Kötüçocuk hikaye

Hogwarts'ın o tozlu kütüphanesinde, yasaklı raflar arasında tesadüfen kesişen ellerimizin üzerindeki o mühürlü bağın ilk kıvılcımıyla başladı her şey; kütüphaneci bir kızın zekasıyla Slytherin'in buz prensinin kibri, dolunayın gümüş ışığı altında sarsılmaz ve vahşi bir yeminle birbirine kördüğüm oldu. Astronomi Kulesi'nin tepesinde, dünyanın geri kalanı derin bir uykudayken ettiğimiz o ilk ve gizli dans, sadece iki aşığın değil, damarlarımızda uyanmaya başlayan iki Alfa kurdun sessiz haykırışıydı. Ancak şatonun surları ardında, Lucius Malfoy'un karanlık ve kibirli gölgesi pusudaydı; oğlunun damarlarındaki o kadim ve yırtıcı kanı bir "leke" sanan Lucius, Draco'yu Malfoy Malikanesi'nin soğuk mahzenlerine zincirleyip onu gümüş tozlarıyla "arındırmaya" çalışırken, aslında dünyanın en tehlikeli avcısını kendi elleriyle kamçıladığından tamamen habersizdi. Ben ise o "bulanık dünyanın" içinde, kalemlerin ve sınav kağıtlarının gürültüsü arasında ruhumun parçalandığını hissederken, kucağımdaki Lycantrophia Magica kitabının kan kokulu sayfalarında gizlenen yasaklı rünleri tek tek çözerek o büyük uyanışa hazırlandım. Nihayet o beklenen gece gelip çattığında, gökyüzünün en derin kuytularından yükselen o ilk kanlı uluma, sadece bir mevsimin bitişi değil; gümüş zincirlerin parçalandığı, safkan yeminlerinin yerle bir olduğu ve avcı ile av arasındaki o ince çizginin sonsuza dek silindiği bir şafağın müjdecisiydi; artık ne o karanlık zindanlar ne de babasının demir pençesi bizi tutabilirdi, çünkü dolunayın altında kanla yazılan bu tarih, artık "iyileşme" masallarını değil, sürümüzün o sarsılmaz ve en aşık gerçeğini haykırıyordu.

"Pek kısaymış saçların. Rapunzelim diyorsun kendine. Kel rapunzel olur mu hiç?" Sinirlenip güzel gözlerini kapattı küçük kız. Saçları olmamasından kaynaklı; öyle ortaya çıkmıştı ki süt beyazı tenindeki yüzü, ona kibar bir hava katıyordu. "Ölü kızı öpen o yedi cücelerdeki prensten insan oluyorsa, benden de rapunzel olur akıllım!"

O bir kötü çocuktu, bense ona zıt düşen masum bir kız...

Bazı insanlar vardır... Gördüğünde tanırsın, ama neden tanıdığını asla açıklayamazsın. Karan için Sedef, tam olarak böyle biriydi. Aynı mahallede büyümüşlerdi, aynı sokakları paylaşmışlardı... ama aralarına görünmez bir duvar örülmüştü. Ne zaman göz göze gelseler, geçmişin sessizliği ikisinin de içine ağır ağır çökerdi. Karan, hayatını kendi kurallarıyla inşa etmiş, gücü ve başarıyı yalnızlığının kalkanı haline getirmişti. Sedef ise, kimsenin bilmediği bir yükü yıllardır tek başına taşıyor, suskunluğunun ardında sakladığı gerçekle yaşamayı öğreniyordu. Sedef, geçmişte yaptığı bir seçim yüzünden bugün hâlâ bedel öderken, Karan'ın acımasızlığı her karşılaşmada o eski yaranın üzerine kapanmaz bir kapı gibi çarpıyordu... Peki, Sedef'i bu noktaya getiren o tek kararın ardında gerçekte ne vardı? Bazı seçimler vardır... insanın sadece karşısındakini değil, kendini de kaybetmesine neden olur. Ve bazı gerçekler... ne kadar saklanırsa saklansın, ortaya çıkmak için doğru anı bekler. Geçmişin gölgesi uzadıkça, Sedef ve Karan, bildiklerini sandıkları her şeyin aslında eksik olduğunu fark edeceklerdir.

Klasik bir semt kurgusudur. Güneyli'nin tehlikeli sahibi Kuzey Karahan ve onun küçüklüğünden beri yanıp tutuştuğu sevdası, Ahenk Arsen.

Berk hayattan yorulmuştur.O bir bED bOydur.Gerisini biliyosunuz.Kapaktaki yakışaklı erkek var(Düşün) yazıyor.

Cemre, ailevi problemleri ve sevgilisinin şiddetiyle uğraşan 20 yaşında bir genç kızdır. Bir gün sitelerine Rüzgar isimli bir çocuğun taşınmasıyla hayatındaki her şey değişir. Bu yakışıklı çocuk kaya gibi sert görünüşünün altında altın gibi bir yürek taşıyan bir delikanlıdır ve Cemre'ye sonsuz bir aşkla bağlanacağından habersiz, ihanetle sarsılan kalbinin kapılarını çoktan kapattığını düşünmektedir. Rüzgar, Cemre'yi sevgisiyle iyileştirir ve ona hayatı boyunca hissedemediği değeri hissettirir.

Buse kimi seçecek?

İmkansız bir aşk, Farklı dünyalara sahip iki insanın hikayesi Hipnozlar ve büyüler hepsi tek bir kapıya çıkacak O da koca bir bela olacak... " Bu aşk bir ritüel üzerine kurulmuştur. "