Kimmay Stories

"ဘာ!!! လက်ထပ်ရမယ်ဟုတ်လား!... ပါးပါး... ကျွန်တော် ဒီလို စောက်ချိုးမပြေ၊ လမ်းသရဲကောင်နဲ့... ကြာကူလီ၊ အုတ်ကြားမြက်ပေါက်လိုကောင်၊ စောက်မြင်ကတ်စရာကောင်းတဲ့ကောင်နဲ့ လက်ထပ်ရမှာလား!!" ထယ်ယောင်းတို့အိမ်၏ ဧည့်ခန်းကျယ်ထဲတွင်... ထယ်ယောင်းတစ်ယောက် ညအိပ်ဝတ်စုံအပွကြီးနှင့် ဆံပင်များအဖွားသား ဖြစ်နေသလို၊ တစ်ဖက်က ဂျောင်ကု၏ အင်္ကျီပေါ်မှလည်း အရက်နံ့များက ထောင်းခနဲ ထွက်နေဆဲ "ဘာကွ! ကင်မ်ထယ်ယောင်း... မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်မှတ်နေလဲ" "ငါလား... ဘုရင်လေ! မင်း ကိုးကွယ်ဖို့ ဘုရင်!" (၇) နှစ်သား အရွယ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဂျောင်ကုတို့အိမ်ရှေ့ကို ပြောင်းလာခဲ့ကြသည့်နေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ပြဿနာက တစ်လလောက်မှာ စတာ... ကျွန်တော်က တခြားယောကျ်ားလေး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် တွဲမိလို့ဆိုကာ ဂျောင်ကုက အမြဲတမ်း ဘုက

အေးစက်စက် မျက်နှာထားနဲ့ စာအရမ်းတော်တဲ့ ကင်မ်ထယ်ယောင်းလူတိုင်းက သူ့ကို ကျောက်ရုပ်လို ခံစားချက်မရှိသူလို့ ထင်ကြပေမယ့်...တကယ်တော့ သူဟာ ညဘက်တွေမှာ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးတတ်တဲ့သူပါ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံးနဲ့ အဆိုးဆုံး Play boy ဂျွန်ဂျောင်ဂုက သိသွားတဲ့အခါ.. 'မင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ငါကိုယ်တိုင် ခွာချပြမယ် ထယ်ယောင်း' မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုက လူငယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ အမုန်းကစတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်..."