Platonik قصص

bir yılın sonunda platonikliği bırakmaya karar veren efe ardayla iletişime geçmeye karar vermiştir.

Bazen en sağlam temelleri atabilmek için, üzerinde durduğunuz o yaldızlı ve sahte binanın tamamen yıkılmasına izin vermeniz gerekir. Avrupa'nın şatafatlı mutfaklarında kurduğu o gösterişli ve "kusursuz" krallığa rağmen, içindeki devasa boşlukla savaşan Yağız... Ve Eskişehir'in nostaljik sokaklarında, sırf büyük fırtınalardan korunmak için kendi yalanlarından 'güvenli' bir kafes inşa eden Deniz. Yıllar sonra Porsuk Çayı'nın kenarında, aynı yıpranmış kitabın sayfaları arasında yeniden buluştuklarında; ikisi de geçmişin o ağır enkazı altında kalacaklarından habersizdir. Bir tarafta dile dökülmemiş, uğruna her şeyin feda edilebileceği devasa bir aşk; diğer tarafta korkular, sırlar ve saklı hayatlarla örülmüş görünmez bir duvar. Ancak kader, hızla ilerleyen ağır bir lokomotif gibidir. Doğru zamanda o 'makas' değişmezse, tren hep o bildik, sıkıcı gara dönmeye mahkûmdur. Bu; güvenli limanlara sığınanların değil, her şeyini kaybedip kendi küllerinden yeniden doğanların, tozun toprağın içinde kendi hayatını elleriyle yeniden inşa edenlerin hikayesi.

Herkes onun öldüğüne inanmıştı. Oysa o, yıllarca kaçmaya çalıştığı dünyanın tam ortasına kendi isteğiyle dönmüştü. Hayatı boyunca nefret ettiği mafyanın içine, yüzünü bir maskenin ardına saklayarak girdi. Tek amacı, babasının kurduğu kanlı düzeni içeriden çökertmekti. Dışarıdan soğukkanlı, acımasız ve kusursuz görünüyordu. Kimse maskenin ardında, geçmişini geride bırakmaya çalışan bir adamın yaşadığını bilmiyordu. Kadın ise yıllardır sessizce aynı adamı seviyordu. Lise sıralarında başlayan duyguları hiçbir zaman karşılık bulmamış, sevdiği adamın kalbi hep başka bir kadına ait olmuştu. Bu yüzden sevgisini içinde sakladı; ne vazgeçebildi ne de bir gün fark edileceğine inanabildi. O adam öldüğünde ise söyleyemediği bütün cümleleri de onunla birlikte toprağa gömdüğünü sandı. Fakat kaderin ikisi için bambaşka planları vardı. Mafya dünyasıyla kurulan beklenmedik bir bağ, yollarını yeniden kesiştirecekti. Birbirine tamamen zıt iki hayat, kirli sırların ve kanlı hesaplaşmaların ortasında anlaşmalı bir evlilikle aynı çatı altında yaşamaya mecbur kalacaktı. Biri yıllarca sakladığı gerçeklerle savaşırken, diğeri kalbinde büyüttüğü platonik aşkın gerçekten bir umut olup olmadığını sorgulayacaktı. Ne Tuna geçmişinden kaçabilecek ne de Nehir yıllardır susturduğu duygularını görmezden gelebilecekti. Nehir, yıllarca sevdiği adamı unutmaya çalıştı. Tuna ise yıllarca unutması gereken şeylerden kaçtı. Şimdi ikisinin de kaçacak yeri kalmamıştı.

O pusula kırılsa dahi yönünü şaşmadı tıpkı benim gibi, bazen hedefini daha iyi görebilmek için buğulanmış ve kirlenmiş o dış tabakandan o camından kurtulmak gerekir bu senin benliğinden hiç birşey kaybettirmez.

Herkes hayatının bir döneminde gerçekten aşık olduğunu hisseder . Fakat bazılarımız o kadar şanslı değildir . Aşık olduğunuz o kişi sizi öylesine mahveder ki toparlanmak zor olur . Ama önemlisi de bu zaten . Geç de olsa toparlanabilen yada toparlanma yolunda ilerleyen umutsuz aşıklara gelsin bu hikaye ...

Aşklar susmaya gelmez, haykırmalı insan. Hatta aşık olmak için çokta geç kalmamalı. Hayatın zorlu koşullarını elbette yaşamalı ama aşkı bulduğunda ona sıkıca tutunmalı ve hayatını onunla güzelleştirmeli. Onu haykırmalı, tamamen ona bulanmalı. Görünmeyen sevgiyi adında bile taşıyan Nihan Mihre ve biricik sevdiği Efe Alp'in, kaybettiği ve kazandığı zamanlara küçük bir göz atmaya ne dersiniz? 2 bölümlük kısa bir hikayedir. İlerleyen zamanlarda kısa özel bölümler gelecektir.

Otobiyografi Bölük pörçük yıkık dökük aşkta kaybetmiş İş hayatında kazanmaya çalışan biriyim Ayakta kalmak için yazıyorum Günlük misali içimi döküyorum kısaca

bir kizin bir erkege olan kosulsuz ve sonsuz hislerini olabildigince somutlastirdigimiz kitabimiza hos geldiniz gercek askin olduguna inanci tam olan insanlar

Herkese selam. Hikayemi okuyup yorum ve oy atarsaniz sevinirim

şarkılar hakkında kısa hikayeler genelde one-shot tarzı ilerleyecek bazen 2-3 bölüm de olabilir nadir şunu diyim burda ki şarkılarını yazacağım kanal bana ait değil ikizimin _<3You got that hometown smile_<3

Onu gördüğümde hissettim kalbimi .Yıllar sonra yine aynı duygu başa sararsa peki ?

eğer nasipte yoksa su bile boğazında kalır insanın.

Lisede platonik olduğum çocuğun üniversitede bana yazacağını kim tahmin edebilirdi ki?

Im keep loving him since 3 years. And i think i won't forget. Never. Im crying everynight. Nobody sees or knows This will be my memory or daily thing. Only for him. NOT MYSELF. BECAUSE HE IS MORE IMPORTANT. Lets start my all life.

Siz: Benim durumum o hikayelerde anlatılan platonik aşklar gibi değil ki. Siz: Gidip açıldığımda ben de seni seviyorum demeyecek ya da benim hissettiklerinin çeyreğini bile hissetmeyecek. Siz: O benim varlığımdan haberdar mı onu bile bilmiyorum. Şimdi diyeceksin ki o zaman git konuş haberdar olsun ama haberdar olsa bile olmaz bizden ve bana en çok bu koyuyor. 🌪🌪