Mühendis Geschichten

"Elaleme yurtdışından sarı bez, çay, çikolata ne bileyim uyguna gelmiş parfüm gelir. Bize gelene bak! İthal Türk mü oluyor şimdi bu?"

Bazı insanlar hayatınıza bir anda girmez. Önce sesini duyarsınız, sonra yüzünü tanırsınız, bir gün fark edersiniz ki yokluğu bile göze çarpıyordur. Bir aylığına başlayan o günler; hangarların metal kokusuna, pistte yükselen uçak seslerine, üniformalara ve uzun nöbetlerin sessizliğine karıştı. Yakınlaşmakla uzak durmak, söylemekle susmak arasındaki çizgi giderek inceldi. Her şeyin bir zamanı vardı. Bir bakışın, bir karşılaşmanın, bir itirafın... Ama bazı şeylerin zamanı geldiğinde, insan hazır olsa bile dünya hazır olmazdı. Pist hâlâ aynı pistti. Uçaklar hâlâ aynı gökyüzüne yükseliyordu. Emirler hâlâ aynı ciddiyetle veriliyordu. Ama bazı şeyler, bakılan yerde değil; kör noktada değişiyordu. Bu kitapta yer alan kişi, kurum, olay, mekân ve anlatılar kurgusaldır. Gerçek kişi, kurum veya olaylarla olan benzerlikler tamamen tesadüfidir.

Bazen en sağlam temelleri atabilmek için, üzerinde durduğunuz o yaldızlı ve sahte binanın tamamen yıkılmasına izin vermeniz gerekir. Avrupa'nın şatafatlı mutfaklarında kurduğu o gösterişli ve "kusursuz" krallığa rağmen, içindeki devasa boşlukla savaşan Yağız... Ve Eskişehir'in nostaljik sokaklarında, sırf büyük fırtınalardan korunmak için kendi yalanlarından 'güvenli' bir kafes inşa eden Deniz. Yıllar sonra Porsuk Çayı'nın kenarında, aynı yıpranmış kitabın sayfaları arasında yeniden buluştuklarında; ikisi de geçmişin o ağır enkazı altında kalacaklarından habersizdir. Bir tarafta dile dökülmemiş, uğruna her şeyin feda edilebileceği devasa bir aşk; diğer tarafta korkular, sırlar ve saklı hayatlarla örülmüş görünmez bir duvar. Ancak kader, hızla ilerleyen ağır bir lokomotif gibidir. Doğru zamanda o 'makas' değişmezse, tren hep o bildik, sıkıcı gara dönmeye mahkûmdur. Bu; güvenli limanlara sığınanların değil, her şeyini kaybedip kendi küllerinden yeniden doğanların, tozun toprağın içinde kendi hayatını elleriyle yeniden inşa edenlerin hikayesi.

HaticeSultan: araban çok iyiymiş HaticeSultan: bi tur versene sürücem HaticeSultan: hem engelli park yerine araba park etmek ne demek HaticeSultan: saaaygısıııııızzzzz 0551*****: noluyo lağn HaticeSultan: ay açıklayabilirim

『𝐁𝐢𝐫 𝐢𝐧𝐬𝐚𝐧𝐚 𝐜̧𝐨𝐤 𝐝𝐞𝐠̆𝐞𝐫 𝐲𝐮̈𝐤𝐥𝐞𝐦𝐞𝐦𝐞𝐤 𝐠𝐞𝐫𝐞𝐤. 𝐁𝐞𝐝𝐞𝐥𝐢 𝐬𝐚𝐧𝐚 𝐤𝐚𝐥ı𝐫, 𝐆𝐨̈𝐳𝐲𝐚𝐬̧𝐥𝐚𝐫ı 𝐬𝐚𝐧𝐚 𝐤𝐚𝐥ı𝐫, 𝐔̈𝐳𝐮̈𝐧𝐭𝐮̈𝐬𝐮̈ 𝐬𝐚𝐧𝐚 𝐤𝐚𝐥ı𝐫.』 ❛ 𝐊𝐮𝐫𝐛𝐚𝐧𝐥𝐚𝐫 𝐚𝐩𝐭𝐚𝐥 𝐲𝐞𝐫𝐢𝐧𝐞 𝐤𝐨𝐧𝐦𝐚𝐳,𝐤𝐮𝐫𝐛𝐚𝐧𝐥𝐚𝐫 𝐬𝐚𝐝𝐞𝐜𝐞 𝐤𝐚𝐧𝐝ı𝐫ı𝐥ı𝐫. ❜ •Hikayede bulunan hiç bir olay,şahıs ve kuruluş gerçek değildir,kurgudan ibarettir. Ateş Koruları, bazıları kendini yanmış hisseder bazıları için ise yeniden doğuştur. Kurgulanma tarihi:11.11.2025

simayildirim: Ben sadece akraba evliliğini sevmediğimi dile getirdim simayildirim: Evlenmeyeceğiz yani kaankaradag: Not aldım, iki ay on gün sonra görüşelim