Hikaye قصص

Her salı yeni bölüm! Aren ailesiyle mutlu bir hayat yaşarken birden bire gerçek ailesinin başka bir aile olduğunu öğrenir! Yıllardır beraber yaşadığı ailesinin minik bebeği olan Aren, gerçek ailesi ile nasıl anlaşacaktır? Narin ve kırılgan olan Aren'in kalp hastalığı hayatını yeterince zorlaştırırken birde gerçek ailesi ile hayatı yeterince zorlaşacaktır! Üstelik gerçek ailesi, kendi ailesi ile görüşmesine bile izin vermezken!

Şiir yazmak daha doğrusu yazı yazmak beni mutlu eden tek şeydir. Küçüklüğümden beli yazmaya hevesim var ve kendime bir söz vermiştim. "Yaz Esra, yazmalısın yaz ki hayallerimize kavuşalım" evet şimdi kendime verdiğim sözü tutmaya geldim. hayallerimi gerçekleştirme zamanı geldi.

!!!Küfür, argo içerir. Rahatsız olan okumasın!!! - Asya kanka annen adını niye asya koymuş? Asyalıları çok mu seviyormuş muhahahha - Yeter mal sıkılmadın mı şunu söylemekten... -Yiooo

İlk kitap umarım beğenilir

Kitap kapağı tasarımı yapılır. Tasarım için gerekli görevler ve şartlar ilk bölümde mevcuttur.

Kızılcık Şerbo

(This story isn't based in reality)

for my bestie Zeynep😘😘😘😘😘😘🥰🥰🥰🥰🥰😍😍😍😍😍

Küçüklerin kalbine dokunan ve büyüklerin de keyifle okuyacağı bu eser, her yaştan okura ilham verecek.

Saçma hayatlar,imkansız arkadaşlıklar, boka soran bi hayat hikayesi imkansızın sınırındaki "İNCE ÇİZGİ" sizlerle... keyifli okumalar

çünkü karşımda iki çift göz, kaşlarını çatmış bana bakıyordu. Gördüğüm gibi kendimi çığlık atıp yerde bulmam bir oldu. Ben şokla kendimi yere atmışken o öfkeli bakışlarını bana doğrultmuştu. Avına bakıp . Çocuk adam ayağa kalktı. "Ben-" diye başlamıştım ki ilk kelime ağzımdan çıkar çıkmaz çocuk yanımda bitmişti. Ödüm bokuma karışa karışa bana uzattığı eline bakıyordum. Bir de bana yardım mı ediyordu? Korkudan ölecektim şimdi. Yine de titreyen elimi eline uzattım ve elimi tuttu. Sonra ben daha ne olduğunu anlamadan beni havaya fırlatırmışçasına kaldırdı. Beni kaldırırken kolumdan muhteşem bir çıt sesi gelmişti. Galiba kolum kırılmıştı ya da yerinden çıkmıştı çünkü kolumu hissetmiyordum. Beni kaldırdıktan sonra bile hala sinirli bakışlarını üzerimden çekmemişti. Öcünü mü alıyordu yoksa yardım mı ediyordu? Muhtemelen birazdan ölecektim. "Ben.. özür dilerim." Dedim sonunda cümlemi tamamlayarak. Bir andan da bana her an saldırabileceğinden dolayı ilkokuldaki, karate bilgilerimi tazelemeye çalışıyordum. Sessizce bana baktı. Biraz bekledim ama bu bekleyişle elde ettiğim tek şey sinirli bir homurtu olmuştu. Galiba gerçekten ölüm fermanımı imzalıyordum kendi ellerimle. Özür dilemek bile yaramadıysa hayatımın sonuna kadar hapis yatacaktım belki de. Tacizci diye adım basılacaktı gazetelerde. En azından ölmeden önce elimdeki şansı kullanmalıyım diyerek dövüş pozisyonuna geçmek için hazırlandım. Hala yaşıyordum, kaçabilirdim. Kapı çok yakınımdaydı. Çocuk yavaşça kapıya doğru yöneldiğinde aklımdan tek bir ihtimal geçti. Muhtemelen kapıyı kilitleyecekti ve bana.. İşkence edecekti. Belki de taciz edecekti. Bu benim tek ve son şansımdı. Kendimi çocuk henüz ilerlememişken hazırladım ve koşmaya başladım. Koşarken aklımdan tek bir düşünce geçiyordu; ÜZGÜNÜM AMA CANIMI SEVİYORUM.!

Gloria resmen bir ölüydü.

Tanıdığım en şiirsel kadına.