Gençlik Stories

"Gerek yok ona..." dedi sesi her zamankinden daha kısık, daha boğuk bir tonda. "Annemin hediyesi senin gibi koksun. Huzurlu, temiz ve güvenli. Bana oradan direkt senin kokunu verir misin?" Baras için dünya, grinin kırk farklı tonundan ibaret soluk bir resimdi. Ne gökyüzünün mavisi vardı onun dünyasında, ne de sokakları dolduran insanların sahte renkleri... O, siyah ceketinin arkasına sakladığı monokrom yalnızlığıyla mahallenin ve okulun her şeyden uzak, mesafeli "abisiydi". Lara ise etrafını saran çıkarcı, paragöz arkadaşların gürültüsünden kaçıp kendi elleriyle kurduğu butik parfüm dükkanına, "Eversince"e sığınmış duru bir kuğuydu. Makyajsız yüzü, ipek gibi saçları ve teninden yayılan o tertemiz pudra kokusuyla, bu dünyaya ait olamayacak kadar saf ve doğaldı. Bir doğum günü hediyesi arayışıyla o loş dükkanın kapısından giren Baras, hayatında ilk kez bir şeyi görmeden, sadece koklayarak keşfedeceğini bilmiyordu. Siyah ve beyazın birbirine karıştığı o yerde, Lara'nın kokusu Baras'ın zihnindeki tek renk olacaktı. Ama etraflarını saran o acımasız dünyanın zorbalığı, bu saf kokuyu kirletmeden kalmalarına izin verecek miydi? "Siyah beyaz bir dünyada, senin kokun benim tek renk hafızam."

Okuldaki herkesin shiplenebildiği bir site kuran Hilal, bir süredir platonik olduğu çocuğun ismini siteye eklemez. Site okulda fazla popüler olmaya başlayınca bu durum çocuk tarafından da fark edilir ve kızın anonim hesabına yazar. "İsmim Hilal bu arada, küçük olmayan Hilal. Ben seninkini biliyorum ama usulen yeniden söyleyebilirsin." "Peki Hilal, küçük olmayan Hilal. Ben Pars Ege ama arkadaşlarım genelde bana Yener der." Modern Külkedisi Masalı.

2016 Wattpad Yaz Tatili Kitaplarına duyduğum özlemle yazdığım çerezlik bir kitap. Absürt, komik, hızlı olay akışı, karmaşık ilişkilerle dolu. Eğer şans vermek isterseniz iyi okumalar dilerim.

Her şey sıradan bir okul gününde başladı. Bir top. Bir kaza. Ve Altay... O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Dostluk, voleybol, sırlar ve kalbin söz geçmeyen tarafı... Sahanın Ötesi'ne hoş geldiniz. 🏐⚽✨

Atlas: Çünkü o çocuğun sana yaklaşmasıyla benim sabrım aynı anda bitiyor. Atlas: Ne diyor da öyle gülüyorsun? Çok mu komik o herif? Mira: Ne demek bu şimdi? Atlas: Şu demek: o çocuk sana fazla yakın fazla bakıyor fazla dokunuyor ve ben bunu izlemeyeceğim. Mira: Ne yapacaksın yani? Sana ne be adam? Atlas: Geliyorum. Atlas:Bizide aynı güldürsün bakalım güldürebiliyorsa

"Baran..." İlk defa ona ismiyle seslenmiştim. "Efendim Ada..." Tek başına çıkacağı ilk yaz tatilinin hayalini kuran Ada, teyzesinin taş evine adım attığı an büyük bir sürprizle karşılaşır: Ev çoktan buz şelalesi kılıklı, gizemli bir yabancıya kiralanmıştır. İki inatçı karakter, tek bir çatıyı paylaşmak zorunda kalırsa ne olur? Kurallar çiğnenmek, sessizlik bozulmak ve savaş boyaları yerini bambaşka bir çekime bırakmak içindir...

Ekin: Bir şey diyeceğim, senden rica etsem arkadaşlarımı düzenli olarak dövmeyi bırakabilir misiniz? Arda: ??? Ekin: Kurabiye de yaparım rüşvet olarak?

Her gece saat 03:30'da gelen bir mesaj... Her mesajda unutulduğu sanılan bir sır... Üniversite öğrencisi Emir, bir gece telefonuna düşen esrarengiz mesajlarla geçmişinin karanlık noktalarını araştırmaya başlar. Ancak ortaya çıkan gerçekler sadece onun hayatını değil, çevresindeki herkesin kaderini değiştirecektir. Bazı sırlar gömülü kalmalıydı. Çünkü gece 03:30'da uyanan şey, sadece anılar değildir.

Yarım kalan hikâyelerin başladığı yerde... dört genç, geçmişlerinden kaçabileceklerini sandılar. Ama bazı başlangıçlar, aslında bir sonun ta kendisiydi. Onları birbirine bağlayan şey yalnızca anılar değildi; ailelerinden miras kalan sırlar, suskunluklar ve yarım bırakılmış hesaplaşmalardı. Başlangıç noktasıyla bitiş noktasının aynı olduğu o yerde, gerçeklik ile yüzleşme arasındaki çizgi silinmeye başladı. Ve onlar... başkalarının yarım bıraktığı hikâyeyi tamamladıklarını sanarken, aslında kendi sonlarını yazdıklarını fark etmediler.

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

"Bir yanda her şeye sahip ama kalbi boş bir kız:Duru. Diğer yanda ona bakarken bile başkasını gören bir adam: Aras. Ve tam ortada, en yakın arkadaşının görmezden geldiği o kıza dünyaları vermeye hazır sessiz bir aşık. Aras başkasına tutkun, Duru Aras 'a kördüğüm, Kerem ise ikisine de darmadağın... İhanet, sadakat ve karşılıksız aşkın en karanlık hali." ​"Peki, en yakın arkadaşın reddettiği bir mücevher, diğerinin en kıymetli hazinesi olursa ne olur?"

"Hayat radyoda tesadüfen denk geldiğiniz şarkıya benzer. Tekrar dinlemek istersiniz ama bunun için radyoyu başa saramazsınız."

Bu oyunda gerçek isimler yasak. Herkes bir maske takar, herkes bir kod adı taşı. İstanbul'un sisli gecelerinde, zengin mirasedilerin katıldığı gizli ve ölümcül "Mirasyedi Oyunu"nda herkes birer piyon. Kırık - babasını bu oyunda kaybeden, intikam için maske takan soğuk ve zeki oyuncu. Biçici - oyunun en tehlikeli hilebazı, maskesinin arkasında karanlık bir obsesyon gizleyen adam. Zorunlu ittifaklar, zehirli dokunuşlar, yüksek bahisler ve yalanlarla dolu bir senaryo... Dağıtıcı'nın masasında nefretle başlayan oyun, en karanlık tutkuya dönüşebilir mi? Maskeler düşmeden önce kalpler de düşebilir. Ama bu masada kaybeden, sadece servetini değil, ruhunu da kaybeder.

Hayatta bazen tek renk olmak istemez insan. Sürekli başka renkler. Kendi rengi ne işe yarar, ne anlama gelir ,onu özel kılan nedir bilemez hayatı boyunca. Benim hikayem de tam olarak kendi rengimi bulamamış olmam. Arayış içerisinde oradan oraya sürükleniyor olmam ,tıpkı rüzgarda savrulan kuru bir ot parçası gibi... ...................................................... "LÜTFEN YAPMA ARYA!!" dedi. Bilmiyordu ki artık yaşamamın bir anlamı kalmamıştı. Boşuna tüketiyordu o güzel nefesini. Artık o da beni ikna edemeyeceğini anlamış ve sesi kısık bir şekilde . "Sen gidersen ben ne yaparım..." dedi gözlerinden bir iki damla yaş akarak. Yükseklerde olmamdan dolayı rüzgar zayıf bedenimi sallıyordu. Saçlarım sürekli yüzümü yalayıp geçiyordu. Son kez arkamı dönüp baktım ona .Bencilce olabilir ama bu ölüm şeklini beğenmiştim son kez onu görmek iyi gelmişti, onurlandırmıştı...

.

Doğru ben, Doğru sen, Yanlış zaman.

''oha onları opusturemezsin onlar kız dinimizce gunah...'' demiştin bana... ama dün gece olanlardan sonra aynısını diyebilecek misin...?

We gave up our homes, the walls of which we lived in, so that we could see the stars.