Korku Stories

"Güneş hep yukarıdan izledi. Ve hikâyelerin sonunun neden hep aynı bittiğini biliyordu."

7 erkek ve bır kız ...aynı bir eve davet edilir aynı nedenle ..ama içlerinden biri katil ...kim o?

Hogwarts'ın o tozlu kütüphanesinde, yasaklı raflar arasında tesadüfen kesişen ellerimizin üzerindeki o mühürlü bağın ilk kıvılcımıyla başladı her şey; kütüphaneci bir kızın zekasıyla Slytherin'in buz prensinin kibri, dolunayın gümüş ışığı altında sarsılmaz ve vahşi bir yeminle birbirine kördüğüm oldu. Astronomi Kulesi'nin tepesinde, dünyanın geri kalanı derin bir uykudayken ettiğimiz o ilk ve gizli dans, sadece iki aşığın değil, damarlarımızda uyanmaya başlayan iki Alfa kurdun sessiz haykırışıydı. Ancak şatonun surları ardında, Lucius Malfoy'un karanlık ve kibirli gölgesi pusudaydı; oğlunun damarlarındaki o kadim ve yırtıcı kanı bir "leke" sanan Lucius, Draco'yu Malfoy Malikanesi'nin soğuk mahzenlerine zincirleyip onu gümüş tozlarıyla "arındırmaya" çalışırken, aslında dünyanın en tehlikeli avcısını kendi elleriyle kamçıladığından tamamen habersizdi. Ben ise o "bulanık dünyanın" içinde, kalemlerin ve sınav kağıtlarının gürültüsü arasında ruhumun parçalandığını hissederken, kucağımdaki Lycantrophia Magica kitabının kan kokulu sayfalarında gizlenen yasaklı rünleri tek tek çözerek o büyük uyanışa hazırlandım. Nihayet o beklenen gece gelip çattığında, gökyüzünün en derin kuytularından yükselen o ilk kanlı uluma, sadece bir mevsimin bitişi değil; gümüş zincirlerin parçalandığı, safkan yeminlerinin yerle bir olduğu ve avcı ile av arasındaki o ince çizginin sonsuza dek silindiği bir şafağın müjdecisiydi; artık ne o karanlık zindanlar ne de babasının demir pençesi bizi tutabilirdi, çünkü dolunayın altında kanla yazılan bu tarih, artık "iyileşme" masallarını değil, sürümüzün o sarsılmaz ve en aşık gerçeğini haykırıyordu.

Sıfır Noktası adı verilen bir dosya, SN Timi'ni hiç hazır olmadıkları bir operasyona sürükler. MİT'in en gizli birimlerinden biri olan SN Timi, kayıp kişiler ve iz bırakmayan bir örgütü araştırırken her şeyin planlı bir sistem olduğunu fark eder. Ancak dosya eksiktir, cevaplar gizlidir ve hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Her adımda onları izleyen bir gölge vardır... Ve bu gölge, düşündüklerinden çok daha yakındır. Güvenin olmadığı bir sistemde, yanlış kişi düşman değilse... gerçek düşman kimdir? Aşk,entrika,gizem ve sorgulayıcılık gücü bakımından zengin bu hikayeyi okuma da başarılar..

Nefes nefese üstümdeki çamura baktım, ardından kafamı hafifçe kaldırıp tam da ayaklarının dibinde dizlerimin üstünde kaldığım siyah botlarının altı çamurdan dolayı batmış olan askere baktım. -Güzel, on beş dakika elli bir saniye bravo asker, hangi bölüktensin ? Asker mi ? Asteğmenin kızı olduğumu bilmiyormuydu ? Siması oldukça yabancıydı Kafamı yere çevirip ayaklanmam gerektiğini fark ettim ellerimdeki çamura rağmen bana destek olmak için elini uzattığında tereddüt ettim bunu anlamış gibi -Çamurdan iğrenecek olsam burda ne işim var asker Sessizce bana uzattığı eli tutup ayağa kalktığımda omuzunun arkasından gelen babama baktım. -Asker !! Karşımdaki asker babamın sert sesini işitince hızla önüne dönüp esas duruşa geçti. -Yeni gelen bölükteki askerlerden misin asker -Evet asteğmenim -Adın ne senin ! -Aslan akın barutcu emret asteğmenim ...

Sena'nın tek hatası arkadaş sandığı çocuğun arabasına binmesiydi. +18 içeriklidir.

'' Another '' kitabını çevirdim, umarım beğenirsiniz, iyi okumalar. ( orjinal yazar yukito ayatsuji'dir ben sadece ingilizceden türkçeye çevirdim )

yılların aşkı kitap olursa?

Bugüne kadar olayin disindakilere hic bir zaman anlatmadim. Ne zaman cin konusu acilsa hic birsey bilmiyormus gibi sessiz kalmayi tercih ettim. Ama bugün ilk defa burada sizlere anlatacagim. Ve inanin bana en ufak bi gercek disi veya abarti olmayacak. Rezerveleri alin hemen basliyorum...

İnsanlar ne zaman bu kadar kötü olmuştu ? Bunu bilmiyorum ama galiba tek gerçek insanlardan beklediğim kötülüğü babamın yapmasıydı benim babam beni bakın öz kızını yani beni . Benim babam beni düşmanlarının ayaklarını altına bırakıp kaçtı . İnsanlar ne zamandan berli mutlu'dur ?.Ben en son ne zaman mutlu olmuştum ?. Bunları bilmiyorum ama mutlu olmayı çok isterdim . Benim hayatım hiç bir zaman toz pembe olmadı hiçte olacağını sanmıyorum . İnsanlar bazı sevgilere inanır , güvenir ve o sevgiye bağlanır ben hiç bir zaman sevgi ve duygusunu tatmadım . Ben bir katildim nedenmi çünkü babam öyle hitap ediyordu benim babam öz ve tek kızını katil olarak görüyordu belkide haklıydı neden mi ? Çünkü ben hayata gözlerimi açarken bir başkasınında ilk gözlerini kapatıyordum evet ben daha doğar doğmaz katil olmuştum . Ben hiç sevilmedim genelde dışlanan çocuktum . Belkide sevilmeme sebebim gerçekten "KATİL" olduğum içindir... Ben bu hayatda bütün acıları tatdım babam sağolsun ama bana dem vuran asıl acı beni bir kan davası nedeniyle satması olmuştu bu benim bozgunumdu bu benim gerçeğimdi . Kimse hayatını seçmez benimde hayatımı ben seçmedim ama eğer seçme şansım olsaydı hiç doğmamış dilerdim...

ÇEREZLİK KİTAP, ÇOK KISA BÖLÜMLER❗️ ••• 0543*: Teneffüste bir ara göz göze geldik. 0543*: Bu yüzden seni affettim.【𝟷𝟶:𝟻𝟽】 ••• Gelin hep beraber Sare'nin yavaş yavaş Belirsiz'ine aşık oluşuna şahitlik edelim. Hayat bu ya, belki sizin de bir Belirsiziniz vardır dışarıda bir yerde. ••• ~ Bölümler çok ama kısadır❗️ ~ Tüm hakları saklıdır ~ Kapak tasarımı: yazarın kendisi ~ Texting ~ Meyve serisi 2 ~ Tek başına okunabilir ••• Başlangıç tarihi: 『01.10.2021』 Tamamlandığı tarih: 『26.01.2026』

"bu akademi bilindiği gibi bir akademi değildir. aksi takdirde kimse burayı anlayamaz. Bazı öğrenciler bu olayları bulmaya çalışsalarda, bulamazlar. ama bunu çözecek tek bir kişi vardı; Darya Volkova".

Umarım beğenirsiniz💗

Parmaklar, kaleme kavuşmak için can atıyor. Kalem ise kelimelere... Kelimeler cümlelere vuslat duyuyor, diller cümlelere kavuşursa bitmek tükenmek bilmeyen bir özleme mahkum olacak. Parmaklar kaleme hasret, kalem ise kelimelere... Kelimeler cümlelere sevdalı, diller ise cümlelerle yaralı... Her biri kavuşamayacağını bile bile sevdalanıyor. Her biri bir acıya gebe... Tıpkı insanoğlu gibi onlar da... Seviyor, özlem duyuyor, vuslata erişmek istiyor... Bunların olmayacağını bile bile... Sevgi İle acıya gebe kalıyorlar. Sevgi acıya gebedir çünkü. Doğar, büyür, sever, sevilirler ve araya bir hasret girer. Ya sen ondan gidersin ya o senden... Benim için de öyle olmuştu, Kah onları kaybetmekle kah nefret etmekle sınanmıştım. Sınavı geçip geçemediğim ise hala meçhul... Ben İstanbul! Hayatım da ismim gibi karmaşık. Bir sınavım vardı ailemle olan, yıllarca o sınavı geçebilmek için çabaladım, o sınavı geçebilmek için sabrettim, savaştım ve en çokta ' Korktum. ' Neden korktum biliyor musunuz? Sevdiklerimi kaybetmekten, onlardan nefret etmekten korktum. Ben kendimden, güvensizliğimden, hatalarımdan ve insanlardan korktum. Kendimle yüzleştiğimde ise artık bambaşka bir ben vardı. Çünkü ben değişmiştim. Korkmuyordum bir kere, sonra güveniyordum kendime, olumsuzluklardan kurtulmuştum, kararsız biri değildim artık, her insanla iyi geçinmek zorunda değildim! Çünkü bu yeni ben, eski benin bastırılmış yanıydı, çünkü bu yeni ben, kimseyi umursamıyordu, çünkü bu yeni ben, gerçek bendi... GERÇEK BENİ TANIMAYA HAZIR MISINIZ?

Katillik bulunması için çabalayan dört kız

... İyi geceler vaktini aldığım zaman, İyi uykular vakti daha da geç olmadan...