Historias de Gençkız

Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..

1911 'de geciyor... Elena para için birden fazla erkekle birlikte olan Yunan bir hayat kadını.. bir gün türkiyeden bir müşteri alıyor fakat gittiğinde osmanlıda büyük bir savaş olan trablusgarp savaşı cıkıyor müşterisi olan adam onu yollayamadıgı için sevdalım diye ailesine emanet ediyor ama ailenin abisi Rauf bu kadına karşı birşeyler hissetmeye başlıyor.

İnsan gerçekten güvenmeye değer bir varlık mıdır? Seven insanın her şeyini ona adamasını hakeden bi varlık mıdır insan? Ya da seven kişiyi kullanma hakkını kendinde görebilecek kadar yüzsüz veya kibirli midir? Sahiden her gün her şeyin en güzelini başarmasını sağlamaya çalışmak için uğraştığımız insanlığımız aslında nedir, neyden ibarettir? İnsan bunların hepsini hakediyor mudur?

Peri, adı gibi masalsı bir hayata değil, siyah saçlarının gölgesinde sakladığı karanlık bir cehenneme doğdu. Doğduğu andan itibaren evi dediği yer hücresi, ailesi dediği insanlar celladı oldu. Bembeyaz teni, ruhuna atılan her imzanın izini taşıdı. On yaşında, henüz kendi çocukluğunu yaşayamadan, hayatın en ağır ve kanlı yüzüyle tanıştı. O kafesin kapıları bir gün açıldı ama Peri özgür kalmadı; sadece hücresini değiştirdi. Yıllar sonra bugün, Peri hâlâ savaşıyor. Geceyi sabaha bağlayan yorgun saatlerde, herkesin uykuda olduğu o gri zamanlarda tek başına ayakta kalmaya çalışıyor. Geçmişin çığlıkları anksiyete nöbetleriyle boğazına düğümlenirken, o her şeye rağmen yıkılmamak için hayata tırnaklarını geçiriyor. Peki, ruhundaki o kırık aynaları birleştirmek mümkün mü? Geçmişin kirli elleri peşini bırakacak mı, yoksa Peri kendi gökyüzünü kendi elleriyle mi inşa edecek? Bu, her şeyini kaybeden bir kız çocuğunun, bir kadına dönüşürken verdiği sessiz ama görkemli savaşın hikayesi. "Beni öldürmeyen her acı, ruhumda yeni bir yara açtı. Ve şimdi ben, o yaraların üzerinde dans ediyorum."

zaten mide bulantıları göz altlarında morluk bas agrıları titremeleri aileler baslatmaz mı doktorlar ne yapsın ki ?

Nasıl onların kızları değilim. İ'm not aile. Bunu yapamazlardı bu kadar yapmış olamazlar dı. Yapmamışlardır değil mi?

Normal bir yaşantısı ve arkadaşları olan kızın aniden ilişkileri ters gitmeye başlar :) Meğer arkasından ne oyunlar dönüyormuş

aşk nedir

En mutlu gününde annesini kaybeden Deniz Aksoy,kendine katili bulmak için söz verir.Polis doyayı ilerletemeyince,çocukluk arkadaşı Hasan'ın dünyasından yardım isteyen Deniz,kendini tehlikenin tam ortasında bulur.Beklenmedik aşk,dostluk,hayal kırıklığı ve sırlar onun hayatının merkezi olmuştu.

Küçük kalp sancıları, öldürmeyen ama toprağa saran. Yayın hakları bana aittir

Kendi ülkelerindeki savaştan sürgün edilip getirilen ailelere en iyi şekilde yaşamaları için her türlü imkan sağlanıyor. Peki karşılıksız mı? Karakterlerimizle çıkacağı bu yolda onlara ortak olmaya hazır mısınız?

"Yine de benimle mi olmak istiyorsun?" "Tabii ki Zalia, sen benim tek varlığımsın."

Bazen hiçbir yere ait hissedememek, en keskin yalnızlıktır. Sanki dünya dönmeye devam ederken sen, kendi gölgenin içinde asılı kalırsın. İnsanlar konuşur, güler, koşar, nefes alır... ama senin sesin hep bir yankı gibi gelir kendine. Kendini duyarsın, ama kimse seni duymuyordur. Böyle anlarda, her şey bir adım uzağındadır. Bir kahve fincanı, bir pencere, bir nefes. Elini uzatsan dokunacak gibisindir ama arada ince bir cam vardır - görünmeyen, ama soğuk. Ve o cam, seni hayattan ayırır. Görürsün ama hissedemezsin. Sarya da kendini hep böyle hissederdi. Kalabalığın içinde bile yalnız. Derslerde, otobüslerde, hatta rüyalarında bile... bir parçası hep dışarıda kalırdı. Kendi içinde taşıdığı sessiz bir sürgün gibi. Belki bu yüzden aynaya baktığında, sadece yüzünü değil, içinde saklı kalmış o eksikliği de görürdü. Gözlerinde kehribarın sarısına çalan bir ton vardı - sıcak ama kırılgan. Ve o gözler, hep bir hikâye anlatmak isterdi. Ama kimse dinlemezdi.

❝Benim sevgilim her zaman kan kokardı.❞

Bir insan hiç sevilmez mi? Ben hiç sevilmemişim.

😛

Hayat uçsuz bucaksız bir yolsa ve siz bu yolun daha çok başındaysanız yaşamak gerçekten çok zor...

Sevgisizliğin sonu hep kötü mü biter? Terk edilmenin acısı kalbimde yaşarken karşıma çıkan kalp kırıklıklarını cebime atarak devam ettim.Onu gördüğümdeyse gülümsedim.Yıllar sonunda evime dönmek gibiydi...