Kyenaby
Parang gising na gising ang diwa ko, pero pakiramdam ko galing ako sa napakahabang panaginip. Dati, pakiramdam ko lang ay karakter ako sa kwentong isinulat ng iba-sunod-sunuran, takot magsalita, at laging naghihintay kung anong mangyayari sa susunod na kabanata. Parang hawak ng ibang tao ang pluma, at ako lang ang nagpapagalaw sa papel kung saan nila ako dinala.
Pero ngayon... nagising ako sa sarili kong kwento.
Dito, hindi na ako biktima lang ng pangyayari. Dito, ako ang nagdedesisyon kung saan ako pupunta, kung sino ang kasama ko, at kung ano ang iiwan ko sa nakaraan. Ang mga sugat na dati ay ikinahihiya ko, ngayon ay naging patunay na nakaligtas ako. Ang mga pagkakamaling akala ko ay katapusan, ngayon ay naging hakbang para maging mas matatag.
Hindi na ito tungkol sa paghihiganti o pagpapatunay lang sa iba. Ito ay tungkol sa pagyakap sa sarili kong katotohanan-na may karapatan akong mangarap, may karapatang magkamali, at higit sa lahat, may karapatang maging masaya.
Sa wakas, hindi na ako nagbabasa lang ng kwento ko. Ako na mismo ang sumusulat nito, bawat araw, bawat sandali-may tapang, may pagmamahal, at may sariling tadhana.