Nadnaturalne hikaye

Moja pierwsza creepypasta napisana na podstawie moich snów. Z góry przepraszam za błędy ortograficzne/interpunkcyjne/gramatyczne jeżeli znajdziecie takowe, poinformujcie mnie.

- Czy mógłbyś dla mnie zagrać? - zapytałam nieśmiało muzyka, który nie wiadomo skąd wyrósł mi przed nogami. - Jasne, od tego tu jestem - zaśmiał się, a z dłoni wypadła mu kostka. - W końcu nigdy nie wiadomo, czy nie gram dla ciebie ostatni raz. Życie często źle czyta nuty. - Umierasz? - Ja nie, ale ty owszem... - sięgnął z kieszeni jakiś dokument. - Jacob Lover, specjalista ds. miłości i jeden z głównych poborców dusz. Szybko ruszyłam w stronę najbliższego sklepu, ale mężczyzna dogonił mnie zanim zdążyłam wejść i chwycił za rękę. -Zamknij oczy. Będzie trochę trząść.

Cue Waen, 19-letnia dziewczyna jest zmuszona do przeprowadzki do innego miasta. Czy jest to zwykłe nudne miasto? Czy główna bohaterka zdoła dowiedzieć się wszystkiego o tym miejscu? Miasto okazuje się być ulubionym obszarem wampirów...

Kilka krótkich opowiadań o wszystkim i o niczym. Świat pełen tajemnic, niespodziewanych zwrotów akcji i mrocznych historii. Świat mojej wyobraźni.

Wszystko ma swój początek i koniec. Ziemia kiedyś powstała i kiedyś zginie. Jak wszystko co powstało, tak jak z plastikową butelką. Może to potrwa bardzo długo, ale jednak - nie zostanie po niej ślad. Tak samo jest z ludźmi. Rodzą się, dorastają, zakładają rodziny i umierają. Za sto czy dwieście lat nikt nie będzie o nich pamiętał. Kto pamięta o człowieku, który żył dwa wieki temu? Wszystko co ten człowiek stworzył, pomału zginie. Pamięć po nim również, z czasem wyblaknie. Nawet natura przemija. Rośliny zwiędną, a każde, nawet największe i najstarsze drzewo w końcu zniknie - za sprawą człowieka, lub natury. Wszystko co naturalne, przemija. Tylko Oni, tylko Nadnaturalni przeżyją. Są istoty, które widziały początek świata i jeśli to nastąpi, będą widzieć i jego koniec. Te istoty są ponad wszystkim, ich istnienie przeczy wszelkiej logice, a ich stare prawo łamie obecne normy i morale. Najgorsze co może spotkać przeciętnego człowieka, to wpaść w ich świat. To droga w jedną stronę. Nina nie ma pojęcia, co się dzieje tuż pod jej nosem. Nie spodziewa się, że obok ludzi, żyją istoty całkiem inne. Nie wie, że często się z nimi wita, rozmawia, przyjaźni, a jednego nawet kochała. Ale to nie ta miłość popchnie ją do nadnaturalnego świata, a mężczyzna, który obserwował ją i wie, że ona jest częścią tego świata. Mężczyzna, który jest niczym bóg bogów, Najstarszy, największy postrach wśród Nadnaturalnych. Świat, w którym nie ma litości, a martwy nie jest martwy.

"I w taki sposób wszyscy wylądowaliśmy na tym samym uniwersytecie, w Meadowbark. Ja studiuję weterynarię (tak! Dostałem się!), Stiles jest na bezpieczeństwie wewnętrznym, tak jak Malia. Lydia, jako jedyna wybrała dwa kierunki - matematykę i medycynę sądową. Kira niestety wciąż jest ze zmiennoskórnymi, próbowaliśmy złapać z nią kontakt, ale wygląda na to, że stale się przemieszcza. Martwi mnie to. Pan Argent również przeniósł się do miasta oznajmiając, że jest jakby częścią naszego stada. Postanowił nam pomóc i skontaktować się z miejscowym druidem, aby poznać całe nadnaturalne zaplecze tego miasta. Jak się później okazało, nie przyjechał się sam. Towarzyszy mu Isaac Argent, który również studiuje na uniwersytecie. Liam, Hayden i Mason zostali w Beacon Hills. Mam nadzieje, że poradzą sobie, gdy nas nie będzie." - Scott

Historia taka jak każda inna. Codziennie coś się zmienia. Człowiek, wampir i wiele innych nadnaturalnych stworzeń. Romans pomiędzy mężczyznami, czarny humor, krew, szpilki i jędzowata babcia.

Tytuł tego opowiadania to odwaga w języku Zulu. Opowiadanie przedstawia historię o wiedźmie oraz jej kuzynie, który jest mnichem. UWAGA zawiera wulgaryzmy. Nie odpowiadam za to co ten debil tu napisze. To tyle miłego czytania. :3

30 letnia Mifune prowadzi zwykłe życie w małym mieszkanku w Tokyo. Wstać, zjeść, pracować, spać, powtórzyć. Jednak czy wszystko będzie takie samo gdy pewna zaniedbana, osierocona dziewczynka stanie przed jej drzwiami?

(Tytuł tymczasowy. Zdjęcie z Pinterest.) Nazywam się Vera O'dell. I jestem morderczynią. Jestem też jedyną której nie możesz się oprzeć.

Moje pierwsze z wielu opowiadań w konwencji horroru, tajemnicy itd. Mam nadzieję, że się spodoba.

Phoenix - 17 to historia zwykłej, przeciętnej dziewczyny, która ma dość swego nudnego życia. O dziwo na jedej z lekcji dziewczyna staje przed wyjątkową szansą. Szansą na zmianę. Czy da radę odnaleźć się w nowym świecie zdala od rodziny i bezpieczeństwa? Zachęcam każdego kto lubi fantastykę, akcję, marvela, kogo interesują przygody, żywioły czy nadnaturalne umiejętności. Pierwsze działy są zdecydowanie krótkie, ale historia nabiera tempa, a rodziały ilości słów. Zapraszam do czytania i komentowania! ^^

Młoda Julka jest wilkołakiem i wielką fankom Stuu. Jest w nim zakochana i jedzie na meeting z nim gdzie wszystko odwraca się dogóry nogami. Czy milosc do Stuu pokona jej wilcze moce?

"Nicolas Morton nie był dobrym człowiekiem. Za złego się w zasadzie też nie uważał, choć wielu pewnie tak go właśnie osądzało. Był w końcu zabójcą, i to nie byle jakim, a jednym z najlepszych w szeroko pojętej okolicy, pracującym dla największej mafii Nordenbergu - Venderi. Dla niego jednak była to tylko praca, porównywalna ze wszystkimi legalnymi pracami. Zabijał ludzi, bo mu za to płacono. Nie czuł się źle ze swoim sposobem na zarabianie na życie. Cóż, prawdopodobnie był przez to postrzegany jako jeszcze gorszy." Wszystko zaczyna się od porwania. Dość normalne wydarzenie w mieście rządzonym przez mafie, prawda? Tym razem jednak okazuje się ono początkiem ciągu wydarzeń, który może doprowadzić do ogromnych, strasznych zmian na całym świecie.

To opowiadanie ukazało się na moim blogu równo 2 lata temu. Jednak nie uważam go za złe, wręcz przeciwnie. To jedno z moich ulubionych szotów. Mimo że Cyrkowy śpiew naprawdę pozostanie w moim serduszku na zawsze, to oklastowało swe miejsca niedaleko tamtego tworu. Jedyne co zostało mi napisać to- Upiornego Halloween! Byleby was mi nic nie zjadło <3

Ostatnie chwile. Śmierć.

Między nami ukrywają się ludzie o nieprzeciętnych zdolnościach. Niestety uważani są za niebezpieczny, gorszy sort, który najlepiej należałoby wyeliminować. Społeczeństwo nadało im miano dysfunkcyjnych.

Emilia ma zaledwie szesnaście lat. Jest lubiana, ale rzadko widuje się ze swoimi znajomymi, bardziej ceni sobie czas spędzony z samą sobą lub swoim ukochanym psem Psycho. Ta nastolatka ma niecodzienne zainteresowania. Najważniejsze dla niej jest to jak czuje się jej ciało i dusza. Medytuje codziennie. Chodzi na wyprawy do lasu. Coś jednak się zmienia... Na jednej z wypraw spotyka niezwykłe zjawisko. Od tego momentu zaczyna mieć wiele nie znanych jej wcześniej rozterek. Czy serce może być ponad umysłem lub duszą?

Kilka wieków temu, w sumie nie tak całkiem dawno w porównaniu z tym ile ten świat już istnieje. Dokładniej. Rok 1943. Nadszedł ten dzień. Już od tygodnia czułem, że to nadejdzie niebawem. Nie wiem czemu ale od zawsze posiadałem taką zdolność. Wszyscy uważali tą moc za cud od samego Boga. Mylą się. Oni wszyscy są w błędzie. Przez ten dar - jestem tutaj. Z daleka od rodzimego gniazda. W obozie. W obozie dla ludzi takich jak ja.