Farklılık storie

İşte doğduğum yerdi burası Korktuğumda sığındığım Sığınırken ağladığım Bazen beklediğim, bazen hayaller kurduğum Burası Çatı Varoluşum, kayboluşum, yokoluşum....

" biz olamayız" genç kadın umursamayıp adamın ellerini tuttu "nereden çıkardın bunu" genç adam kurumuş ellerini kadının zarif sıcacık ellerinden çekti. Ve bir adım geri gitti "çünkü öyle olması gerekiyor" kadın başını olumsuz bir şekilde sallayıp konuştu "hislerimiz karşılıklı ve-" genç adam gülümsedi ve kadının sözünü kesti " bunu bilemezsin" kadın adama bir adım yaklaştı " hayır bunu çok iyi biliyorum sende beni seviyorsun ama söyleyemiyorsun" adam kadına gülümsemeye çalışarak baktı sanki bir şey söyleyecekti ama vazgeçmişti bu küçük sesizliği bozan genç kadın olmuştu "seni sevmemi lütfen engelleme" "Venüs" kadın adama bir adım daha yaklaştı aralardaki mesafe azalmıştı. "Savaş seni sevmeme izin ver"

"Ben Ay, Albino doğdum. Tenim kar gibi beyazdı ama içimdeki kış, çok daha derindi." Ay, sıradan bir genç değildi. Albino oluşu, gözlerinden tenine kadar her yerde fark ediliyordu. Ama insanlar sadece gördükleriyle yetindi; hiçbiri onun içine bakmadı. Okulda fısıldaşmalar, sokakta bakışlar, aynada sorgular... Her şey onu biraz daha uzaklaştırdı dünyadan. Ama Ay pes etmedi. Çünkü o, sadece bir albino değil hayatta kalmanın, farklılığın, gücün adını yeniden yazan bir genç kızdı. Teninde sadece kış yoktu... İçinde bir devrim kadar sıcak bir kalp taşıyordu.