Historias de Nerwica

Afonia jest niczym innym, jak utratą mowy głośnej przy zachowaniu mowy szeptem. Zbiór wszystkich słów, których nigdy nie miałam odwagi wypowiedzieć na głos. Spisywanie myśli jest dla mnie formą terapii popartą przez psychologa. Wpisy w postaci apostrofy kierowane są do różnych osób. Wynika to z potrzeby powiedzenia o uczuciach bez wymieniania konkretnego imienia. Część czwarta, poprzednie części zarchiwizowane, by móc kiedyś do nich wrócić.

Każdy z nas przeżywa gorsze lub okropne dni. Czasem są to tygodnie, rzadziej miesiące. Co jednak z człowiekiem ogarniętym dniami tak złymi, że nie potrafił rozpoznać tych promyków? Czy chęć bycia zwykłym człowiekiem może zniszczyć kogokolwiek?

Czy zastanawiałeś się jak możesz sobie poradzić z własnymi ,,demonami''? Ile można walczyć ze samym sobą? -,,Obiecuje Ci że następny dzień będzie lepszy, to minie gdy pokochasz siebie, wiec przygotuj się jeśli chcesz walczyć''

Opowiadanie te traktuje jak formę terapii, zakończenie pewnego rozdziału mojego życia. Wszystkie zdarzenia są autentyczne, a imiona nie są przypadkowe. Może mam trochę nadziei, że kiedyś dojdzie to do osoby od, której potrzebowałam pomocy. Nie piszę tego, żeby komuś podpowiedzieć jak szybko schudnąć, jak kłamać czy opisywać zasady bycia motylkiem ruchu Pro Any. Mam ogromną nadzieję, że chociaż jedna osoba, która to przeczyta stwierdzi, że nie warto.

Mam na imię Ola i mam 17 lat i dzisiaj opowiem wam jaką cenę zapłaciłam za wymarzony rozmiar 36. Nie jest historia tylko o dietach, ale też o depresji, nerwicy i problemach normalnej nastolatki.
 Zawsze byłam osobą bardzo towarzyską i otwartą, czasami myślałam, że nawet za bardzo bezpośrednią i szczerą. Co do mojej osoby zdania były bardzo podzielone, mnie się po prostu albo uwielbia, albo nienawidzi to nie zmieniło się do dziś. Cóż w zeszłe wakacje, byłam całkowicie inna. Wszytko zmieniło się w raz z rozpoczęciem nowego etapu mojego życia- poszłam do szkoły średniej. Zawsze byłam bardzo pewna siebie, nigdy nie maiłam problemu z akceptacją samej siebie, nie przeszkadzało mi to, że musze kupować ubrania w rozmiarze XL, nie czułam parcia na codzienne strojenie się jak na pokaz mody, nie potrzebowałam pełnego makijażu, w zasadzie mój wygląd był mi obojętny. Wiedziałam, że mam poczucie humoru, że ludzie lubią spędzać ze mną czas, a ja nigdy nie miałam problemu z nawiązywaniem nowych znajomości. Zawsze w pociągu wychodziłam z inicjatywą porozmawiania z kimś obcym, żeby umilić sobie podróż. Nawet uważałam się za istotkę inteligentną, chociaż moje przekonanie nie przekładało się na wyniki w nauce. Moja pewność siebie bardzo spadła jak zaczęłam technikum. Dziwne jest to, że tak naprawdę nic drastycznego nie wydarzyło się w tym czasie, ja po prostu zaczęłam się zmieniać.

UWAGA! Ten tekst zawiera opisy chorób psychicznych i nie jest odpowiedni dla osób wrażliwych! ------------------------- Wiecie, że ludzie potrafią kłamać od szóstego miesiąca życia? Ja niejako opanowałam tą sztukę do perfekcji. Tak, Czuję się dobrze. Tak, Spałam całą noc. Tak, Jadłam już dzisiaj. Tak, Jestem tylko zmęczona. Brzmi znajomo? Zapewne tak dla większości osób z podobnymi problemami. Od dwóch lat walczę z nerwicą lękową i depresją. Najbardziej bolesny jest dla mnie jednak brak świadomości społeczeństwa co do chorób psychicznych. Męczy mnie już kłamanie i udawanie, że czuję się dobrze. Nie, nie czuję się dobrze i to nie znaczy że jestem gorsza czy słabsza od innych. Moje problemy to nie jest powód do wstydu a codzienność dla wielu osób. Od razu ostrzegam, że nie jest to poradnik czy też promowanie depresji i jeśli czujecie, że czytanie tego może wpłynąć na was źle to zdecydowanie odradzam lekturę. Skoro wciąż tu jesteście to zapraszam, zajrzyjcie do mojej popieprzonej codzienności i dowiedzcie się jak wyglądają moje codzienne zmagania. Spodziewajcie się tu wszystkiego, od rozpraw na temat zdrowia psychicznego, przez moje wspomnienia, do których wielu pewnie może się odnieść aż po głupie memy i wylewanie żali. Jedno mogę wam zagwarantować : jestem szczera do bólu, mówię jak jest, bywam ironiczna i cyniczna. Więc od tej pory, zero kłamstw. Nie, nie czuję się dobrze. Nie, nie przespałam ani godziny. Nie, nie jadłam od dwóch dni. Nie, to nie zmęczenie, to atak paniki.

Jedna z gorszych chorób które możesz doświadczyć. Opowieść na faktach z mojej perspektywy. Piszę to czego doświadczam. Na faktach historie uczuciowe, które przeplata okropna choroba.

Nie znajdziesz tu porywającej historii akcji... Nie będzie też namiętnego romansu miedzy tak dobrze już nam znaną szarą myszką i liderem gangu, szkolnym bad boyem czy sławnym artysta. Co w takim razie? Nazywam się Maja. Mam wczesny stopień anoreksji i nerwicę lękową a to jest moje spojrzenie na świat, który nas otacza. keśli jesteś zainteresowany to zapraszam😘 Z góry powiem, że nie zależy mi na gwiazdkach czy komentarzach. Po prostu tłumie w sobie wiele emocji, które muszę gdzieś wyrzucić...