Hafızakaybı Histoires

Adeline Clara, ailesiyle ettiği o şiddetli kavganın ardından öfkeyle evden fırlamış, arkasındaki köprüleri yaktığını sanırken hayatının en karanlık virajını almıştı. Kulakları sağır eden o fren sesi ve ardından gelen derin karanlık...Gözlerini beyaz bir boşluğa açtığında, başında bekleyen yabancı bir adam gördü. Adamın adı Dominic Killian'dı. Bakışları sert, duruşu heybetli ama sesi Adeline'e karşı tuhaf bir sahiplenmeyle doluydu. Dominic, genç kadının ellerine kapanıp ona "eşi" olduğunu söylüyordu. Adeline için bu bir şakaydı; çünkü o, bu adamı hayatında ilk kez görüyordu.İçindeki korku ve inkarla yataktan fırlayıp kendini banyoya attı. Titreyen elleriyle kapıyı kilitledi ve aynaya baktı. Ancak gördüğü kişi, hayatı boyunca aynada karşılaştığı Adeline Clara değildi. Karşısında bambaşka bir yüz, bambaşka gözler ve kendisine ait olmayan yabancı bir beden duruyordu.

geçirdiği trafik kazası yüzünden hafızasını kaybeden Verda uyandığında evli olduğu gerçeğiyle yüzleşir ve bunu kabullenemez.Bu çıkışı beklemeyen Göktan uzun uğraşlar sonucu olayı zamana bırakır ve kabuğuna çekilir.Ve kısa bir ara vermeyi düşünürler.Sizce Verda bu olayı kabullenebilecek mi yoksa her şey için çok mu geç?

Tanrıya yalvardım o gece, uyuyana kadar. Yalvardım ona, bana yardım etmesi için. Köşeye sıkışmıştım, kaçacak yerim, sığınacak başka bir evim yoktu. Yalvardım o gece, her şeye rağmen dimdik ayakta durabilmek için. Özür diledim ondan, başıma gelenler nedensiz değildi belki de. Belki de bir cezaydı. Belki de kendimi affettirmem gerekirdi. Dua ettim tüm gece her şeyin yaşanmamış olması için, her şeyi unutabilmek için... Uyarı!!!Kitabın bazı bölümlerinde şiddet içerikli ögeler bulunmaktadır.

Tanrılar terk etti. Adalet sustu. Miraza'da yaşayan herkes ya köle, ya da gölgede saklanan birer hayal. Ama bir göz var... her şeyi hatırlayan, bekleyen, izleyen. Ve belki de... seni uyandıracak olan.

Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.