Groza Stories

Moi rodzice wyjechali na weekend, a ja miałem spędzić kilka spokojnych dni w naszej starej, przedwojennej kamienicy. Wszystko zmieniło się o pierwszej w nocy, gdy z ciemnego salonu dobiegł mnie znajomy, ciepły głos mojego taty pytającego o ładowarkę. Problem w tym, że rodzice byli już setki kilometrów stąd. Kiedy mijałem przedpokój, spojrzałem w stare, rzeźbione lustro. W jego odbiciu, na naszej kanapie, siedziało coś, co nieludzko idealnie naśladowało głos mojego ojca... choć sam pokój był całkowicie pusty. Co robisz, gdy potwór z lustra zaczyna napierać na szkło, a Ty słyszysz w telefonie prawdziwego rodzica?

Wiele lat temu ludzie odkryli coś przerażającego. Musieli opuścić swoje domy i wyruszyć w wyprawę, aby znaleźć nowy dom. Teraz setki lat później potwór znowu jest zagrożeniem da mieszkańców. Czy uda się go powstrzymać przed zniszczeniem tego co najbardziej kochamy?

Późny wieczór ustępujący miejsca chłodnej nocy, bezradność i lodowaty dreszcz przerażenia...

CEL JEST BLISKI, A ROZKAZ JEDNOZNACZNY. CZY COŚ MOŻE SIĘ NIE UDAĆ? A MOŻE NIE WYSTARCZY ODWAGI?

W notatkach na telefonie zapomnę o tym, dlatego wstawiam to tutaj ✌️🥰 🎖️44 #lovecraft 🎖️18?#lovecraft

Denerwował się, gdy o tym mówił. Drżał mu głos. Nigdy wcześniej się tak nie zachowywał.

Bezimienny więzień odzyskuje przytomność w celi na kilka godzin przed egzekucją

Krótki tytuł do równie krótkiego opowiadania. Taki romans z "pazurem".

Opowieść w klimacie gotyckiej grozy

Opowiadanie, które stworzyłam zainspirowana muzyką Adriana von Zieglera https://www.youtube.com/watch?v=mIrt5MkGpy0 Polecam włączyć do czytania, bo nadaje mega klimat 😊

Spokojny wieczór, koniec zmiany. Jeszcze chwila i do domu...

Są rzeczy, których nie powinno się dotykać. Są zdarzenia, które nie powinny mieć miejsca. Są też rozmowy, których nie powinno się pamiętać.

Osobom o słabych nerwach wstęp surowo wzbroniony! Przed wami rozciąga się teren należący do autorów grozy, otoczony tabliczkami z napisem „Nie idźcie dalej", „Porzućcie wszelką nadzieję", „Dalej czeka was już tylko śmierć" oraz, parę metrów dalej „Tylko zostaw komentarz jak najszybciej, jeśli zamierzasz paść na zawał". Historie te są dziełem członków naszej grupy. Większość z nich została zamieszczona na portalu http://straszne-historie.pl/. A zatem, nie przedłużając - życzymy miłego (a może nie całkiem) odbioru!

"- Mam tego dość - powtórzyła ciszej Matylda. - Leopold myśli, że ja nie wiem co on o mnie sądzi. Uważa mnie za histeryczkę, słyszę jak mówi o mnie nastroszona mysz albo gorzej. Drgnąłem. Owszem zdarzało mi się tak nazywać Matyldę, ale nigdy nie zrobiłem tego na głos. - Ale od dzisiaj już koniec z tym - oznajmiła i dodała pod nosem kilka obco brzmiących słów, które brzmiały jakby się zadławiła. Odwróciła się do Alberta, przez chwilę widziałem jeszcze jej chorobliwie bladą twarz i błyszczące oczy. - Nikt już nawet nie wspomni o nim z podziwem, co najwyżej z pogardą i obrzydzeniem, możesz mi wierzyć. Leopold dostanie to na co zasługuje." - fragment.

"Raz jeszcze przejrzał leżące przed nim sprzęty. Miał wszystko i był gotowy. Narzędzia wrzucił do wora, zarzucił go na plecy i wyszedł. Noc. Mieszkańcy Śmigla już spali, a po ulicach wałęsały się jedynie bezpańskie psy. Był sam. Coś mu podpowiadało, że ta noc będzie wyjątkowa, że w końcu odnajdzie coś niezwykłego. Czuł, że tym razem mu się uda."

...

Piszę ten list własną krwią. Nie wiem kiedy umre, ale wiem że niedługo. To przez nią. Towszystko przez te zdzirę! Zrójnowała mi życie. Zaczęło się niewinnie. Usłyszałem jak ludzie na mieście mówili, żeby nie iść na Druszkę Pimpuszkę z legend bo tam straszy, Ktokolwiek tam pujdzie zostanie nawiedzany przez "Nią". Bali się wymawiać jej imię, jednak każdy je znał - Jessica The Killer, nieuchwytna seryjna zabójczyni. Ponieważ byłem młody i głupi postanowiłem sprawdzić czy te historie to prawda.Pozedłem więc i nikogo specjalnego na niej nie było. Tylko przepiękna, młoda dziewczyna. Naprawdę wysoka i szczupła, z czarnymi jak pióra kruków włoasami, oczami o kolorze nieba i cerą bladą jak pergamin, ubrana w elegancką, prostą, białą suknię i czarne szpilki. Zanim zdążyłem do niej podejść szepnęła coś i uciekła głęboko w las. Zaczęło się. Co noc przychodziła do mnie pod okno nocą i krzyczała IĆ W LAAS IĆ W LAAS! Ja to ignorowałem tak długo jak mogłem. Ale nie mogłem. W końcu coś we mnie pękło. Postanowiłem pójść w ten jej pieprzony las. Więc poszedłem i tam zastałem ją. Uśmiechniętą z nożem w ręce. Rzuciła się na mnie i wbiła kilkukrotnie nóż w moje serce. Poczułem jak uchodzi powoli ze mnie życie. Zabiła mnie. Poszła dalej w las mówiąc Anioł śmierci kontynuuje żniwa. Te słowa zapadły w mojej głowie na rzesztę mojego życia. Strzeszcie się Druszki pimpuszki z legend IĆ W LAAS IĆ W LAAS Niechaj zacznie się rzeź!

bez opisu