Düşmandanaşka Stories

Bazı hayatlar, herkesin başrolünü oynamak isteyeceği peri masallarının içinde yaşanır. Uzaktan bakıldığında kusursuz görünen sofralar, ihtişamlı evler, soyadlarının ardına saklanan sırlar ve herkesin imreneceği hayatlar... Ama bazı masalların başrolleri bile mutlu değildir. Irmak Korden. Kor; sönmemiş, içten içe harlanan ateş demekmiş. Derler ki Irmak Korden, içinde kor taşıyanlardanmış. Ateşten doğmuş, ama su gibi susmayı öğrenmiş. Her şeyi varmış. Ama herkesin sahip olmak istediği o hayatın içinde, kendisine ait hiçbir şey yokmuş. Bazı hayatlar ise başrolü bile istemeden yazılır. Batın Bozkan. Boz; dengeleri değiştiren, düzeni bozan demekmiş. Derler ki Batın Bozkan'ın kanında dizmeceleri bozmak varmış. Dokunduğu her düzeni değiştiren, kurulan her dengeyi yerinden oynatan bir kan... Biri ateşini içine gömen, diğeri düzenleri yerinden söken iki hayat. Biri korunu saklarken, diğeri her şeyi yakıp yeniden kurmaya alışmış. Ve bazen iki insanın yolları kesiştiğinde, mesele birbirlerini bulmaları değildir. Asıl mesele, birbirlerinde kendilerini bulmalarıdır. Bir taraf düzeni bozan, diğer taraf düzeni harmanlayan... Peki ya bu iki kan birleşseydi? Bir masal mı doğardı, yoksa bir kabus mu görülürdü? 𐙚⋆ [Yarı texting]

Hayatımın ne zaman değiştiğini hatırlamıyorum. Bir gün uyandım ve artık eski Ece olmadığımı fark ettim. Sonra geçmişten biri çıktı karşıma ve beni, varlığından bile haberdar olmadığım bir grubun içine sürükledi. Ashes. Hızın, kavgaların ve sırların arasında yaşayan bir grup. Ama Ashes herkesi kabul etmiyordu. Beni neden seçtiklerini bilmiyordum.

+7..: Я заблудился. *Kayboldum.* Siz: Yine mi? Bu sefer nerede kayboldun? +7..: в твоих глазах... *Gözlerinde...*

+54**** **** niye kutay olmamı mı isterdin aras yetmedi herhalde deniz OROSPU TEOMAN teoden | texting x düzyazı

barış, izmirden ayrılmasının yasını bir çift yeşil gözle unutmuştu

2050 yılında yaşanan büyük bir deprem ve ardından yayılan ölümcül bir gaz, insanlığın bildiği dünyanın sonunu getirir. Gazdan hayatta kalan yirmi gençte meydana gelen genetik değişim, sonraki nesillere aktarılır ve insanlık zamanla farklı yeteneklere sahip yeni bir hâle dönüşür. Bin beş yüz yıl sonra ise Thalerya'da on sekiz krallık hüküm sürmektedir. Sıradan bir ailenin kızı olan genç hekim Lyria Alvaren ile Vaelor Hanedanı'nın gelecekteki kralı Aren Vaelor'un yolları kesiştiğinde, ikisinin de taşıdığı miras ve Thalerya'nın unutulmuş geçmişi yeniden ortaya çıkmaya başlar.

"Bir kadının ruhunu fethetmek için onun en gizli arzularını okumanız gerekir; fakat bir kadının bedeninde hayatta kalmak istiyorsanız, tüm kozlarınızı oynamanız gerekebilir." Günümüz dünyasında kadınların ruhunu bir sanat eseri gibi yöneten iflah olmaz bir flörtöz insan zihnini tek bir bakışla çözen bir uzman ve en prestijli hastanelerde ölümle yaşam arasında mekik dokuyan bir cerrah:Andrea Visconti. Geçirdiği şüpheli bir kazanın ardından gözlerini açtığında kendi kanlı ellerine bakmayı bekliyordu. Ancak uyandığı yer; lavanta rengi gökyüzünün altında parıldayan, bembeyaz mermer sütunlu Aethelgard Sarayıy'dı. Üstelik aynada ona bakan yüz kendine ait değildi; o artık tahtın meşru veliahdı, kusursuz güzellikteki Prenses Thalassa'ydı... Thalassa'nın kraliçe olabilmesi için, sarayın en karanlık, en tehlikeli büyücüsü ve yozlaşmış Taht Gaspçıları'nın veliahdı Theron ile evlenmesi gerekiyordu. Büyük düğüne tam 7 gün vardı. Ancak Andrea, bu narin kadın bedeninin içindeki yabancı ruh olarak, yedi gün sonraki şafak vaktinde sarayın kan gölüne döneceğini ve kral olan babasının katledileceğini öğrenmişti. Kadın ruhunun tüm şifrelerini çözen ama bir kadının bedenine hapsolan bir doktor, zamana karşı bu ölümcül oyunu nasıl kazanacaktı? "Tarih, gücü elinde tutanların yazdığı bir masaldır, Theron. Ama bu masalın sonunu Thalassa'nın elleriyle ben değiştireceğim." "Oyun başlasın bakalım."

Büyük yıkımın ardından kurulan bu acımasız yeni dünyada yaşam, keskin sınırlarla birbirinden ayrılmıştır. Dışarıya tamamen kapalı sırlarla dolu Yaprak Ormanı, kavurucu sıcaklara direnen Köz Halkı, sınırlarına yaklaşmanın ölüm demek olduğu Barbar Dağ Halkı ve tüm bu kaostan izole yaşamaya çalışan Balıkçı Kasabası... Bu halklar arasında zoraki bir barışı sağlamaya çalışan aidiyetsiz Köksüzler, gün geçtikçe kıtaya yayılan tekinsiz bir fısıltının ortasında kalır. Bir yanda okyanusun derinliklerinde unutulmuş efsanevi Lalsular'ın trajik masalı sular yüzüne çıkarken; diğer yanda yüzyıllardır güneşe hasret kalan bir Yeraltı Halkı, karanlıktan yüzeye çıkmanın yollarını aramaktadır. Dilden dile dolaşan efsanelerin karanlık gerçeklere dönüştüğü bu dünyada, hiçbir masal masum değildir. Sırların kanla korunduğu bu fantastik evrende hayatta kalmanın bedeli ne olacak? Geçmişin külleri arasından doğan, gizem ve hayatta kalma mücadelesiyle dolu bu destansı yolculuğa adım atın.

Siz: Hem onun sayesinde götü kurtarıyorsunuz hep Siz: Yoksa ohooo Siz: Yüz farklı suç kaydından aranıyordunuz şimdi Siz: He aranıyorsanız Utkuya söyleyin benim evime gelsin Siz: Onu burada saklayabilirim Siz: Tabi iki abim ve iki erkek kardeşim Utkuyu polislerden önce yakalayıp öldürebilirler ama olsun Siz: İyilik iyiliktir Siz: Hem ya iyilik yap denize at yada Utkunun götüne sok demişler Siz: Bende bi seferlik Utkunun götünü kurtarabilirim ... İzel herkes gibi sıradan bir öğrenciydi. Ancak okulun popüler ve badboy olarak geçen gruptaki Oğuza yazmak isterken gruptan başka birine yazarsa nolur?

komşu krallığın kralına büyü yapmak isteyen lina, büyücü şükriye abla tarafından kandırılıp yanlış numaraya yazmıştı

Gezi günü iki düşmanın telefonları karışırsa neler olur? TeoDen hikayesi 27.06.26 // Texting

İzmir'de orta gelirli bir ailede yaşayan Sude annesini ve babasını trafik kazasında kaybetmesi üzerine büyük bir çöküş yaşamıştır.Eski okulunda yaşattığı kargaşalara ve kavgalara dayanamayan disiplin kurumu onu şehrin bütün zorbalarının ve serserilerin bulunduğu okula atamaya karar vermişti.Sude bu karara sevinmişti sanırım eğlence başlıyordu,ama okulun baş serserisi Berat'ın dikkatini sandığından daha çok çekmişti... İyi eğlenceleer🫶🏻🤍

Karahan ailesinin soğuk kraliçesi Lilit için hayat, kuralları kanla yazılmış bir satranç tahtasından ibaretti. Ta ki babasının ölümüyle başlayan o amansız savaş, karşısına Vural Korhan'ı çıkarana kadar. Vural; karanlığın içinden doğmuş, acımasızlığı bir zırh gibi taşıyan ve Lilit'i kendi kurduğu kapana çekmekten çekinmeyen bir tehlikeydi. Salzburg'un dondurucu gecesinde dökülen kan, aralarındaki nefreti geri dönülmez bir yangına dönüştürdü. Lilit kardeşini korumak için bir Azrail'e dönüşürken; Vural, o soğuk tahtı devirmek için sınırları zorlamaktan bir milim bile geri adım atmadı. İki düşman. Tek bir taht. Ve her hamlede biraz daha birbirine dolanan, yakıp yıkan bir cehennem... "Bu bir geri çekilme değildi Lilit. Bu, ikimizi de kül edecek o büyük yangının başlangıcıydı."

Dünya mahvolmuş bir halde. Mahvolmuş yeterli mi?? Sanmam. Tam her şey bittiğinde, dünya sonunda nefes alacağına inanıp insan soyunun üstünde bambaşka bir yaşam kurduğunda her şey daha kötüsüyle, büyük bir hız, korkunç bir düzen ve o inanılmaz ihtişamıyla bir kan topu gibi üstüne binmişti. İnsanoğlu acımasızlığından çekinmiyor, 9 kıta zulüm içinde kan ağlıyordu. Çok eski zamanlarda, insanlık kendi içinde yeni hayatlar kurmayı bile başaracak durumdayken, tüm zekâ ve yeteneğine rağmen hala aynıydı. Yapılan keşifler, o muhteşem icatlar ve göz boyayan ihtişamlar tek bir şeyi yok edip yerini alamamıştı; kibir. İnsanoğlunun o inanması güç kibrinin yerini hiçbir şey alamıyor gün geçtikçe dünyayla beraber ruhu çürüyordu. Asırların sonunda tüm o güç savaşları kaçınılmaz bir sonu ev sahibi yaptı, kıyameti. Sürekli değişen, yıkılıp kurulan o devletler bıkmadan usanmadan savaşıyorlardı, uğruna kaynak kalmayana dek, insanların soyları tükenene dek. Kaynaklar tükendiğinde ise gözlerini bürüyen kan ellerini düğmelere daha çok yasladı. Daha fazlası, daha fazlası, daha, daha, daha!! İnsanlığın %93'ü kayboldu ve silindi. Bu fırsat dünyanın kendini yenilemesi için verilmiş olmalıydı ki doğa kendi düzenine oturdu. Dev şehirler, övündükleri savaş tesisleri, görkemli oteller, şatafatlı arabaları bir ziyafet gibi yok etti doğa, hakkı olanı aldı ve kendini düzenini tekrar kurdu. İnsanların yüzlerce asırlık eziyetinin ardından artık hayvanlarında kendi evlerinde yaşama hakkı onlara verilmişti. Ama insanoğlu cezasına rağmen durmayı bilmez. Kalan azınlık bir araya geldiğinde, yaşamak için ilkellikten kurtulmak istediklerinde ilk hamleleri takvimi değiştirmekti. Tam 3000 yılında her şeyi sıfırlandı, 2. Milat başladı. İnsanlık için mahvolacak yenilenmiş bir dünya. Zaman asırları değiştirirken, insanlar çoğalıp

Ilgaz, henüz on yaşındayken bir arabanın arka camından babasının gidişini izlemiş ve o günden sonra kendi dünyasını sarsılmaz duvarlarla örmüş bir genç kızdır. Voleybol onun nefes kaynağıdır. Hayatını tek kişilik bir kale gibi yönetmeye alışkındır. Ancak lise son sınıfta karşısına çıkan bir proje, tüm planlarını altüst eder. Okulun futbol takımıyla ortak yapılacak 19 Mayıs gösterisi için, okulun en kapalı kutusu ve mesafesiyle tanınan Demir ile eşleşir. Demir, tıpkı Ilgaz gibi kendi karanlığına hapsolmuş, geçmişin ağır yüklerini omuzlarında taşıyan biridir. İkilinin arasındaki zorunlu ortaklık, başta büyük çatışmalara ve sarsıcı tartışmalara neden olsa da, zamanla birbirlerinin duvarlarının ardındaki gerçekleri görmeye başlarlar. Ilgaz, yıllardır bildiği gerçeklerin aslında göründüğü gibi olmadığını fark etmeye başladığında, Demir hem sığınacağı bir liman hem de yüzleşmesi gereken en büyük aynası olacaktır. "Siyahın içine beyaz karışır ama ne kadar görünür?"

Masum ve saf bir kız ile mafyatik bir kötü çocuğun dillere destan düşmandan aşka hikayesi... Yine

Yeraltının on üç tahtı vardı, zirvesinde ise herkesin diz çöktüğü o adam. Ama bilmedikleri bir şey vardı: Zirve, o adamın bile ulaşamayacağı kadar dikti."

Bir düşmanlık hikayesi gibi başlayan ama sekiz yıllık gizli bir tutkunun kapılarını aralayan soluksuz bir yüzleşme.

Söylenen sözler, yapılan hareketler, edilen yeminler ve bakılan hareler kişinin kaderini belirler. İnsan, kaderin kendisi için seçtiği yoldan kaçamaz çünkü bu yol onun seçimleri üzerine gerçekleşmiştir. Fakat bazen kaderin girdiği bu yolda kendimizin değil, başkalarının parmağı vardır. Rusya Eskrim Akademisi'nin parlayan yıldızı Hera, kaderin kendisi için çizdiği yoldan habersizdi. "Geçmişte biri bana lotus çiçeğinin anlamından söz etmişti, küçüktüm o zamanlar." Sesi, benim aklımı bulandırmaya yetecek kadar etkiliydi. Elinde tuttuğu epeye bakarken gülümsedi ve tek, hızlı bir hamlede boynuma doğrulttu. Gözleri zihnimi okumaya çalışıyor gibiydi. "Benim huzurum olur musun, Hera? Benim olur musun, Lotus Çiçeği'm?"

-düşmandan aşka #wlw