Myśli cerita

„Teraz moje życie waży 600 mg." To autobiografia spisana jak protokół z przesłuchania, w którym oskarżony, świadek i ofiara mają tę samą twarz. Ktoś wraca tu do domu pachnącego drożdżowym ciastem, starością i dymem papierosowym. Do matki, która nauczyła się krwawić do wewnątrz. Do ojca, który trwał tak cicho, że można go było nie zauważyć. Do boga, który nie odpowiedział. Do dwóch słów, które niewypowiedziane gniły w świadomości. Do pierwszej miłości, uzależnienia i wszystkich wersji siebie porzuconych w ciemnych pokojach pamięci. Z tych wspomnień powstaje list pożegnalny. Nie ma adresata, bo być może od początku był nim każdy, kto patrzył i nie zobaczył. Być może sam autor. Być może nikt. Im głębiej narrator schodzi w siebie, tym trudniej rozstrzygnąć, czy próbuje się ocalić, usprawiedliwić, czy jedynie pozostawić po sobie wyjaśnienie. Każde zdanie przybliża do chwili, w której życie zaczęło opuszczać ciało, choć ciało nadal wstawało rano, mówiło, kochało i pamiętało. Te drzwi otwierają się tylko od zewnątrz. W środku ktoś od dawna siedzi sam ze sobą. I czeka, aż jedno z nich wreszcie wyjdzie.

Spotykające się skrajności tworzą: a) pełnię b) chaos c) jedność d) wszystkie z powyższych ~ czarno na białym pomiędzy wierszami/słowami ~

Hej! Niniejszym publikuję zbiór wierszy, których jestem autorem. Co jakiś czas będą pojawiać się nowe, także zachęcam cię do obserwowania, jeżeli coś przykuło twoją uwagę.

Moją jedyną motywacją do pisania jest chęć dawania czegoś innym. Dlatego mam nadzieję, że znajdzie się tutaj chociaż jedna duszyczka, która po przeczytaniu zostanie o coś wzbogacona.

Druga część moich cytatów o miłości,smutku, bólu, Senesie życia i ludziach, czyli o codzienności, z którą każdy z nas się zmaga...

To właśnie tutaj postanowiłam podzielić się z wami moimi przemyśleniami odnośnie różnych spraw, zarówno filmów, gier i anime jak i innych dupereli. Mam nadzieję, że podzielicie się ze mną w komentarzach swoimi opiniami na dane tematy ;)

zbiór myśli siedemnastolatki, która wylewa je na klawisze swojego laptopa.

Skrawki mojej głowy przekazane w najprostszy możliwy sposób.

Tomik poezji. Co się stanie kiedy staniesz na skraju swoich własnych myśli? Gdzie jest granica? Co się stanie, gdy ją przekroczysz i wejdziesz w nieznane tereny?

Wiersze o życiu, o nocy. Może zostaniesz na moment? Rozgość się, możesz tu zostać na ile chcesz, możesz też mi powiedzieć wszystko co o tym sądzisz, ja wysłucham.

Nie jestem pewna, kiedy to się zaczęło - może mam tak od dzieciństwa, może to następstwo po dość nudnym i samotnym życiu, może przesadzam i uczucie, którego nie potrafię określić nie jest tak naprawdę trudne do nazwania. Wiem tylko, że brakuje mi odwagi i głośne mówienie o sobie wywołuje u mnie łzy. Dlatego zaczęłam prowadzić pamiętnik, w dość osobliwym stylu. Okładkę zaprojektowała @Mariseida z @WNTGoffical

Drogi Czytelniku, czy zastanawiałeś się kiedykolwiek, co dzieje się w głowie niedoszłego samobójcy? A może, jak to jest, kiedy głowę zaprzątają ci tylko autodestrukcyjne myśli? Witam Cię w mojej rozsypanej na milion kawałeczków psychice, która teraz powoli zaczyna kiełkować. Witam w najbardziej intymnej części mojego życia. Zakończenie? Nic nie jest pewne.

myśli potrafią nas zgubić, ale co jeśli nie potrafimy nad nimi panować, a te zmierzają w niebezpiecznym dla nas kierunku?

"Czystego serca szukam jak świętego drzewa W lesie martwych dusz... W lesie martwym już... Czystego serca pragnę tak jak głodny chleba Razem w drogę pójść... I nie wracać już..." ~Wilki Najlepiej pasujące motto drugiego z kolei tomiku mojego autorstwa. https://www.facebook.com/nietlumionedrganiawrazliwosci/

Przemyślenia skompresowane w formę wierszy.

Ona chce tylko sprawiedliwości, za wyrządzone czyny. Młoda porywcza, stara się dopiąć swego. Decyduje się na szalony pomysł i wkracza do świata mafii pod przykrywką dzięki jednemu z nich. Czy uda jej się odkryć prawdę? Rozwiązać sprawę i ukarać właściwe osoby, czy może odkryje coś znacznie gorszego, a do głowy będą jej przychodziły jej same brudne myśli?