Historias de Katil

Hayat acımasızdı yada bana böyleydi karşımdaki sert bakışlı gence baktım Damian a yani gözlerime baktı ve konuştu "Kaçışın yok son durak burası" dediği ile alaycı bir şekilde ona baktım ve konuştum. "son durak sana göre öyle bana göre ama daha öyle bir durks yok ben istersem duraklar biter geri gelicem görüşürüz Damian" Bi anda uçurumdan atladım ve denize düştüm ve oradan uzaklaştım Damian artık babasından sonra tek rakibimdi bu savaşta aşka de sevgiyede yer olamaz ben kazanıcaktım.

Gün doğumunu mu göreceklerdi,yoksa günü hiç mi edeceklerdi?

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız'ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

BEN RÜYACI IYI UYKULAR DILERIM

Lee Felix'i kim öldürmüştü Çok bariz di yedi kişi içerisinden birisi öldürmüştü. Ama kimdi ya biri tutuklanacaktı ya da herkes serbest kalacakdı

Esmer tenimin üzerine konan kızıl saçların, yalancı beyaz öpüşlerin albenisindeydim. Katilimin ellerindeydim; mürekkebi benim kanım, duyguları benim hüznüm, ele alış şekli benim kederim, mektupları benim ölüm fermanımdı. Yalancılar için son durağın ilk lambasıydım ve bunu fark ettiğimde kendimi aşkın içinde boğulurken bulmuştum. Acımın anahtarı ise hiç ummadığım kişinin parmakları arasında oyuncaktı.

❝Benim sevgilim her zaman kan kokardı.❞

Kız karakterimiz Eflin Karaca onu öldürmek üzere olan karakterimiz Tolga Öztürk'e aşık olur fakat kendisine itiraf edemesede çok fazla belli eder Tolga Öztürk ise Suikastçi olduğu için aşık olduğu kadın Eflin'e bir şey olmasından korkar ve ondan uzaklaşmaya çalışsada evren onları her zaman bir araya getiriyordu ve partnerlerimizin dostları olayların içerisindedir ve kendi ilişkilerini bulur

- Ben kendimi ilk kez bir aynada değil, onun kırılmış hâlinde gördüm. Sekiz yaşındaydım. Parçalanmış bir camın yansıttığı görüntüde, bana ait olmayan bir karanlıkla göz göze geldim. İnsanlar bir çocukta umut görür. Ama bana bakan gözlerde başka bir şey vardı. Korku değil. Boşluk değil. Sadece sessizlik. Gözlerini kaçırmadan izleyen bir çocuk, annesinin dövülüşünü kaçıncı kez izliyorsa, artık ağlamayı da unutuyordur. Babam bana hayatımın ilk dersini verdi o gece: Adalet, zayıf olanı seçmez. Sadece hayatta kalabilen, kendi yasasını yazabilir. Ben o gece ne çocukluğumu ne de annemi kurtarabildim. Ama içimde bir karar oluştu. Duygularımı gömmeyi, gülümsemeyi taklit etmeyi, sesimi yalnızca gerektiğinde kullanmayı öğrendim. Hayat bana başka seçenek sunmadı. Ben de başka bir yol çizdim: Geriye kalan her şeyi susturmak için. İnsanlar beni parlak zekâlı, uslu, sakin biri sandı. Oysa içimde bin parçaya ayrılmış bir ayna taşıyordum. Her parça ayrı bir geçmiş, ayrı bir neden. Ve her kırık parça, bir gün birinin boğazına saplanmayı bekliyordu. Ben katil olmaya bir anda karar vermedim. Ben, hayatta kalabilmek için parça parça öldüm. Ve sonunda, aynadaki yansıma ile gerçek benliğim yer değiştirdi. Artık bakan kişi ben değilim. Kırık aynalardaki benliğim bakıyor geriye. Ve gülümsüyor.

Her gece biri sessizce kayboldu Her gece bir yatak boş kaldı Ve kimse konuşmadı Yurt 34 de büyüyen bir qrup çocuk bir kişi eksik olarak geçmişin gölgesinde yeniden bir araya geldi Elifin kaybolduğu o gece sadece bir çocuk uyanıkdı ama ama bütün hafızalar uyuyordu O gece sıra Elifindi peki ne sırası ? Şimdi geçmiş yeniden yoklama alıyor Ve bu kez... "Sıra sende"

10 yıl boyunca cesedlleri bulunamayan altı kişi tekrar dirilip özel güçlere sahip olursa ve dünya için savaşırsa

''Efendim bu hiçbir hükümde geçerli değil.'' Adama en sert bakışlarımla döndüm. ''Siz madem bunu sağlamayacaksanız neden burdasınız!'' Adam hafifçe yutkunarak ''Farklı bir yolla halletmemiz lazım ama karşılaştığım tek ve ilk vaka. Eksilerini ve artılarını bilmediğimiz bir şeyle savaşamayız!'' ''Sana bildiğim tek ipucunu versem durum analizi yapabilirmisin?'' dedim hafifçe kısılan sesimle. Adam şaşkınlıkla bana bakıyordu. ''Her bilgi ona biraz daha yaklaşabileceğimiz anlamına gelir. Söylediğiniz bilginin büyüklüğüyle alakalı pekala yapabilirim.'' Adamın arkasında kalan, zifiri karanlık odayı aydınlatan ve duvara mavi bir renkle yansıtılan ekrana döndü bakışlarım. Şu zamana kadar ulaşılan bilgiler yazan, kurbanların resimleri olan ve hedefe, yani lacivert gözlere bakmaya devam ederek; '' Onu yakalayabilmemizin tek bir yolu var. En azından bildiğim tek yol...'' Adam beni merakla dinliyordu. Ama ben gözlerimi ekrandaki lacivertlerde tutmaya devam ettim. ''onu yanıma çekmem ve öldürmem için....'' sertçe yutkundum. ''Aşık olmam lazım.'' Sonum olacaktı. Biliyordum. Bile bile seviyordum. Bunun sonunda belki pişman olacaktı. Belki mutlu olacaktı. Belki yıkılacaktı. Ama bildiğim tek bir şey vardı. İkimiz için de son yakındı. Tüm Hakları Saklıdır. Almak, kopyalamak, alıntı yaparak kendisininmiş gibi göstermek... ve benzer durumlarda yasal yollara başvurulacaktır.

"Alo,Ömer" "Who are you?" ☆☆☆

Tren kazasına neden olan korkunç bir cinayet gerçekleştirmek... Bir kimse eğlenmek için ne kadar ileriye gidebilir... Katilin her zaman yanıbaşınızda olup sizin yıllardır tanıdığınız birisi olması mı yoksa eğlence için öldürmesi mi, hangisi daha korkunç... To actualize a horrible murder that caused a train accident... How can too far someone go for fun. Which worst, that the killer is always with you and you have known for years or killing people for fun...

10 kişiden oluşan bir grup otelde mahsur kalır. Can sıkıntısından oynadıkları oyunun onların sonu olucağını bilmeden vampir ve köylü oynamaya başlarlar. Kağıtlar atılır ve roller belirlenir. Peki, vampiler kimler? Köylüler kazanabilicekler mi? Herşey bir tesadüf mü yoksa hepsi planlanmış mıydı?

Yerinde durmuyorsan kırılan şeyden başkasını sorumlu tutma.Sorun sen isen, sorunun kendin olduğunu bil.Emin ol etrafındaki insanlar senin suçlarını üstlenmek için gelmedi hayata. Her hafta cuma yeni bölüm, iyi okumalar !

Benim bir suçum yok ... siz göremiyor musunuz ?

Verda Simavora'ya babasından kalan SİMAVORA OTEL'ine yalnızca kirli işlerle uğraşan insanlar gelmektedir. Verda bu otelde yapılan her türlü işe susmakta ve karşılığında para almaktadır. Otelinde yapılmasına göz yummayacağı tek şey ise cinayettir. Fakat bir gün 238 numaralı odada bir cinayet işlenir. Üstelik bu sıradan bir cinayette değildir. Bir mafyanın kız kardeşi öldürülür. Ancak bu cinayeti işleyen kişi oldukça zeki birisi olmalı ki kim olduğu bulunamaz. Kamera kayıtları silinmiştir ve odada kalan kişi ile ilgili bilgilerde sahtedir. Verda'nın başı çok büyük bir belaya girmiştir.

yılbaşında inanılmaz bir gece..