Milczenie Stories

Nigdy nie pozbędziemy się tego, o czym milczymy. Ucieczka w samotność jest dla nich najgorszym rozwiązaniem, lecz mimo wszystko dalej w to brną. Biegną w różne strony, ale w tym przypadku każda z dróg prowadzi do grobu. A zajmując się cudzymi problemami, zapominamy o swoich. * Okładkę wykonała: czarnepiorko, dziękuję serdecznie!

Nie przeraża Cię czasem to wszystko ? Raz wszystko ma sens, a raz nic. Dlaczego wszyscy ludzie są tacy przyziemni ? Nie czujesz się małym człowiekiem po środku wielkich rzeczy ? Jesteśmy tylko zagubionymi nastolatkami. Mało kto akceptuję naszą indywidualność... Ona też tak ma. Poznaj Laurę. Laura jest taka sama jak każdy z nas. Jak ma dać się komuś zrozumieć, kiedy sama się nie rozumie ? Tak samo wstaje rano, do szkoły. Ma mamę, tatę, siostrę, brata. Swoje marzenia, swoje problemy. Jak typowy, szary zjadacz chleba. Na początku jeszcze nie świadoma jak bardzo jej życie niedługo się zmieni. A przecież gorzej miało nie być...

No milczek jestem

Prolog Zawsze byłam dziewczyną, która była zamknięta w sobie, słuchała się rodziców. Aż do pewnego czasu , gdy postanowiłam postawić wszystko na jedną kartę , poczuć się jak to jest stać się dorosłą odpowiedzialną kobietą , mając wszystko poukładane w głowie , ale niestety za dobrze wtedy mi to wtedy nie wychodziło..... Rozdział I Był piękny letni dzień , miesiąc temu skończyłam szkołę. Zastanawiając się coraz bardziej czy nie wyprowadzić się z domu, aż przyszedł do tego odpowiedni moment. Poznałam wtedy ,,odpowiedniego chłopaka", któremu uwierzyłam, że wszystko się zmieni. Rozmawiając z przyjaciółką wówczas przez messengera, obmyśliłyśmy plan jak to by uciec z domu. Czekałyśmy tylko na to, kiedy jej mama będzie miała popołudniowe zmiany. Wszystko dobrze się układało, aż za dobrze. Oczywiście tylko w naszych myślach .. nie byłyśmy świadome w jakie niebezpieczeństwo się wpakujemy. Wstałam , zjadłam śniadanie , tak jak to zwykle rano , płatki czekoladowe z mlekiem . Udawałam , że wszystko jest okej , milczałam , miałam w głowie obmyślony plan i czekałam na godzinę ,,zero". Moi rodzice mieli jechać na biwak, bez prądu , po namioty by móc się od wszystkiego oderwać. Zaczęli się pakować ,a ja miałam tylko iskierki w oczach czy wszystko się ułoży tak jak chciałam. Nawet rodzicom pomogłam się spakować , by już tylko pojechali . Pojechali , nic nie wiedząc , że ja lada chwila ucieknę z domu. Przyjaciółki mama nic nie wiedząc pojechała do pracy na popołudniową zmianę. , a ja za telefon do przyjaciółki i chłopaka . za 30 min będą. Przyjaciółka miała już wszystko spakowane, ja zaczęłam się pakować , najpotrzebniejsze rzeczy , to wszystko zajęło mi nie więcej niż 15 min. Brat zauważył , że się pakuje , więc się odezwał: