taska_paska
ერთი კვირა, რომელიც ყველაფერს ცვლიდა...
სიცილიც იყო, ცრემლიც... წყალი, ცეკვა, მეგობრობა, ჩხუბი, მშვიდობა... და სიყვარული - რომელიც ვერ მოასწრო დროულად თქმას.
ეს არაა უბრალოდ ბანაკის დღეები. ესაა პატარა ცხოვრება.
წაიკითხე, თუ ოდესმე შენც გამგზავრებულხარ - და უკან ცოტათი შეცვლილი დაბრუნებულხარ..
"ის ყვავილები ჩემთვის იყო?"
ეს ამბავი მეგობრებზეა, ვინც ბევრჯერ იღიმება,
ცეკვ ავს, კამათობს, ტირის და მერე ისევ ერთად იძინებს...
მაგრამ მთავარი? მთავარი ისაა, ვინც ბოლოს უბრალოდ წავიდა - ყვავილები კი დატოვა.
დაგრჩა რამე სათქმელი, როცა ყველაფერი დასრულდა?
-