Hafızakaybı cerita

"Unutulan bir aşk, kurgulanan bir suç ve hayatının en büyük offside'ına düşen iki kalp..." Buse için akademi her şeydi; ta ki masum tezine kurulan o çirkin kumpas yüzünden uzaklaştırma alana kadar. Alper içinse sahalar onun eviydi; ta ki geçirdiği o talihsiz maç kazasında son birkaç ayını -ve Buse'yi- hafızasından silene kadar... Sevdiği adamın gözlerinin içine bakıp "Seni tanımıyorum" cümlesini duymak yetmezmiş gibi, bir de Alper'in kendini Koreli bir kızla nişanlı sanması Buse'nin dünyasını başına yıkar. Peki kalbin hafızası, aklın unuttuklarını geri getirmeye yeter mi? Kumpaslar, kahkahalar ve engellere rağmen vazgeçilmeyen bir aşkın hikayesi

deliler hastanesine yatırılmak için bir sebebe ihtiyaç yoktur. Ben neden delirmiştim bilmiyordum ne yaşamıştım onuda bilmiyordum. tam bir şeyleri hatırlayacağın sırada bir ilaç sokulur azına ve sakinleşirsin, hatırlayamazsın, yine aynı döngüye girersin. insan yaşadıkları yüzünden mi? delirir, yaşayamadıkları yüzünden mi? bunu bende bilmiyorum ama öğreneceğim. tek bildiğim bu hastaneye sıkıştığım, neden sıkıştığım yada ne yaşadığımı bilmiyorum. ben Sâye. Evet sadece Sâye. her sabah bahçeye bir adam geliyor. Kim bilmiyorum. Sadece arada konuşuyoruz. Keşke ne Konuştuğumuzu hatırlaya bilsem tek hatırladığım o adamın her sabah bahçenin dışından hemşirelere bazen ise bahçenin kenarına ismim yazılı bir buket bıraktığı. İşte buda benim deliler hastanesine neden yatırıldığımı bilmediğim hâyatım...

"Seçiminin bedelini sen kimsesizlikle, ben ise sensizlikle ödüyorum." Moskova'nın dondurucu soğuğunda, kırık bir omurga ve silinmiş bir hafızayla uyanan bir kadın. Kendisine Veyra diyen bu yabancı adam ve insanlar kimdi ve geçmişinde nasıl bir seçim yapmıştı'da bu haldeydi? Kim olduğunu bilmediği bir bedende hayatta kalmaya çalışırken, zihninin sakladığı sırlar veyrayı kurtaracak mı, yoksa daha da derine mi gömecek? Kuğu düştü ama bu sefer sahne çok daha karanlık.

Tanrıya yalvardım o gece, uyuyana kadar. Yalvardım ona, bana yardım etmesi için. Köşeye sıkışmıştım, kaçacak yerim, sığınacak başka bir evim yoktu. Yalvardım o gece, her şeye rağmen dimdik ayakta durabilmek için. Özür diledim ondan, başıma gelenler nedensiz değildi belki de. Belki de bir cezaydı. Belki de kendimi affettirmem gerekirdi. Dua ettim tüm gece her şeyin yaşanmamış olması için, her şeyi unutabilmek için... Uyarı!!!Kitabın bazı bölümlerinde şiddet içerikli ögeler bulunmaktadır.

Parla Sancaktar Sıradan Bir Şekilde büyümüş sıradan bir insan olduğunu düşünüyordu ama gerçekler öyle değildi. Gerçekler gün yüzüne çıkacaktı geçmiş Parlanın Suratına adeta bir tokat atacaktı. Parla sıradan bir insan olduğunu düşünüyordu taki Ares Kandemir ile yolları kesişene kadar "Geçmişin izleri, geleceğin yollarını çizer"

geçirdiği trafik kazası yüzünden hafızasını kaybeden Verda uyandığında evli olduğu gerçeğiyle yüzleşir ve bunu kabullenemez.Bu çıkışı beklemeyen Göktan uzun uğraşlar sonucu olayı zamana bırakır ve kabuğuna çekilir.Ve kısa bir ara vermeyi düşünürler.Sizce Verda bu olayı kabullenebilecek mi yoksa her şey için çok mu geç?

Tanrılar terk etti. Adalet sustu. Miraza'da yaşayan herkes ya köle, ya da gölgede saklanan birer hayal. Ama bir göz var... her şeyi hatırlayan, bekleyen, izleyen. Ve belki de... seni uyandıracak olan.

Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.