Kadim Stories

Göğsünde yanan o kor, sıradan bir kabusun izi değildi. Yirmi dokuz yıl boyunca saklandığı sefil uykudan uyanan tek şey Barış'ın bilinci de değildi... Gök kubbe çöktüğünde dökülen kanlar kurumadı; sadece unutulmanın zifiri karanlığına gömüldü. Şehirlerin, devasa holdinglerin ve ışıklı bulvarların ardında hüküm süren kadim panteonlar, bin yıldır tek bir ihtimalden korkarak yaşadı: Unutulanların geri dönüşü. Şimdi boş bir kitabın yaprakları kızıl bir dumanla tutuşurken, insanlığın kaderi ile göklerin yarım kalmış hesabı aynı damarda kesişiyor. Ancak sarsılmak üzere olan tek şey bu dünya değil. Çünkü bent bir kez yıkıldığında, gölgelerin arkasındaki gerçek efendiler de uyanacak. "Devrilmez sanılan gök çöktü. Şimdi sıra, hesabı kapatmakta."

Until now, I had seen everything in the past. But now, I could see things much more deeply than before. Seeing was not just looking, it was also feeling about something. I am Diana. I was a human being since I knew myself, but I was no longer just a human being. I was the vision of all people. Please close your eyes and think. Were we alone? Or did we have sounds in our mind?

"Ve yazdı Kadim İnanış'ın Yazıtları Doğacak olan prensi O ki kadirdir güne çevirmeye geceyi Ve mağrur başlarını göğe kaldırmayı başakların Ve sulh ve izan onun adıyladır Diyarın savaşları bitiren askeri Ve hükmettiğinin iradesini önüne serdiği hükümdar Ölüm, acı ve kargaşayla müjdelenmiştir Genç Prens bir güz sabahı Bir Tanrıça'nın rüzgarıyla Celd'or'a geri dönecektir."