanie okładki ani żadnych treści z tomiku, dziękuję ☆ )