Içses Histoires

bu bir kitap değil içimi döküyorum ama problemleri söylemeden felsefik. anlık bir şekilde yazılmış yani hiç bir kelimeler silinmiyor ne düşünüyorsam o yazılıyor. umarım seversiniz

Ben şeytanın kızıyım. Şaşırdınız mı? Öyle olmalısınız. Bu kolay inanılacak bir şey değil. Ama sabırlı olun-size her şeyi anlatacağım. Adım Elif, 16 yaşındayım. Bu benim hikâyem. Ama sandığınız gibi bir hikâye değil. Ne bir masal ne de bir destan. Bu, bir köyde doğmuş ama asla sıradan bir kız olamamış birinin hikâyesi. Doğduğum günle başlayalım. Yıl 874. Aydın Beyliği'nin Davutlar köyünde, Ege Denizi'nin mavisiyle dağların yeşilinin buluştuğu bir yerde dünyaya gelmişim. Ya da... gelememişim. Annem Fatma ve babam Ahmet, hayatlarının en mutlu anını yaşayacaklarını düşünürken bir kâbusla karşılaşmışlar. Doğduğumda nefes almıyormuşum. Annem çaresizlik içinde ağlarken, babam kollarında cansız bir bebekle kalakalmış. O an, bir mucize dilemiş. Ama o mucize gökyüzünden değil, derinliklerden gelmiş.

If you read me, it means you're mentally ill:)

iç ses

Bu metin, adını anmadığım birine yazılmış ama aslında kendimi ilk kez açıkça anlattığım bir iç döküş. Bir başlangıcın, bir kabullenişin ve belki de bir vedanın iç içe geçtiği bir yolculuk. Bir konser gecesiyle başlayan hikâye; bir müzik stüdyosunun duvarlarında, pişmanlıkların, yanlış anlaşılmaların, büyümenin ve bastırılmış duyguların arasında devam etti. Bu kitap; söylenemeyenlerin, zamanında anlaşılamayanların ve içte taşınanların sessiz kaydı. İçinde hiçbir rol yok. Abartı yok. Sadece yaşandığı gibi kalan anlar, saklanmış hisler ve sonunda kendime yönelmiş bir yüzleşme var. Okuyan tarafın kim olduğu önemli değil- çünkü bu metin, artık yalnızca bana ait olan bir gerçeğin tanıklığıdır.

KAPAK DEGISECEKTIR. "Sonra bir kadın gördüm...Bakışı, gülüşü, yüzünün her köşesi kendine hayran bırakıyor." Dudaklarının sol köşesi kıvrıldığında gamzesi ortaya çıktı. "Ama gözleri...öyle bir bakıyor ki, asla unutamazsın." "Bir bakışı var, o kadar soğuk ki, sanırsın mezar taşı. Donuk, soğuk ve sessiz, aynı mezarlık gibi. Ona bakarken üşüdüğünü hissediyor insan, ama sarılınca tam aksi...İçi sıcacık oluyor insanın." dedi gözlerimin içine bakarak. Gülümsedim dudaklarına doğru. "Bahsettiğin kadın soğuk, çok soğuk çevresine karşı. Aynı buz gibi. Ama sen bir de kendine karşı nasıl olduğunu öğren. Bahsettiğin kadın dışarısına karşı her ne kadar soğuksa, kendisine karşı da o kadar öfkeli ve nefret dolu. Öyle ki, cehennem gibi alev alıyor içi, ama tehlikeli alev. Her kese, başta da kenidisine zarar verecek türden..."

Anlam arayan bir zihnin, kendi mekanik doğasıyla çatışması üzerine karanlık bir iç monolog. Sessizlikten, biyolojiden ve piyanonun bıraktığı geçici melodilerden bahsediyor.