Güven Stories

Bazı gerçekler anlatılmaz; yalnızca yaşanır. İnsanlar aynı olaya bakar ama aynı şeyi görmez. Kimi susar, kimi inkâr eder, kimi gerçeği kendini koruyacak hâle getirir. Böylece bir hikâye değil, birçok hakikat doğar. Bu dünyada güç, sessizlikle korunur. Söylenmeyenler, söylenenlerden daha kalıcıdır. Bir adım atılır, ardından bir diğeri gelir; her seçim bir başka gerçeği doğurur. Kimileri buna kader der, kimileri zorunluluk. Oysa olan sadece şudur: hiçbir şey sebepsiz değildir. Vesna Nika Cherno, gerçeği tek bir ağızdan dinleyerek büyüdü. İhanetin ne olduğunu, kime güvenilmemesi gerektiğini ve gücün nasıl taşınacağını... Ona öğretilen her şey, bir örgütün mirasıydı. Vesna başına gelen büyük kayıpla birlikte inandığı düzenin yavaşça çatladığını fark eder. Geride kalan yalnızca bir yokluk değil, açıklanmayı bekleyen sorular ve sessizce işaret edilen bir suçtur. Söylenenler kadar söylenmeyenler de Vesna'yı köşeye sıkıştırır. Gerçek ile sadakat, sevgi ile ihanet arasındaki çizgi silinirken Vesna, kendisine ait olmayan bir geçmişle yüzleşmek zorunda kalır. Çünkü bu oyunda kartlar kaderi değil, insanı açığa çıkarır. "Gerçek, herkes için aynı değildir." ✾ ✾ ✾

Beyin unuturdu. Bir şeyi hafızasından tamamen siler, onu hiç yaşanmamış sayardı. Ama kalp unutmaz, hatırlardı. Unutamazdı, yapılan küçücük bir iyiliği, dudaklarında gülümseme oluşturan bir olayı ve en çok da ruhuna dokunan değerli bir kişiyi. Kalp unutmayı çalışır, görmezden gelir kendini kandırdı. Ama hissederdi, tanıdık bir dokunuşu, bir kokuyu veya bir bakışı. İşte kalp ve beynin savaşı burada başlardı. Kimin kazanacağı hiçbir zaman bilinmezdi. Onların hikayeside tam bu noktada başlamıştı. Birbirine sevgi ve bağlılık ile bağlı olan iki ruh vardı. Bu tutkulu ve aşk dolu bedenler en uzak notaların en uyumlu nağmeleriydi. Biri hatırlamayı seçmiş diğeri unutmaya zorlanmıştı. Ama ikisininde kaderleri birbirine mühürlüydü. Akıl unutsa bile kalp hissederdi.

Yaşananlar nasıl anlatılır. Olaylar, geçmiş ve gelecekte ya da hayaller ben bunların içimde durmasını istemiyorum bu nedenle gerçeği rüyalarımla harmanlayıp aktaracağım çünkü bir yol seçemedim bu yüzden kendi yolumu açmaya karar verdim diyelim . Başlangıçtan sonsuzluğa eriştiğim ana kadar. Gerçekler, anılarım, rüyalarım .( maze of memorıes den esinlenilmiştir )

Tüm benliğimi döktüğüm sizdende kendinizi fark etmenizi istediğim bi yazı bu Siz kimse değilsiniz siz sizsiniz bunu unutmayın kendinizi bi kalıba koymak zorunda değilsiniz

Herkes pes etmiş üzereyken Aras'ın sesi karanlık geceye bir yıldırım gibi düştü "Ruhumuzu özgür kılmak için bir savaşa girdik ve bu savaştan özgür olarak çıkacağız sadece inanın"

Az ve öz

Berbussssss berkejuan buse korkmaz

Rutubet...Sanıldığının aksine sadece dört duvar arasında sıcaklık ve nemden dolayı oluşmaz.Aksine dört odacık arasındaki soğukluk ve açlıktan dolayı da oluşabilir.Bu açlık da öyle sıradan bir açlık değil;sevgi açlığı... Üstelik bu açlığın da türleri bulunmakta: 1.seviye:Eğer bu seviyede iseniz aileniz tarafından sevgi görmüşşünüzdür fakat karşı cins tarafından sevgi görmemişşinizdir.Bu yüzden sürekli kendinizde sorun ararsınız ve kendinizi karşı cinse beğendirmeye çalışırsınız.Bu seviyede yanınızda size yardım eden hemcins arkadaşlarınız bulunur.Aslında bu seviye sevgi açlığının en basit seviyesidir. 2.seviye:Eğer açlığınız bu seviyede ise 1.seviyeden farklı olarak yanınızda sizi destekleyen bir hemcins arkadaşınız veya arkadaşlarınız olmaz.İyi yönünden bakın hala sizi seven ve ilgi gösteren bir aileniz var. 3.seviye:Bu seviye son ve en zorlu seviyedir.Bu seviyede ne yanınızda olan arkadaşlarınız ne yanınızda olan bir sevgiliniz ne de yanınızda olan ve sizi seven bir aileniz vardır.Hiçbir zaman tercih edilen kişi siz olmazsınız.İnsanlar sizi kaybetmekten asla korkmazlar... Arya, daha doğmadan hayattan darbe yemiş bir kızdı... Kendisi ne aşkta, ne de hayatta kazanabilmişti. Fakat her insanın bir dönüm noktası olmalıydı değil mi? Her insan kazanma duygusunu tatmalıydı. Peki Arya ne zaman tadacaktı bu duyguyu?