Merak Stories

Denizin kenarında etrafa baka baka yürüyordum.Etrafta kuş sesleri ve denizin kokusunu içime çekerken evimin olduğu sokağa girdim.Birden omzuma sertçe biri çarptı.....

Sisle örtülü kadim şehirlerin, unutulmuş yazıtların ve taşlara sinmiş sırların ortasında üç adam, kaderin kendileri için çok önceden çizilmiş bir eşiğin önüne sürüklenir. Tesadüf sandıkları karşılaşmaların ardında Türk mitolojisinin en eski varlıkları, adı anılmayan efendiler ve çağrılmayı bekleyen kapılar vardır. Baran istemeden bu karanlık zincirin halkası olurken, Alparslan geçmişin izlerini sürer, Bede ise bildiklerini saklamanın bedelini öder. Çünkü bazı kapılar açıldığında yalnızca gölgeler değil, hakikat de dışarı çıkar. Taşların Hatırladığı, geçmişin aslında hiç geçmediğini, yalnızca sabırla beklediğini anlatan karanlık bir efsane.

Yazar

...

Zaman, bir dervişin avuçlarında tuttuğu kum taneleri gibi akıp giderken, insan ruhu bu sonsuz akışın içinde kendi yankısını arar. Kimi bir şairin mısralarında, kimi eski bir taşın üstüne kazınmış yazılarda, kimi de rüzgârın bilinmez diyarlardan getirdiği fısıltılarda bulur kendini. Ama herkesin içinde, ismini koyamadığı bir özlem vardır; bazen bir baharın kokusunda, bazen bir eski anının gölgesinde saklanır. Benim hikâyem de böylesine derin bir özlemin içinde başlar. Ne başlangıcını net olarak hatırlayabiliyorum ne de bu özlemin ilk ne zaman içime düştüğünü. Ama bildiğim tek şey, içimde taşıdığım bu duygunun bir dalga gibi zaman zaman yükselip beni içine çektiği. Tıpkı eski bir şehirde kaybolmuş bir yolcu gibi, bazen tanıdık bir anıya dokunuyor, bazen ise hiç bilmediğim bir hatıranın kıyısına vuruyorum. İnsan, ruhunun derinliklerinde yolculuk yaparken, bazen kelimelerin bile anlatamayacağı duygular içinde bulur kendini. Sanki yüzyıllar öncesinden gelen bir ses, kalbinin derinliklerine fısıldıyormuş gibi... O sesi dinlemeyi öğrendiğinde, içindeki yalnızlığın bir anlam kazandığını fark edersin. İşte benim yolculuğum da böyle başladı; seslerin, sezgilerin ve zamanın ötesinden gelen fısıltıların peşinden giderek. Bu hikâye, sadece kelimelerle yazılmış bir anlatı değil. Bu, ruhun bir arayışıdır. Kimi zaman suskunluğun içinde yankılanan bir çığlık, kimi zaman ise geceye karışan sessiz bir dua... Ve ben, bu satırları kaleme alırken, aslında kendi içimde bir ışık arıyorum. Eğer bu satırlarda kendinizden bir parça bulursanız, bilin ki aynı yolculuğun yolcusuyuz.

Herşey B12 ile başladı. Onu ben yarattım ama o beni ele geçirdi. Saat 03:23 / Kahvem yanımda , binlerce düşünceler, ve bir hiçliğin içinde kaybolmuş kız. Hepimiz bir sihirbazız aslında, aklımızda kurduğumuz düşünceleri bir anda kaybedip onları tekrar geri getirmeyi düşünürüz, ama bu bazen kolay olmaz ve ya hiç olmaz. Peki nasıl düşünmeden yaşayacağız kendi kafamızda kurduğumuz düşünceleri kaybedip sonra " ya aklımda bir düşünce vardı da onu hatırlarsam bu iş olur diyeceğiz? Yapmak istediğimizi yapmayıp pişman mı olacağız.

Yukarıda bir tanrı var mı yok mu sorusuna bir cevap veremem, fakat bu soruya verebilirim; Ya Tanrı Ölseydi?