histórias de Komşu

🥐🍂 "Bir insanın kalbine sığdırdığı bütün o koca dünya, gün gelir tek bir kelimeye bürünür. Tek bir heceye: SEN." Bursa'daki sahte ve ihtişamlı dünyasından, arkasında kağıt üzerinde kalmış bir evliliğin enkazını bırakarak kaçan 32 yaşındaki gastronomi mezunu pastacı Melike, kalbinin etrafına kale duvarları örüp Kuzguncuk'a sığınır. Mel's Bakery & Coffee onun dünyaya karşı asil direnişidir. Amacı, un kokulu tezgahının arkasında kimseye minnet etmeden sıfırdan bir özgürlük inşa etmektir. Ancak kaderin, hemen yan kapıda nefes alan çok "komşu" bir planı vardır. Mercan Veteriner Kliniği'nin sahibi, 28 yaşındaki Veteriner Hekim Ali Umut Koral; bir sabah kazasında kollarının arasına devrilen bu ürkek, yeşil gözlü kadının ruhundaki o derin yalnızlığı ilk saniyede okur, onu merak eder. Melike her defasında "Umut Bey" diyerek araya duvarlar örmeye çalışsa da; Ali Umut o kadife sesiyle her sabah yan kapıdan "Kolay gelsin şefim" diye fısıldayarak o duvarlardan her gün bir tuğla daha indirmeye kararlıdır. Kuzguncuk'ta kasım yağmurları başlarken, Melike hayatında öğrendiği en tehlikeli duyguyla yüzleşmek üzeredir: Alışmak. Kırılmış bir kadının güvensiz kalbi, iki dükkan arasındaki o bir adımlık mesafeyi aşıp geçmişin enkazından sıyrılabilir mi? Kalp; yaş farkına, mahalle baskısına karşı koyabilir mi? 🐾 Buram buram tarçın kokulu, sıcacık bir Kuzguncuk mahallesi. Yaralı bir kadın ve onun kalbini sabırla şifalandırmaya çalışan naif, pamuk kalpli bir adamın hikayesi...

"Baran..." İlk defa ona ismiyle seslenmiştim. "Efendim Ada..." Tek başına çıkacağı ilk yaz tatilinin hayalini kuran Ada, teyzesinin taş evine adım attığı an büyük bir sürprizle karşılaşır: Ev çoktan buz şelalesi kılıklı, gizemli bir yabancıya kiralanmıştır. İki inatçı karakter, tek bir çatıyı paylaşmak zorunda kalırsa ne olur? Kurallar çiğnenmek, sessizlik bozulmak ve savaş boyaları yerini bambaşka bir çekime bırakmak içindir...

Bir mahalle hikayesi

Minho aile sorunları olan bi cocuktur ve insomnia(uykusuzluk)hastası olan bir genctir Jisung ise ailesiyle iyi anlasan ama anksiyetesi olan bir genctir iki genc karsılıklı oturan komsulardır ama minho hic disarı cıkmaz cünkü babası ona kotu davranıyordur.jisung minhonun bu durumunu anlar ve ona bir kek yapmaya baslar

Yeni üniversiteyi bitirmiş olan ece kendine ait bir eve taşınır. Ve karşı komşusuna aşık olmuştur ama komşusu normal bir insan değildir:)

Bu 2 kız gerçek aşkı komşularında bulabilir mi?

Sevmekten korkmamın nedeni sevdiklerimi kaybetmemdir belki <Hana> Kitap kapağı için @Savage_Queen_Lavinia teşekkür ederim (onunda kitaplarını okumanızı öneriyorum güzel bir yazar.)

Güzel bir dostluk hikayesi

0534:Kızım sen salak mısın? Siz:Oğlum sen kimsin?

ben bu daireye yeni geldim ama senin sayende hiç evimden ayrılmamış gibi oldum teşekkürler prenses......

Daire122:Son ses softcore senden mi geliyor Jen:Tanrım sesin farkında değildim hemen kısıyorum Daire122:hayır amına koyayım biraz daha aç

Şehrin gürültülü ve stresli yaşamından sıkılıp sakin ve huzurlu bir hayat yaşamak için insanı az denilecek bir kasabaya yerleşen ali, evine çok az bir mesafesi olan komşusuyla tanışmak ister...

Yanlışlıkla gönderilen bir mesaj, hiç beklenmedik bir kapıyı aralar. Üst komşusuna yazacağını sanarken başka bir komşusuna mesaj atan genç kız, bu küçük hata sayesinde yeni tanımaya başladığı birinin hayatına adım atar. Komşuluk ilişkilerinin masumiyeti, tesadüflerin sıcaklığı ve doğan ilk duygularla şekillenen bu hikaye, aşkın bazen en beklenmedik anlarda çıkabileceğini anlatıyor.

Ailesinin baskısıyla ders çalışmaya itilen, İlkin, yağmurlu bir gece de evden kovulur. Ne yapacağını bilemeyip, sokakta boş boş dolanırken hiç hayatında görmediği bir çocuk gelip ona pembe bir şemsiye uzatmasıyla afallar. İlkin, bir yıl sonra çocuğu yeniden göreceğini bilmeden şemsiyeyi alır. "Yağmurlu kötü bir geceden sonra, sabaha doğan gökkuşağı gibisin, Alkım. Hayatımda yaşadığım en güzel tesadüfümsün."

devin yksye hazırlanan, monoton bi hayat yaşayan, hayatta hedefleri olmayan sadece normal birisi olmaya çalışan bir kızdır ta ki onu melankolik havasından çıkarmak yerine onu o melankoliye boğan atalayla tanışana kadar.

Siz: Beyefendi, çok ses çıkıyor. Lütfen, biraz daha sessiz olur musunuz? Teşekkürler! (Görüldü. 18.23) Siz: Beyefendi, hâla çok ses çıkıyor. (Görüldü. 18.45) Siz: Beyefendi, bakın sinirleniyorum. Mesajlarımı görüp cevap vermemeniz ayrı bir olay fakat lütfen en azından ne yapıyorsanız sesinizi bir tık azaltın. Üst Komşu: Sanırım yanlış numaraya yazdınız hanımefendi. Siz: Polat Bey, siz değil misiniz? Üst Komşu: Benim.