Mahalle Stories

0542***: Şu an neden Nuriye'nin kızı Şeyma'nın sevgilisinin konuşulduğu grupta olduğumu sorguluyorum Hatunum: Çünkü gülümüz balımız güzelimiz öyle istedi 0542***: Peki ben ne alaka Siz: Siktir et ya Siz: Kasma birader ****************** Küfür ve argo içerir. *Tüm hakları bana aittir.*

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

"Elinle mi yıkayacaksın?" Sesi bir anda arkamda yükseldi doğruldum, ona baktım "yani bunlar bulaşık makinesinde yıkanmaz." "Burada da yıkanmaz mutfak var." İç çektim. Dudaklarımı birbirine bastırdım. "Mutfakta da ayak basacak yer yok." Elindeki sigarayı yere atıp ayağıyla ezdi. Bana doğru bir adım attı. "Su soğuk." dedi. "Hava sıcak." "Ama çeşme suyu soğuk olur." "Onu da durulayan düşünsün artık." dedim. Gülüşü yine o gülüşü içime işleyen. "Hiç değişmemişsin, Nilüfer çiçeği." Başımı hafif yana eğdim, alayla baktım. "Yanılıyorsun değiştim, kara çocuk." Bir an ikimiz de sustuk. Sanki aynı anda geçmişe gittik. O küçük hallerimize benim ona bağırarak 'kara çocuk' dediğim günlere. "Ben yanılmam," dedi sakin ama derin bir sesle. "Her insan değişir elbet sen de değişmişsindir ama ben tarafların..."

Bir mahalle hikayesi

Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi'nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi iyileştirir. Bu kitap , bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."

Ankara'nın belki de bir çok yerine hüküm sürüyordu. Göründüğünün aksine olan kalbini bir ben biliyordum. Bu beni kahrederdi belki önceden ama şimdi işler biraz değişmişti. Sanırım kadere bir yere kadar müdahale edebiliyorduk. Zira şu an burada olmamın başka bir açıklaması olamazdı... GİRİH adlı ilk kitap.

Kardeşinin şüpheli ölümünün peşine düşen ve bu yolda kendisini bile değiştirecek olan Bedir'in hikayesi

Bir köyde, sessizliğin içinde kaybolan bir çocuk ve hayata dair soruları olan bir kız... Ela, ailesiyle tatile geldiği köyde, kimsenin fark etmediği Yusuf ile tanışır. Tekerlekli sandalyede hapsolmuş olan Yusuf, kendisini ifade edemese de gözleriyle dünyayı anlatırken, Ela, hayatın anlamını ve güzelliklerini keşfetmeye başlar. İki farklı dünyadan iki farklı insanın kurduğu sessiz bir bağ, hayatın en değerli anlarını ve kaybolmuş sevgiyi yeniden anlamalarını sağlar. Ama bazen, güzelliklerin kaybolduğu anlar, bir ömrün en derin izlerini bırakır.

Bir psikolog ve komutanın aşk hikayesi...

Tanıştığımız gün anlamıştım hayatımda yeri olacağını ama bana iyi gelir sanmıştım ; fark edemedim hayatımı söküp sadece kendini hayatım yapacağını...

bütün mahallenin "abi" dediği bir adam düşünün. onunla bir saniye geçirmek için herşeyini verecek olan kızlar. ondan yaşça büyük insanların bile saygı duyduğu adam Ahmet kim nerden bilebilirdi ki Ahmet'in Akına aşık olduğunu? Ahmet&akın

Papatya mahallesine hoşgeldiniz. Bolca gülmeye hazır olun başlıyoruz.🌼 Yayınlanma tarihi:25.06.2023

"Çok seviyorum lan" "Valla çok seviyorum,sürekli yanında olmak istiyorum, elini tutmak istiyorum, sen onu ne zaman öpsen yüreğimde fırtınalar kopuyor, bir tek ben öpeyim bir tek ben sarılayım istiyorum. Annenin ona bulduğu kısmetlerin ağzını burnunun kırmak istiyorum. Onun başka biri ile olma fikri bili beni çıldırtıyor anlıyormusun kardeşim?Anliyor musun şimdi yürek yangınımın nedenini?Affediyor musun kardeşini?Sözünde duramayan bu kardeşini affediyor musun?" Eren duydukları ile ağzı bir karış açık kalmış karşısındaki sarhoş çocukluk arkadaşına bakıyordu.Bu adamın kaç aydır suskunluğu bu yüzden miydi?Bunca zaman ne savaş verdi kim bilir dedi içinden. Sonra baktı kardeşim dediği adama .Karşısına geçmiş ben kardeşini seviyorum diyordu resmen.Ama buna hiç sinirlenmiş degildi. "Nasıl lan? Ne zamandır? "Bilmiyorum, nasıl oldu ,ne zaman oldu hiç bilmiyorum.Ama bildiğim bir şey varsa o da sırf seviyor diye dayak yemek pahasına Topal Hacı'nin bahçesinden kiraz çaldığım, çok korktuğum halde erkekliğe bok sürdürmemek için her seferinde yanında durup korku filmi izlediğim, parkta düştüğünde sırtıma alıp eve kadar taşıdığım, gülüşüyle nefesimi kesen gözümde hala minicik olan o kızı canım pahasına sevdiğimden.Üstelik benim onu minicik gördüğüm gibi o da beni kocaman görüp tıpkı sana dediği gibi bana da ağbi diyorken." Derince nefes aldı iki adam da .Gözunden bir damla yaş aktı rakı masasına. "Ne yapacağım ben kardeşim, bana bir akıl ver Allahını seversen.Ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ona bu kadar yakınken dokunamamak ,kokusunu içime çekememek yüreğimi yakıyor.Nolur susma bir şey söyle." "Sana ondan vazgeç ,kardeşimden uzak dur desem?" "Hayır!Asla ,asla ondan vazgeçemem.Ben onu sevdiğimi anladığımda bunca sene boşuna yaşadığımı fark ettim.Şimdi onsuz yapamam. Nefes alamam. Her şeyi de, ama vazgeç deme bana .Ben

Kuzgun Mahallesi, sert adamların, keskin kuralların ve sokakta büyümüş ruhların yeridir. Burada hayatta kalmak için güçlü olmalısın, sert olmalısın... Ama Aras, bu mahallede açan bir çiçek gibi. Güler yüzlü, enerjik ve herkesle iyi geçinen biri. Onunla konuşmak insanın içini ısıtır. Ama kimse bilmiyor ki onun içindeki fırtınalar, en sert mahalle delikanlısının bile kaldıramayacağı kadar derin. Karanlıkta kalmış, yumruklarını konuşarak değil, vurarak konuşturan biri var: Rüzgar. Mahallenin korkulan adamı. Otoriter, sert, kuralsız. Aras onun tam zıttı. Ama hayat, zıtları birbirine çeker, değil mi?

Ceylan Karadağ ve Kıraç Aslan aşkı....