Pişmanlık cerita

Have you ever had a moment where you said "I wish"? Could it be that moment actually saved you from the biggest disaster? Maybe the one you couldn't be with would have ruined you... And maybe that tear was a sign of a miracle. This piece tells how regrets can actually turn into salvation. Read it once... maybe your own "I wish" will no longer feel like a burden.

Susması istenilen her şey sustuğunda duyulur pişmanlığı.

"Bizi yaralarsanız kanamaz mıyız? Bizi gıdıklarsanız gülmez miyiz? Bizi zehirlerseniz ölmez miyiz? Ve bize karşı yanlış davranırsanız İntikam almaz mıyız?" -William Shakespeare

Olabildiğince öz, Malumu ilam sadedinde... Yansımalar...

Herkesin bir hikayesi vardır kendi hayatı kendi tercihleri kendi mutlulukları ve kendi pişmanlıkları buda benim hikayem benim mutluluğum ve benim pişmanlığım herkes kendi hikayesini kendi yazar ...

Birini öldürmek için bir silaha ya da bir bıçağa ihtiyacız yoktur,eğer doğru kullanmasını biliyorsanız kelimelerde birer silah haline gelir.

Hissettiğim her duyguda yazmaya çalışacağım şiirlerden oluşan bir şiir kitabı. İyi okumalar.

geçirdiği trafik kazası yüzünden hafızasını kaybeden Verda uyandığında evli olduğu gerçeğiyle yüzleşir ve bunu kabullenemez.Bu çıkışı beklemeyen Göktan uzun uğraşlar sonucu olayı zamana bırakır ve kabuğuna çekilir.Ve kısa bir ara vermeyi düşünürler.Sizce Verda bu olayı kabullenebilecek mi yoksa her şey için çok mu geç?

Hayat bazen beklenmedik anlarla şekillenir. Bir yabancının gülümsemesi, bir oyunun içinde kaybolan anlar... Belki de tesadüf sandığımız her şey, bizi kendimize yaklaştıran işaretlerdir. Bu hikâye, geçmişin izlerini taşıyan, geleceğini inşa etmeye çalışan bir kadının büyüme, değişim ve kendini bulma yolculuğunu anlatıyor. Üniversiteden sonra hayatın boşluğuna düşen, ailesinden ilk kez uzaklaşan, kendi kararlarını almayı öğrenen birinin, bir anda kalbini hızlandıran birine rastlamasıyla başlayan serüveni... Ama bu sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, kaybolup tekrar bulunmanın, acıyla yüzleşmenin ve kendi yolunu çizmeye cesaret etmenin hikâyesi. Hikâyem devam ediyor. Ben yazarken keşfediyorum, sen okurken benimle keşfetmeye var mısın?

Paris'in porselen kokulu serin havasından, İzmir'in ciğerleri kavuran yakıcı sıcağına uzanan bir kaçış... ya da belki de sert bir yüzleşme. "Bembeyaz olacaktım. Annem öyle istemişti. Bagajda beyaz güller ve bir ağlayan melek heykeliyle yola çıkarken sordum kendime: Gitmek mi daha zordu, yoksa kaldığın yerde yabancı olmak mı?" --açıklamayı ben değil arkadaşım yazdı (: