Platonikask Stories

Küçük Eyaletlerden Büyük Tutku dolu hayalleri peşinde düş Kuran İnsanlar Acaba hedeflerine Ulaşabilmek İçin Nelerden Vazgeçmek Zorunda Kalıcaklar ?

?:"Beni anlamanı istiyorum" ?:"Belkide sadece seni anlamak istemiyorumdur."

Platonik bir aşka karşı bir gencin hayata karşı verdiği zorluk ve içsel yaşantısını ve dünyasını yansıtan shot bir yazı

beni hiçbir zaman dinlememiş olan ve hiçbir zaman dinlemek istemeyen, benimde sana olan aşkımı sana hiç anlatamamış olduğum "sana"

Aşk yok olmaktır.

Naif bir aşk hikayesi🩷 Küçük çocuk öylece koltukta babasının kolunun altında oturmuş televizyon seyrediyordu. Televizyon izlemeyi çok sevmese de, babasıyla daha çok vakit geçirmek için her şeyi yapmaya hazırdı. Haluk bey işinden dolayı evde çok bulunmazdı. O da çok isterdi çocuklarıyla vakit geçirsin, ama nasip olmuyordu. Küçük çocuk kafasını hafif oynatarak sabahtan beridir sormak istediği soruyu sordu babasına. "Baba, nefha ne demek?" "Nerden duydun sen bu kelimeyi bakalım?" Diye merakla sordu Haluk bey de oğluna. "Öylesine duydum işte, ne demekmiş ki? Kötü bir şey mi yoksa?" Gülümsedi babası. Çok nadir gülümserdi genelde. Ama çocuklarının bu bilgisiz ve meraklı tavrı onun için hep gülmek sebebiydi. "Hayır, oğlum. Aksine, güzel bir şey. Güzel kokulu demek, nefha." Güzel kokulu. Küçük çocuğun aklına Işılay geldi. En yakınlarından biri. Gözü gibi sevdiği değerlisi. Işılay da çok güzel kokuyordu... Aynı zambak gibi. En sevdiği çiçek olan zambak gibi kokuyordu, onun Işılayı. O zaman Işılay da Nefha mıydı? "Peki, Işılay da Nefha mı o zaman, baba?" Haluk bey oğlunun daha çok küçük olmasına bakmayarak Işılaya haddinden çok değer verdiğini biliyordu. Hatta, bunun kardeşçe bir değer olmadığına da emindi. Hissediyordu. "Niye? Işılayda mı güzel kokuyor?" "Evet, çok güzel kokuyor. Çiçek gibi. Çok güzel değil mi, baba?" Gülümsedi babası yine hafif. Daha 9 yaşındaki oğlunun evi yanıyordu da, kendisinin haberi yoktu. "O zaman, Işılay da nefhadır, oğlum" Küçük çocuk bu cevabı duyunca gülümsedi. Artık onun için "nefha", sözlükte yazan anlamından çok daha fazlasıydı. O günden sonra ne zaman bu kelimeyi duysa, aklına hep sarı saçlı, mavi gözlü küçük kız gelirdi.

Herkes onun öldüğüne inanmıştı. Oysa o, yıllarca kaçmaya çalıştığı dünyanın tam ortasına kendi isteğiyle dönmüştü. Hayatı boyunca nefret ettiği mafyanın içine, yüzünü bir maskenin ardına saklayarak girdi. Tek amacı, babasının kurduğu kanlı düzeni içeriden çökertmekti. Dışarıdan soğukkanlı, acımasız ve kusursuz görünüyordu. Kimse maskenin ardında, geçmişini geride bırakmaya çalışan bir adamın yaşadığını bilmiyordu. Kadın ise yıllardır sessizce aynı adamı seviyordu. Lise sıralarında başlayan duyguları hiçbir zaman karşılık bulmamış, sevdiği adamın kalbi hep başka bir kadına ait olmuştu. Bu yüzden sevgisini içinde sakladı; ne vazgeçebildi ne de bir gün fark edileceğine inanabildi. O adam öldüğünde ise söyleyemediği bütün cümleleri de onunla birlikte toprağa gömdüğünü sandı. Fakat kaderin ikisi için bambaşka planları vardı. Mafya dünyasıyla kurulan beklenmedik bir bağ, yollarını yeniden kesiştirecekti. Birbirine tamamen zıt iki hayat, kirli sırların ve kanlı hesaplaşmaların ortasında anlaşmalı bir evlilikle aynı çatı altında yaşamaya mecbur kalacaktı. Biri yıllarca sakladığı gerçeklerle savaşırken, diğeri kalbinde büyüttüğü platonik aşkın gerçekten bir umut olup olmadığını sorgulayacaktı. Ne Tuna geçmişinden kaçabilecek ne de Nehir yıllardır susturduğu duygularını görmezden gelebilecekti. Nehir, yıllarca sevdiği adamı unutmaya çalıştı. Tuna ise yıllarca unutması gereken şeylerden kaçtı. Şimdi ikisinin de kaçacak yeri kalmamıştı.