Groza Stories

W Gliwicach krąży legenda o Doktorze Caligari. Wystarczy wypowiedzieć jego imię trzy razy przed lustrem. Potem pozostaje już tylko pytanie: kogo chciałabyś uratować? Ale uważaj! Tam każda rozpacz zamienia się w obietnicę. A każda obietnica w pułapkę.

Dojrzał to przez lekko uchylone drzwi. Blade światło księżyca wydobyło z mroku obraz, którego nigdy nie zapomni.

Historia dziewczyny, która pod wpływem paranoizmu, spowodowanego pewnymi wydarzeniami z przeszłości odrzuca od siebie wszystkie uczucia kierowane w jej stronę. To jednak okazuje się niewystarczające. Nieustająca monotonność doprowadza dziewczynę do morderczej żądzy. Czy istnieje ktoś, kto jest w stanie ją powstrzymać?

CEL JEST BLISKI, A ROZKAZ JEDNOZNACZNY. CZY COŚ MOŻE SIĘ NIE UDAĆ? A MOŻE NIE WYSTARCZY ODWAGI?

Młoda policjantka o imieniu Clay rusza do Kanady, aby przyjrzeć się dokładniej jednej z miejskich komend policji w Toronto. Liczne napady, handel narkotykami, ludźmi i liczne zaginięcia kobiet nie dają spokoju wywiadowi władzy Ameryki Północnej. Tajne służby twierdzą iż komisariat pod dowództwem Louisa Leina przymyka na wszystko oko i nie dokładnie wykonuję swoje zadania tak jak powinien. Clary w jednej chwili ze zwykłej przeciętnej policjantki wstąpi do wyższych sfer szpiegów, zwiadowców. Policji w cywilu. Clary zamieni osobowość. Czy odgadnie tajemnice? Czy rozwiąże zagadkę. Bardzo zachęcam to śledzenia mojego opowiadania. Pozdrawiam Bel.

"Dreszcz zostaje, lecz z rozkosznego i miłego zmienia się w zimne, tnące ciarki. Strach. W lustrze wody obok swojej, widzi jego twarz. Nie jest już szczęśliwa. Nie jest już sama."

"Prawdziwy przyjaciel może być tylko jeden. W jego milczącym spojrzeniu skrywa się więcej prawdy niż w setkach pustych słów."

Kobieta w świetle Gwiazd...

Krótkie opowiadanie o koszmarach, które mi się przytrafiały.

Rhonda Steward zawsze miała lepszy węch, niż szczęście. Po dość niewinnym artykule na temat życia towarzyskiego gwiazdy nowojorskiej palestry nie pozostał ślad - za to błyskotliwa kariera Rhondy, gwiazdy paparazzi, stanęła pod znakiem zapytania. Redaktor naczelny w resztce lojalności wysyła ją na Wyspę Mandelbrodta, by przedzierając się przez nieskończone stada pingwinów, napisała reportaż o przedziwnych zwyczajach odizolowanej społeczności potomków wielorybników. Pozew o zniesławienie wisi wciąż w powietrzu. Skrytobójczy nóż błyszczy pytająco. Czy paczka papierosów, szminka i lusterko uratują naszą dzielną reporterkę przed ponurą i mglistą pogodą Antypodów? Może i nie, ale... zawsze jest Śnieg.

"- Mam tego dość - powtórzyła ciszej Matylda. - Leopold myśli, że ja nie wiem co on o mnie sądzi. Uważa mnie za histeryczkę, słyszę jak mówi o mnie nastroszona mysz albo gorzej. Drgnąłem. Owszem zdarzało mi się tak nazywać Matyldę, ale nigdy nie zrobiłem tego na głos. - Ale od dzisiaj już koniec z tym - oznajmiła i dodała pod nosem kilka obco brzmiących słów, które brzmiały jakby się zadławiła. Odwróciła się do Alberta, przez chwilę widziałem jeszcze jej chorobliwie bladą twarz i błyszczące oczy. - Nikt już nawet nie wspomni o nim z podziwem, co najwyżej z pogardą i obrzydzeniem, możesz mi wierzyć. Leopold dostanie to na co zasługuje." - fragment.

W notatkach na telefonie zapomnę o tym, dlatego wstawiam to tutaj ✌️🥰 🎖️44 #lovecraft 🎖️18?#lovecraft

Historia, która wydarzyła się na prawdę...

Piszę ten list własną krwią. Nie wiem kiedy umre, ale wiem że niedługo. To przez nią. Towszystko przez te zdzirę! Zrójnowała mi życie. Zaczęło się niewinnie. Usłyszałem jak ludzie na mieście mówili, żeby nie iść na Druszkę Pimpuszkę z legend bo tam straszy, Ktokolwiek tam pujdzie zostanie nawiedzany przez "Nią". Bali się wymawiać jej imię, jednak każdy je znał - Jessica The Killer, nieuchwytna seryjna zabójczyni. Ponieważ byłem młody i głupi postanowiłem sprawdzić czy te historie to prawda.Pozedłem więc i nikogo specjalnego na niej nie było. Tylko przepiękna, młoda dziewczyna. Naprawdę wysoka i szczupła, z czarnymi jak pióra kruków włoasami, oczami o kolorze nieba i cerą bladą jak pergamin, ubrana w elegancką, prostą, białą suknię i czarne szpilki. Zanim zdążyłem do niej podejść szepnęła coś i uciekła głęboko w las. Zaczęło się. Co noc przychodziła do mnie pod okno nocą i krzyczała IĆ W LAAS IĆ W LAAS! Ja to ignorowałem tak długo jak mogłem. Ale nie mogłem. W końcu coś we mnie pękło. Postanowiłem pójść w ten jej pieprzony las. Więc poszedłem i tam zastałem ją. Uśmiechniętą z nożem w ręce. Rzuciła się na mnie i wbiła kilkukrotnie nóż w moje serce. Poczułem jak uchodzi powoli ze mnie życie. Zabiła mnie. Poszła dalej w las mówiąc Anioł śmierci kontynuuje żniwa. Te słowa zapadły w mojej głowie na rzesztę mojego życia. Strzeszcie się Druszki pimpuszki z legend IĆ W LAAS IĆ W LAAS Niechaj zacznie się rzeź!

Są rzeczy, których nie powinno się dotykać. Są zdarzenia, które nie powinny mieć miejsca. Są też rozmowy, których nie powinno się pamiętać.

...

Późny wieczór ustępujący miejsca chłodnej nocy, bezradność i lodowaty dreszcz przerażenia...

Tamara Johnson has just moved from her old home in Minnesota to Minwa, an island located off the cost of Hokkaido, Japan. It's lonely for her, especially with her parents working overseas and her inability to befriend others despite being fluent in Japanese and other languages, among other things. But when her pet dog and cat end up missing one day and she goes out to look for them, she stumbles across a weird looking house that houses some even weirder looking residents. Having stumbled into a world of intergalactic affairs, planetary culture experiences and other weird things, Tamara begins to realise that maybe aliens sure are cool, in a goofy, slapstick-like humour sort of way.

Ann i Alice maja tylko siebie i pokój. Walka o wolność trwa już kilka lat, czy w końcu ja zdobędą?