Gençlik Stories

Okuldaki herkesin shiplenebildiği bir site kuran Hilal, bir süredir platonik olduğu çocuğun ismini siteye eklemez. Site okulda fazla popüler olmaya başlayınca bu durum çocuk tarafından da fark edilir ve kızın anonim hesabına yazar. "İsmim Hilal bu arada, küçük olmayan Hilal. Ben seninkini biliyorum ama usulen yeniden söyleyebilirsin." "Peki Hilal, küçük olmayan Hilal. Ben Pars Ege ama arkadaşlarım genelde bana Yener der." Modern Külkedisi Masalı.

Bir yaz. Dört arkadaş. Yeni başlangıçlar, eski anlaşmazlıklar, ilk heyecanlar ve kimseye anlatılmayan sırlar... Duru ve Aras birbirlerini tanımaya çalışırken, Eylül ve Kaan yıllardır süren anlaşmazlıklarının aslında bambaşka bir şeye dönüşebileceğini fark edecekti. İzmir'in sıcak günlerinde başlayan bu hikâyede herkesin sakladığı bir şey vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında, hiçbir arkadaşlık eskisi gibi kalmayacaktı. **On yedi yaşında oldukları o yazı unutmak kolay olmayacaktı.**

Efe ve Sueda, aynı grubun içinde hayallerini gerçekleştirmeye çalışan iki gençtir. Her gün sahnede gülümsemek, hayranların karşısında kusursuz görünmek zorundadırlar. Ama kimsenin bilmediği bir gerçek vardır: Onlar sadece grup arkadaşı değildir. Kameralardan, hayranlardan ve dedikodulardan uzak tuttukları gizli bir ilişkileri vardır. Fakat şöhret büyüdükçe sakladıkları sır daha da zorlaşır. Bir yanda hayalleri, diğer yanda kalpleri... Peki Efe ve Sueda, herkesin gözleri üzerlerindeyken aşklarını koruyabilecek mi?

Yeni bir apartmana taşınan Defne İrem komşularına ve mahallesine alışmak ister. Ve alışması kolay olur. Çünkü karşı apartmana eski okuldan en yakın arkadaşı Azra taşınır. İlk başta hiç anlaşamadığı ama sonradan ne olduklarını bile bilmeden birlerini kıskanan Toprak ve Defne ilerleyen zamanlarda neden kıskandıklarını anlarlar ve biraz geç de olsa birbirlerine açılırlar. Umarım beğenirsiniz:) Başlama tarihi: 05.04.2020 30.05.2020 Gençlik#1

Teoman: Sevgilimle böyle konuşmana kim izin verdi? Deniz: Birinin izin vermesi mi gerekiyor? ~~~ Okul grubuyla başlayan bir enemies to lovers hikayesi.

Neydi bu tanıdık hissin sebebi?

On iki yıl önce bir tiyatro oyunu yarıda kaldı.Nedenini kimse bilmiyor. Üçüncü perde hiç oynanmadı. Senaryo kayboldu. Oyuncular bir daha o oyun hakkında konuşmadı. Yıllar sonra,okulun eski tiyatro salonunda unutulmuş bir sandık bulunur. İçinde yanlızca eski bir senaryo ve yıllardır açılmamış bir sırrın izleri vardır. Tam o sırada bilinmeyen bir numaradan tek bir mesaj gelir: "Üçüncü perdeyi tamamlayın" Tesadüf mü? Birinin oyunu yeniden başlatma isteği mi? Yoksa on iki yıl önce yarım kalan bir şey gerçekten bitirilmek mi istiyor? Çünkü bazı hikayeler... Perde Kapandığında sona ermez...

"İnsanlar canavarlardan korkar. Canavarlar ise Jax Valerius'tan." Morbury Üniversitesi'nde sıradan bir hayat sürdüğümü sanıyordum. Ta ki o gece, sokakların gölgesinde bir yaratığın kalbini söküp alan o yabancıyla karşılaşana kadar. Gözleri önce sarı, sonra kana bulanmış bir kırmızıya dönüştü ve zihnimi tek bir bakışla mühürledi. Sabah uyandığımda, zihnimdeki tek kanıt silik bir kâbustan ibaretti. Ancak kolumdaki sızı ve hafızamın derinliklerine kazınan o yabancının varlığı, hiçbir şeyin rüya olmadığını fısıldıyordu. Şimdi, üniversite koridorlarında Jax Valerius ile tekrar karşı karşıyayım; o ise beni, benim kendimi tanıdığımdan çok daha iyi tanıyor Morbury'de hiçbir şey göründüğü gibi değildi; en azından Jax Valerius'un dünyasında.

ulaşılamayan güzellik, en parlak yalnızlık.

Sessizlik koca bir gürültü

Küçük bir kız çocuğunun olacaklardan habersiz tatile gitmesi ve başına gelen olaylar... bu kitap yarım kalanların hikayesi çünkü herkes bilir ki yarım kalan hiçbir şey tamamlanmadan bitemez. her zaman içimizde bir yük olarak kalır.

Hayatı hep sorunlu yaşamış bir genç kız ve içinden çıkamadığı bir girdap. Ailevi bahtsızlığının yanı sıra ilişkilerinde de yaşadığı hayal kırıklıkları ve sonunda hayatının daha da alt üst olduğu bir döngü. Belki de alt üst olmamıştı. Klişe olduğu kadar da güzel bir cümledir ki belki altı üstünden daha iyidir.

İzgi'nin yolunun durmadan Doruk'la karşılaşmasıyla koyduğu duvarları birer birer yıkılıyor. "Ruhunun sana yetişmesine izin vermelisin, o olmadan yönünü belirleyemezsin."

Ben Mavi Gözleri gibi bir peri gibi hayatta tek isteğim tek sevdiğim onun kumralı olmaktı yetmedi ama onun kalbi bana yetmedi -bana bak yüzünü çevirme Kumral -Bana kumral deme -ama kumralsın bunu inkar mı edeceksin -kumralım senin kumralın değilim

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

Fotoğraf yarışmasına katılmak isteyen fotoğrafçı adam ve üniversiteli bir kız... İkilinin yollarının keşişmesi ve takım olmasıyla hikayeleri başlıyor. @ from lia...

It is the English translation of Beyza Alkoç's work titled Quarantine.

★𝖧𝖺𝖿𝗌𝖺'𝗇ı𝗇 𝖦ü𝗇𝗅üğü★ Tarih: 15 Haziran Ruh Halim: Şok şok şok, daha fazla şok. ​"Selam günlük, ya da her neysen. ​Ben geldim. 6 yıl sonra Büyükada'ya, begonvillerin ve bitmek bilmeyen yokuşların diyarına... Gerçekten şaka gibi. Herkes mezuniyet sonrası tatile Maldivler'e, şuraya buraya gider; biz beşli çete olarak dedemin balıkçı kasabasına doluştuk. Gerçekten vizyonumuz buraya kadarmış... ​Neyse, asıl konuya geliyorum çünkü hala ellerim titriyor. Bugün adanın o meşhur yokuşlarından birinde, dedemin milattan kalma bisikletiyle tam bir 'main character' gibi süzüleyim dedim. Ama spoiler: Frenler mefta. ​Tam 'Hafsa buraya kadarmış, elveda zalim dünya' derken, bir şeye, yani birine resmen daldım! Bisiklet bir yana, ben bir yana... Ama ölmedim. Çünkü bir çift kol beni havada yakaladı. Kim olduğunu bilmiyorum ama çocuk resmen denizden yeni çıkmış bir vibe, omuzlar desen 'ben buradayım' diyor, bakışlar desen aşırı derin... ​O an adrenalin mi vurdu, saçmalama perilerim mi geldi bilmiyorum ama ağzımdan sadece şu çıktı: 'Oha... Az önce film sahnesi gibiydi!' ​Çocuk bana 'delisin galiba' der gibi baktı ama o gülüşündeki o minik detay... Of, anlatamam. Tanem duyduğundan beri 'Kızım seni Kuzey meltemi çarpmış, geçmiş olsun' diye dalga geçiyor. Rüzgar zaten her zamanki gibi olayı kaosa çevirme peşinde. ​Sanırım bu yaz, planladığım o 'sakin ve sıkıcı mezuniyet tatili' olmayacak. Hissediyorum, bu Meltem Çarpması beni fena sarsacak. ​Neyse, annem aşağıdan 'Hafsaaa balık hazır!' diye bağırıyor. Kaçtım ben. ​- H."