Истории Gerçek

Sonra bir bakmışsın, bazen iyileşmek mümkün değil... Hayatta kalmak kanserin yeni bir belirtisi! Ve atlatmak... Güya '' atlatmak''. Acıya alışmanın yalan dolu hali.

Miray, bebekken ailesini bir yangında kaybeder ve o kaybedişten sonra kendini hiçbir yere ait hissetmez. Varlıklı bir aile onu evlatlık edinmiştir ve bu ailede daha çok geri planda kalan bir çocuk olarak yetişmiştir. Çocukluğu yalnızlık ve zorbalıkla geçen Miray, bir gün bende fark edilirim duygusu ile yaşamaya başlamıştır. Tek başınayken yaşadığı trajik yangın olayında tam ümidine kaybedip ölümüne sarılmışken bir siren sesi imdadına yetişir. Miray'ın hayatta kalışı hem ona gerçekleri öğretirken hem de aşka dair olan umutlarını yeniden yeşertmesinde yardımcı olmuştur.

Dilsiz bir kız Aşiret erkek çocuğu Kocaman bir aile Yeni hayat 3 abi 2 abla ikizi ve 3 kardeş karıştırılma klasiği Birce İyem Adal & Arel Barım Adal ~Gerçek Ailem~

Beni şaşırttın." Dedi Teoman Deniz kaşlarını çattı "Derken?" Sesi hafif sert çıkmıştı ama kaba değildi. Teoman o alaycı sırıtmasını asla bırakmadı. "Senin gibi bir asi kız bu okula gelmezdi. Yanılıyor muyum özgürlük abidesi?" Bakışları alaycı ve biraz da dalgacıydı. Onu zorbalamıyordu aksine denizin ona bulaşmasını istiyordu. Deniz derin nefes verdi ve Teoman'a bir adım attı. "Okula geldim,evet! Belkide sizin bu zenginlik abidesi hayatınızı yıkmaya gelmişimdir." Bakışları meydan okuyucuydu. Deniz her zaman böyleydi. Eser geçerdi. Teoman alaycı bir bakış attı asla bu tavrından vazgeçmezdi ama denize bakışları farklıydı. Ellerini iki yana açtı ve denizin gözlerine baktı. "Bu kollar yıkılmayı bekliyor asi. Haberin olsun;)" Bu lafı ile deniz kaşlarını çatıp sinirle arkasını döndü ve yürüdü. Teoman sırıtıyordu. Ama barışın denizin yanına geldiğini görene kadar sürmüştü Bunu takmak istemedi ama eli sertleşmişti. Yanına gelen sılayı bile görmedi gözü bakışları sadece barış ile konuşan denizdeydi. Deniz ise ona sanki özellikle bakmıyor gibiydi. Bu işe Teoman'ı daha da çekiyordu derine. Derine derine. Belki de en karanlığa. Belki en aydınlığa. ~~~~ Teoden kurgusu sizlerle

O mu sorunluydu yoksa onu sorunlu olarak adlandıran çevresi mi

Küçükken doğduğu hastanede karıştırılan Güneş 17 yıl sonra ailesinin gerçek olmadığını öğrenir. Gerçek ailesinde 7 abisi bir ikizi olan Güneş'in geçmişi pekte iyi değildir.Üvey ailesinden şiddet gören Güneş yeni ailesine alışabilecek mi?

GERÇEK AİLEM KURGUSUDUR. HAZERİN HAYATI VE GERÇEK AİLESİNİ ANLATIR

Hayat bana çok şey öğretti ama ben bunları yaşayarak öğrenmek zorunda değildim. ---- Başlangıç: 5 Temmuz 2023 Bitiş:

O daha on dokuz yaşında bu yaşında holdingi vardı güçlü bir kızdı zeki bir kızdı ama tek şansızlığı konuşamamasıydı sekiz yaşında sesini kaybetmişti ailesi ile arası hiç olamamıştı tanıdığı arkadaşları bile onun için işaret dili öğrenmişti ama ailesi böyle bir şeye zahmet bile etmemişti.

Bir kasaba. Bir kadın. Ve asla söylenmemiş bir çığlık. Mira'nın sessizliği sadece bir yas değil... belki de bir intikamın ilk sesi.

17 yaşındaki Elva her gece bir ormanda koşuyor. Arkasında kimin olduğunu bilmiyor, ama onu hissediyor. Gördüğü aynalar, yansıyan yüzler, susan bir ses... Geceleri rüyalar, gündüzleri kaybolan insanlar. Ve Elva bir gün fark ediyor: Bu rüyalar sadece bir rüya değil. Hafızası konuşmaya hazır. Peki, dinlemeye cesareti var mı?

Hayat herkese adil değildir. Herkes hata yapar. Eğer her şeyin bittiğini düşünüyorsanız çok yanılıyorsunuz. O çarptığınız duvarlardan bile çiçekler filizleniyor. Hayatımızda ölümden başka sona yer vermeden devam eden güçlü insanlar için.

bir engeli cocuga uygulanan sidetin ne kadar kötü oldugu ile ayakalı bir biyografi hikayesi

Ben Ateş 19yaşındayım.19yıl boyunca bir yalanın içinde yerle bir olmuş sonrada kendimi biyolojik ailemle bulmuş bir kız.. (İlk yazışım lütfen bunu dikkat edin)

Yirmi yıl önce aynı sancıyla dünyaya gelen, ruhları birbirine görünmez zincirlerle bağlı üçüzler; Elias, Aris ve Lara... Aralarındaki o kutsal bağ, yirmi yıl süren kanlı bir yalanla zehirlendi. Bir vampir olarak uyanan Elias, yüzündeki o nefret dolu kurt lekesini her sabah aynada bir lanet gibi taşırken, yanında aynı gün doğduğu kardeşi Aris'in bir kurt adama dönüşmesini izlemek onun en büyük işkencesi oldu. Ailesini katledenlerin kurtlar olduğuna inanan Elias, öz kardeşi Aris'e her baktığında katillerinin yansımasını gördü. Bu iki devleşmiş öfkenin arasında, bir cadı olan Lara, solmaya yüz tutmuş bir çiçek gibi her gün biraz daha bitkin düşse de, üçüzlerini bir arada tutmak için kendi acısını kalbine gömdü. O fırtınalı gecede, Elias nefretle babası Marsel'in heykelini çamurun içine fırlattığında; üçünün de göğsüne aynı anda keskin bir ağrı saplandı. Çünkü onlar üçüzdü; birinin canı yandığında diğerleri kanardı. Ve o an, mermer heykelin gözlerinden süzülen gerçek yaşlar yağmura karışırken, yirmi yıllık devasa yalanın ilk çatlağı, bu üç ruhun tam ortasından geçti."

VAR OLUŞ ÇABASIYLA YOK OLUŞ ARASINDA SIKIŞMIŞ BİR RUH

Muazzam bir ihtimalsin, gökyüzüne dokunmak gibi, tüm maviliklerin sahibi olmak gibi, hani, nasil desem' mutlu olmak gibi...

Kaldırımda karşılaştığı yabancı adam... kaldırım üstünde dünyanın son kapısından çıkmak üzere sonunu bekleyen ateşler içinde kıvranan bir beden. Oysa o babasının gücünü unutup evin kapısından ne umutlarla hayallerle çıkmıştı. Biraz buruktu içi bunu hak ettiğini düşünmüyordu ama yeni bir hayatın ona güzel geleceğine inanmıştı. Tabii bunlara inanırken onu güçsüz düşürecek belki de hayatın sonuna getirecek hastalığını unutmuştu. Bir baba kızının hastalığını bile umursamayacak onun ölmesini umursamayacak kadar mı nefret dolu olurdu, bir kalp nasıl bu kadar acımasız olurdu kızına karşı? Peki bu acımasız adamın gerçek kızı değilse ne olurdu?