Истории Merak

Yazar

Ben... iyi şeylerin benim başıma geleceğine asla inanmayanlardanım. Sessizdim. Kaybolmuştum. Ama o okul... Çantamda beliren bir fotoğraf, yüzünü hiç hatırlamadığım bir kadın ve bana bakan üç yabancı çocuk. Hepsi bir şekilde geçmişimle, hatta belki de benliğimle bağlantılıydı. "En büyük sırlar en gürültülü odalarda saklanır." Ve şimdi o odanın kapısı aralandı. İçeri girip gerçeği bulmam gerek... Ya da sessizliğin içinde sonsuza kadar kaybolmam.

Kusursuz bir tabloda tek bir leke varsa, bütün tablo yalandır. Aeternum, dünyanın gördüğü en güvenli şehir. Suç yok. Hata yok. Her nefes kayıt altında, her kalp atışı izleniyor. Sistem, herkesin güvende olduğunu söylüyor. Ama şehrin en karanlık çukurunda, sistemin kayıtlarına girmeyen bir şey bulundu. Bir ceset değil; bir mesaj. Kian Drass, bu dijital cennetin tek analog günahkârı. Vücudunda tek bir çip olmayan, hayalet bir dedektif. Seraph'ın kör noktası. Paslı bir ofiste başlayan takip, şehrin temellerine, haritalarda yeri olmayan tünellere indiğinde, Kian korkunç bir gerçekle yüzleşecek: Bazen görülmemek, bir lütuf değil; bir idam fermanıdır.

Zaman, bir dervişin avuçlarında tuttuğu kum taneleri gibi akıp giderken, insan ruhu bu sonsuz akışın içinde kendi yankısını arar. Kimi bir şairin mısralarında, kimi eski bir taşın üstüne kazınmış yazılarda, kimi de rüzgârın bilinmez diyarlardan getirdiği fısıltılarda bulur kendini. Ama herkesin içinde, ismini koyamadığı bir özlem vardır; bazen bir baharın kokusunda, bazen bir eski anının gölgesinde saklanır. Benim hikâyem de böylesine derin bir özlemin içinde başlar. Ne başlangıcını net olarak hatırlayabiliyorum ne de bu özlemin ilk ne zaman içime düştüğünü. Ama bildiğim tek şey, içimde taşıdığım bu duygunun bir dalga gibi zaman zaman yükselip beni içine çektiği. Tıpkı eski bir şehirde kaybolmuş bir yolcu gibi, bazen tanıdık bir anıya dokunuyor, bazen ise hiç bilmediğim bir hatıranın kıyısına vuruyorum. İnsan, ruhunun derinliklerinde yolculuk yaparken, bazen kelimelerin bile anlatamayacağı duygular içinde bulur kendini. Sanki yüzyıllar öncesinden gelen bir ses, kalbinin derinliklerine fısıldıyormuş gibi... O sesi dinlemeyi öğrendiğinde, içindeki yalnızlığın bir anlam kazandığını fark edersin. İşte benim yolculuğum da böyle başladı; seslerin, sezgilerin ve zamanın ötesinden gelen fısıltıların peşinden giderek. Bu hikâye, sadece kelimelerle yazılmış bir anlatı değil. Bu, ruhun bir arayışıdır. Kimi zaman suskunluğun içinde yankılanan bir çığlık, kimi zaman ise geceye karışan sessiz bir dua... Ve ben, bu satırları kaleme alırken, aslında kendi içimde bir ışık arıyorum. Eğer bu satırlarda kendinizden bir parça bulursanız, bilin ki aynı yolculuğun yolcusuyuz.