Kişiselgelişim mga kuwento

Kişisel gelişim , İnsanın ruhunu açan bir çiçekten ibadettir

Saçma

"Ne hayallerimi gerçekleştirebildim... Ne de kendime istediğim gibi bir hayat kurabildim... Hep bir şeyler engel oldu... Şimdi geçmişe dönüp bakıyorum da kaybolan yıllar var sadece... Ama elimden ne gelir ki... Geçen zamanı geri getiremem ya... Artık akışına bıraktım her şeyi... Zamanla geçer nasılsa..."

Her insan bir ağaçtır, eğer susuz bırakılırsa kurur...

Aşk - Fedakarlık - İntikam Bu hikayenin sonunda hangisini seçeceğinize karar verilebilecek misiniz? Peki Buse ne yapmalı?

Kalemin ucuna dökülenler...

Değişikliklerden korkanlar için Yanlız değilsin

Bu içerik tamamen insan psikolojisi ile alakalıdır. Olağan üstü hiçbir karakter yoktur.

these quotes made me feel good when I was down so I wanted to gather and share them, hope you enjoy:) [I once read a nice story on tumblr by the famous writer sixpenceee and I wanted to share it too]

Kişisel gelişim

Biraz da kendini düşünmeye ne dersin ya da artık kendine hakettiğin değeri vermeye ? :)

Sadece beni kimsenin duyamayacağı ama benim anlatmam gereken şeylerin olduğu saçma bir yazı dizisi

Her insan kendini sever !

Zaman, bir dervişin avuçlarında tuttuğu kum taneleri gibi akıp giderken, insan ruhu bu sonsuz akışın içinde kendi yankısını arar. Kimi bir şairin mısralarında, kimi eski bir taşın üstüne kazınmış yazılarda, kimi de rüzgârın bilinmez diyarlardan getirdiği fısıltılarda bulur kendini. Ama herkesin içinde, ismini koyamadığı bir özlem vardır; bazen bir baharın kokusunda, bazen bir eski anının gölgesinde saklanır. Benim hikâyem de böylesine derin bir özlemin içinde başlar. Ne başlangıcını net olarak hatırlayabiliyorum ne de bu özlemin ilk ne zaman içime düştüğünü. Ama bildiğim tek şey, içimde taşıdığım bu duygunun bir dalga gibi zaman zaman yükselip beni içine çektiği. Tıpkı eski bir şehirde kaybolmuş bir yolcu gibi, bazen tanıdık bir anıya dokunuyor, bazen ise hiç bilmediğim bir hatıranın kıyısına vuruyorum. İnsan, ruhunun derinliklerinde yolculuk yaparken, bazen kelimelerin bile anlatamayacağı duygular içinde bulur kendini. Sanki yüzyıllar öncesinden gelen bir ses, kalbinin derinliklerine fısıldıyormuş gibi... O sesi dinlemeyi öğrendiğinde, içindeki yalnızlığın bir anlam kazandığını fark edersin. İşte benim yolculuğum da böyle başladı; seslerin, sezgilerin ve zamanın ötesinden gelen fısıltıların peşinden giderek. Bu hikâye, sadece kelimelerle yazılmış bir anlatı değil. Bu, ruhun bir arayışıdır. Kimi zaman suskunluğun içinde yankılanan bir çığlık, kimi zaman ise geceye karışan sessiz bir dua... Ve ben, bu satırları kaleme alırken, aslında kendi içimde bir ışık arıyorum. Eğer bu satırlarda kendinizden bir parça bulursanız, bilin ki aynı yolculuğun yolcusuyuz.

Hayata dair ne varsa konuşacağız seninle, yaşadıklarımızı, yaşayacaklarımızı bir de hiç denk gelmediklerimizi..

Dünya herkese ait değildir. Bazıları için sadece bir bekleme odasıdır. Lera, kendini hiçbir yere ait hissedemeyenlerden biriydi. Ne kalabalıkların içinde vardı, ne de yalnızlığın içinde kaybolabiliyordu. Ta ki o geceye kadar... Bir kırılma anında, gerçeklik çatladı. Ve Lera kendini Lenstra'da buldu. Dünya'dan 5 milyon ışık yılı uzakta, kayıp ruhların toplandığı bu gezegende hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Burada herkes bir şeyden kaçmıştır. Ama kaçtıkları şey... onlardan önce gelmiştir. Lenstra'da dostluklar güçle sınanır, aşk tehlikeye dönüşür, ve en masum görünen ruhlar bile karanlığın parçası olabilir. Lera ve onun gibi gelenler, önce bir araya gelecek, sonra birbirlerini parçalayacak, ve en sonunda... hayatta kalmak için tekrar birleşmek zorunda kalacaklar. Çünkü bu gezegende yalnız kalmak, yok olmak demektir. Ve bazı ruhlar... kaybolmak için değil, hükmetmek için gelir.

Dibe battığım bir dönemde içimdeki hislerden bahsettiğim bir kitap

Kalp gözünden görüp, kalbin dilinden anlamak mı ? Evet, öyle..