Człowiek Stories

Zbiór wierszy. Można rzec tak: wiersz o trudnej (według mnie) treści, nic co wydaje się że jest oczywiste, jednak może się okazać zupełnie inne, może bardziej skomplikowane albo jednak proste. Oczywiście ich tematem jest wszystko co może dotyczyć: świata, człowieka, emocji, duchowości, społeczeństwa. Wyższa metafora.

Jestem tyko człowiekiem. Człowiekiem, który chce poznać, co to właściwie znaczy.

Wiersze. Krótkie przebłyski. Myśli i myślniki. Czasem samokrytyczne, czasem stronnicze, czasem przygnębiające, czasem rozczulające.

Przychodzi ten moment, w którym należałoby coś wreszcie opublikować. Tekst masz gotowy, zredagowany, cieplutki jak bułeczka dopiero z pieca wyciągnięta i nic tylko zjeść. Wbijasz zęby, słuchasz, jak skórka chrupie, już się delektujesz smakiem, aż tu nagle gorąc straszny i pysk cały poparzony. Tak i tutaj z tymi tekstami. Gotowe, zredagowane, okładka przyszykowana, ale jeszcze ten opis należałoby przykleić jakiś, bo z opisem sto razy więcej wejść niż bez opisu. Więc szkoda taki opis pominąć, zostawić na potem, bo jak człowiek zna to, co człowiekiem nazywane przez ogół, to wie, że to "potem" bardzo szybko zamienia się w "nigdy". Więc siadam z heroicznym zamiarem stworzenia monumentalnego opisu. Uruchamiam przeglądarkę, wchodzę na wattpad i nagle do głowy zachodzą pytania. O czym? Jak? Odpowiedzi znajduję jakieś wymijające, byle tylko wsadzić sobie w łeb i zaczynam. Powoli, po literce wystukuje, jednym palcem najpierw i jakimś trafem powstaje pierwsze słowo. Słowo za słowem i bach, mam jakieś tam zdanie. A wszystko to bez sensu, podobne rozbitej wazie co ją dziecko zaczęło naprawiać. Bo co można napisać o zbiorze opowiadań, które w żaden sposób nie są ze sobą powiązane? Jest zbiór. Cała filozofia.

.

Wiersz opowiada o tym jak człowiek zmienia się wraz z wydarzeniami, uczuciami.

- Mam na imię Luna. Mam dwadzieścia lat, męża i dwumiesięczną córkę. Muszę znaleźć sposób, żeby do nich wrócić. Znajdę go. - Powiedziałam. - Najpierw musisz przetrwać, piękna istoto. ~ Luna Cotton zniknęła, przenosząc się do krainy elfów. Do krainy Lavantis. Poznaje tam przepowiednię, która mówi o jej rodzinie. Jednak Luna była adoptowana, a rodziców nigdy nie poznała. Teraz musi rozwikłać zagadkę, żeby nie zginąć.

Wiersz

W Anglii, gdzieś w podziemiach Londynu powstała mała wioska. Nazwano ją wioską "Kamolill". W tych podziemiach zamieszkiwały różne "dziwadła" - a przynajmniej tak ich nazywali śmiertelnicy. Zaczynało się od gnomów, a kończyło na stworzeniach, których rasa była nieznana ludziom. Stworzenia Rasy HUMAN - albo lepiej wam znani, ludzie - nie mieli wstępu do Kamolill, tylko stworzenia "obce" mogły wkroczyć w ciepłe progi wioski. Tak brzmi brzmi historia sprzed wieków, o powstaniu wioski Kamolill. Przejdźmy o parę tysięcy lat do przodu, czyli 25 maja 5098 i wysłuchajmy historii pewnej 15-letniej pól pegaza pól giganta...Arnelli Wholed.

Wiersz mówiący o tym jaka naprawdę może być miłość

Filozoficzne spojrzenie na kwestie ludzkiego życia

Świat postrzegam pod kontem miłowania. Wszystko co robimy, możemy robić dla człowieka albo dla ekonomii, świetnych wyników, zdobywania pochwał lub innych celów. W naszej codzienności możemy widzieć wrażliwość drugiej osoby albo być zamkniętym na innych. Swoimi artykułami chcę pokazać jak ważne jest abyśmy dbali o siebie i uzdalniali swoje serca do postawy kochania.

Jest to spis mojego życia, mianowicie opinii, poglądów, przeżyć i doświadczeń, aby osoby czytające mogły spojrzeć na świat z innych perspektyw, być może zmienić nastawienie do życia, czy zmienić priorytety.

Wiersz opowiada o tym jak bardzo jesteśmy zagubieni.

🥀 Romantyczny i melancholijny szept słów układających się w poezję, które siedziały w umyśle mym. 🥀

BĘDĄ TU CYTATY NAPISANE PRZEZ MNIE ORAZ KOLEGÓW Z SZKOŁY. OBECNIE JEST ICH 46, ALE OCZYWIŚCIE MOŻLIWE, ŻE TA LICZBA SIĘ ZMIENI. . . . POD KAŻDYM CYTATEM BĘDZIE WYŁĄCZNIE IMIĘ TWÓRCY. OCZYWIŚCIE BEZ NAZWISKA CZY INNYCH DANYCH JAK RÓŻNE KONTA NA IG, WATT-PADZIE, FACEBOOKU ITP. . . . KAŻDY BYŁ ZAPISANY I WYMYŚLONY PRZEZ MNIE I MOICH ZNAJOMYCH. OCZYWIŚCIE PRACE INNYCH MOGĄ BYĆ ŚCIĄGNIĘTE Z INTERNETU, ALE TO BYŁO BEZ MOJEJ WIEDZY. GDYŻ KAŻDY CYTAT BYŁ WPISYWANY WŁASNORĘCZNIE PRZEZ KAŻDEGO DO ZESZYTU W KTÓRYM TO MAM.

Jak długo?Jak długo może żyć człowiek? A jakbym powiedział ci, że wiecznie? Uwierzyłbyś? Ja żyję naprawdę długo. Jednak nie wierzę, nie chcę wierzyć, że nigdy nie umrę. Co jeśli jesteśmy tak naprawdę zupełnie innym gatunkiem niż myślimy? Odkąd pozyskałem zdolność myślenia, próbuję zrozumieć czym jesteśmy. Pozwól, opowiem ci fragment mojej historii. Ten najszczęśliwszy, tak mi się zdaje. UNIWERSUM WHY NOT TO HELP ORTHER

Może myślałeś kiedyś, że masz skrzydła? Tak, drogi Odbiorco pytam osobiście i personalnie. Możesz nie wierzyć, stawiać się i buntować. Pozwalam Ci nawet ominąć ten post i czytać dalej. Tylko... nie możesz powiedzieć, nigdy, że nie miałeś skrzydeł! Może po prostu boisz się przyznać, że lękasz się lotu? I tutaj, jako swoiste motto chciałbym przytoczyć słowa piosenki Mariah Carey: "Spread your wings and prepare to fly For you have become a butterfly". Tak. Motyle choć mają skrzydła delikatne, a żywoty krótkie- nie boją się lotu...

Trochę poezji, która od jakiegoś czasu gnieździ się w mojej głowie i chyba chcę się wraszcie uwolnić. Być może tu znajdzie swoje miejsce, ale jak chcecie to możecie ją wypierdolić przez okno. I tak kiedyś zostanie wypierdolona.