Gençkızedebiyatı cerita

simayildirim: Ben sadece akraba evliliğini sevmediğimi dile getirdim simayildirim: Evlenmeyeceğiz yani kaankaradag: Not aldım, iki ay on gün sonra görüşelim

Tek bir gece, tek bir cinayet. Suçlu kimdi? Tek bir kişi mi? Yoksa hepsi mi? Belki de hiçbiri.

"sen beni böyle yaptın."

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

Annesinin ölümünden sonra tüm hayatı altüst olan İzel, içindeki şüpheye daha fazla dayanamayarak babasına karşı bir oyun oynamaya karar verir. Bir yandan babasının yeraltındaki pis işlerini araştırırken bir yandan da yeni korumasından bunları saklamaya çalışır. Ancak beklemediği şeyi korumasının bir korumadan fazlası olmasıyla ortaya çıkar ve oynadığı oyun onu zehirlemeye başlar. Zehirli yalanlar matemine hoşgeldiniz 🃏🎭

umarım beğenirsiniz 🤍🌸

Açelya, son sınıfa geçmiş bir lise öğrencisiydi. İlk gün duyduğu haberlere göre okula yeni bir grup gelmişti ve hangi nedenle geldikleri hâlâ merak konusuydu. Ancak bu yeni gelen grup, kendi eğlenceleri için bir "av" seçmişti. Ve o av, Açelya'ydı. Okul çıkışında yaptıkları küçük bir şaka, beklediklerinden çok daha büyük bir etki yaratacaktı. Yapılan şaka sonrası hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktı. ••• Peki, aşk şakayı sever miydi? •İçerisinde argo kelimeler bulunmakta.

Hayatınızın koskoca bi yalandan ibaret olduğunu düşünün. Sizden gizlenenler ve yanlış bildikleriniz. Tekrar güvenebilir miydiniz?

Siz hiç kendi yansımanıza bir şeyler anlattınız mı? Ben anlattım. Garip olan kısım ise, Yansımamda bana bir şeyler anlattı... Ben Ekin, ya da Eylül. Ayırt edemiyorum artık... *Bu kitap; kendine zarar verme, akran zorbalığı, intihara teşebbüs gibi psikolojik olarak hassasiyet yaratabilecek konulardan oluşmaktadır.* yazılmaya başlanma tarihi: 9 ekim 2024 yayımlanma tarihi: 7 haziran 2025

This book is made by Dark_Tear and Mebrulee Were really best friends making a book together. Were both really excited to share this with you all. We both hope ya enjoy this story.

İzgi'nin yolunun durmadan Doruk'la karşılaşmasıyla koyduğu duvarları birer birer yıkılıyor. "Ruhunun sana yetişmesine izin vermelisin, o olmadan yönünü belirleyemezsin."

Doruk-sen bu falan hayırdır Ben-BUĞRA SAKİN Diyip bir adım atmıştım ona çünkü buğra çabuk parlardı Buğra-efendim güzelim ne dedin Diye sakin bir şekilde bana cevap vermişti

abi ilk olarak ben bayadır hikaye yazmaya çalışıyorum neredeyse 50 milyon kadar başarısız hikaye girişimim var ulan bu kadar gerizekalı olunmaz be

Yıllar sonra onu karşımda gördüğümde kendimi tutamayıp ağlamaya başlamıştım. Bir insan hiç mi değişmezdi... Gözlerinin içine baktığımda gözümün önüne gelen ve bana gülümseyen on beş yaşındaki haliyle bende ona gülümsedim ellerimi sakallarının arasında gezdirip dudağına yıllar önceki gibi masum saf ve içten bir öpücük kondurdum. Hafifçe kafasını arkama uzattığında oğlumla göz göze geldi merhaba ufaklık dediğinde öz babasına bile gülümsemeyen oğlum Barış'a gülmüştü... onu kucağına alıp yanıma geldi ve bize sarıldı sanki... artık bir aile gibiydik. Sanki artık tamamdım.

Her insan, hatırladığını sanır. Oysa bazı anılar silinmez; çünkü hiç var olmamıştır. Bu roman, hafızası sıfırlanmış bir kimliğin, adını hatırlamadan varlığını ispat etme savaşını anlatıyor. Bir akademi... dışarıdan bakıldığında prestijli, içeri girildiğinde ürpertici. Bir sistem... sorulara değil, sessizliğe değer veren. Ve bir çiçek: Asfodel. Ölümle yaşamın arasında, hafızanın kıyısında açan bir çiçek. Bu hikâye, yalnızca bilimkurgu ya da karanlık akademi anlatısı değildir. Bu, "ben kimim" sorusuna verilen en karanlık cevaplardan biridir. 313 sadece bir numara değil. O, sisteme karşı ilk çatlağın, hafızasız bir devrimin başlangıcıdır. Eğer bu sayfaları çevirmeye cesaret ettiysen, bir uyarı: Gerçek her zaman kurtuluş değildir. Bazen uyanmak, kabusun kendisidir.

İnsanın canını en çok sevdikleri yakarmış. Çünkü en çok onlara güvenip, en çok onlara sığınıp, onları bir liman ve bir ev sayarmış. Şimdi ne mi oluyor, iki sevdiğim insan canımı yakıyor.Biri en yakın arkadaşım dediğim arkadaşım, diğeri de her şeyim, tek şeyim olan sevdiğim adam.

Birbirini seven iki ayrı kalp. Bir tarafta gurur bir tarafta aşk.

"Ve bir gece ansızın geldi kalp atışların bana..."

bir yorumla doğan aşk hikayesi.