Historias de Kadınhakları

- onlar gülüşü elinden alınan kadınlar . - onlar gençliğinin baharında soldurulan çiçekler . - onlar sokak ortasında , metroda vb. yerlerde taciz edilmelen, öldürülen namus için babası tarafından melek edilen kadınlar onlar hayallerini yaşayamadan solan çiçekler

Bu benim ilk hikayem daha amatörüm \( ˆoˆ )/

Bu kitap, kadınların içinden geçen ama çoğu zaman kimseye söyleyemediği duyguların sessiz bir toplamı. Kırılganlığın gölgesinde büyüyen güçleri, görünmeyen yaraları, içten içe taşıdıkları yükleri ve yine de devam edebilme cesaretlerini anlatıyor. Her satır, bir kadının kendi içinden geçerek yeniden var oluşuna tanıklık ediyor. Bu sayfalarda; suskunluğun içindeki çığlıklar, gülüşlerin ardına saklanan kırıklar, kimseye gösterilmeyen karanlık odalar var. Ama aynı zamanda dayanışmanın sıcaklığı, birbirine tutunan kadınların hiç sönmeyen ışığı, "yalnız değilsin" diyen bir elin uzanışı da var. Bu kitap, kadınların sessiz direnişini, içsel isyanını ve kendi kalplerine doğru yaptıkları uzun yürüyüşü anlatıyor. Her bölüm, bir kadının kendine dokunuşu gibi; acının içinden geçip iyileşmeye çalışanların fısıltısı. Kırılmanın da bir güç olduğunu, yeniden başlamanın bazen en büyük cesaret olduğunu hatırlatıyor. Bu satırlarda hem hüzün var hem umut; hem kaybolmuşluk hem de kendini bulmanın dinginliği. Kendi hikâyesini arayan, unuttuğu yanlarını hatırlamak isteyen, içindeki sesi yeniden duymaya çalışan her kadın, bu kitabın içinde kendine ait bir iz bulacak. Belki bir cümlede, belki bir yarada, belki de hiç söyleyemediği bir duygunun tam ortasında. Bu kitap, kadınların birbirine tuttuğu ışığın; karanlıkta bile sönmeyen, sessiz ama güçlü bir dayanışmanın hikâyesi.

"Gökyüzünü ellerimle tutabilmeyi isterdim."dedi Marjan.Burçak gülümsedi. "Neden olmasın?"dedi.Marjan'ın gülüşü soldu. "Daha görmeyi bile becerememişken nasıl tutabilirim ki?"

Sen bu dünyaya ışık ve sevgi saçmak için geldin, kendinden utanacak mısın yoksa?