Mongolianff Stories

Бидний анх яаж танилцаж, яаж найзалсан нь хамаагүй. Бид хамтдаа байсан, байхыг хүссэн. Яагаад юм бол? Яагаад тэдний төлөө юу ч хийхэд бэлэн байхад өдөр болгон зүрхийг нь шархлуулдаг, өдөр болгон сэтгэлийг нь өвтгөдөг новшнуудрүү илүү тэмүүлдэг юм бол? Яг тэр үе. Ямар ч шалтгаангүй уулзаж, ямар ч утгагүй зүйл хийж, өөрсдөө л жаргалтай байхад бусад нь хамаагүй санагдана. Яг тийм мэдрэмж. Дэлхий зөвхөн биднийг тойрч эргэдэг шиг. Биднээс бусад нь бүгд чимээгүй болж бидний инээд л цууриатна. Мартсан уу? Мартахад ч харамсалтай биш гэжүү? author's note: бас л хэн ч уншихгүй байх гэхдээ яхавдээ. friendship,Melodrama маягийн зохиомж. Inspired by BTS-Run

"7 сая төрлийн өнгөнүүд хүний нүдэнд үзэгдэх боломжтойгоос чи 48 төрлийн өнгийн харандааг хэрэглэдэг байж яагаад зөвхөн хар, цагаан, улаан өнгийг л ашигладаг юм?" Би доош харан, хариултаа дотроо эргэцүүлнэ. Мэдэхгүй юм, магадгүй... хар өнгө нь чамаар дутагдаж өнгөрүүлсэн бараан өдрүүд, цагаан өнгө нь миний мэдэрсэн бүх хоосон мэдрэмжүүд, улаан өнгө нь... миний цус мэт урсах дотоод сэтгэл болохоор байх. Түүнийг сэтгэлээр унагахыг хүсээгүй тул, энэ хариултуудаа өөртөө хадгалав. Тэгээд миний өгсөн ганц хариулт нь, "Өөр өнгөнүүдийг ч бас хэрэглээсэй гэж хүсдэг юм уу?" "Чамайг сэтгэлээ нээгээсэй гэж хүсэх тусам, чамд хайртай бас чамд анхаарал тавьдаг хүн нь зөвхөн би биш, надаас өөр олон байдаг гэдгийг мэдэх юм." Би энэ үгэнд нь хариулт өгч чадалгүй хөшчихсөн. Би худал ярихыг үзэн яддаг. Гэхдээ тэр үед би түүний урмыг хугалж байгаагаа илүү ихээр үзэн ядсан юм. Source: ©@wangkongbean Translation by: @Enhushh Translation started: 2017 June 25th.