Przemyślenia Stories

Zoshia , żołnierka imperium, po śmieci rodziców zajmuje się siostrą jednak żołd nie wystarcza zakochana w Anjeju który wspiera ją ekonomicznie, jednak mówi wprost że nie będzie pomagać wiecznie. Zoshia znudzona życiem w mieście w raz z najbliższymi wyrusza na wyprawe o nowe i lepsze życie życie najemników. Wraz z czasem ekipa jak i wiedza o genezie świata się powiększa.

Like the title says - it's just a diary. Normal diary containing very random thoughts. It's mainly for me to enjoy my days a little bit more as each one is unrepeatable <3 (It's not necessarily the eighth part of the previous books. It's just the continuation as I've reached 200 parts in there and I simply cannot write more.)

Nieczęsto zdarza mi się pisać jakieś luźne historyjki, przemyślenia, czy poemato-podobne twory, ale mimo wszystko zdarza się, dlatego będę je tu publikował, nie oczekując na żaden poklask.

Kiedyś posklejam to w sensowną całość. Zapisuję tu moje myśli, krótkie treści, czasem nawet wyjdzie jakiś wiersz. Jeden wielki emocjonalny rzyg.

Miejsce, w którym opiszę wszystko co mnie gryzie. Czasem coś pochwalę lub zamieszczę apel społeczny.

Jak to jest, gdy nie wiesz kim jesteś? Jako kto obudzisz się dzisiejszego dnia? Ile jest prawdy w tym ile o sobie wiesz? W jakie miejsce tym razem zabierze cię sen? Co tym razem zafunduję ci świat? I CO zapragnie cię odwiedzić? Książkę skleilam w całość ponad rok temu. Jest to zapis odbywający się na przestrzeni miesięcy. Zapraszam do czytania.

To opowiadanie jest czymś w rodzaju pamiętnika. Szczerymi przemyśleniami, którymi chciałabym się z wami podzielić. Czasami szczęśliwymi, czasami smutnymi. Jednak wszystkimi autentycznymi. Zachęcam do dyskusji w komentarzach.

Jest to zbiór moich najskrytszych myśli i emocji

Chyba każdy zna "30 day challenge", w którym to trzeba pisać codziennie przez 30 dni jakiś wpis do książki, notatnika, w Wordowym pliku. Ja jednak nieco zmieniłam to wyzwanie i postawiłam je przed sobą na czas ferii (13-25 luty 2017) Będę przez pechowych trzynaście dni dodawać jeden wpis na minimum 500 słów. Mam nadzieję, że to przyzwyczai mnie nieco do pisania na Wattpadzie, do którego nie do końca się przekonałam. Wpisy będą głównie przemyśleniami, czasem może jakąś historyjką. Ale będą. Muszą być, bo inaczej zrobię sobie post od słodyczy na 30 dni XD No i nie wiem do jakiej kategorii to wstawić, więc dlatego Losowo. Okładka wykonana przeze mnie :#

sztuka egzystencji i bezsens istnienia

W tej książce znajdziecie trochę przemyśleń, trochę poezji, ogólni rzecz biorąc wszystkiego po trochu.

Zbiór wierszy o ciemnym jak noc nastroju; o cierpieniu, miłości, obserwacjach, przemyśleniach

Jest tu wszystko, czego nie chcę dodawać między rozdziałami, aby ne zaśmiecać: - pytania dotyczące moich opowiadać - duża ilość Haikyuu - opinie - moje pisarskie przemyślenia itp. Będę tutaj też wylewać wszystkie żale i ogólne pogadanki o wszystkim (☞ﾟ∀ﾟ)☞

Dlaczego musi być tak... że niektórzy pracują więcej niż inni? iż tylko siłą można się przebić? że uroda jest wszystkim? iż posłuszeństwo miesza się z buntem?

Ha! Oszuści! Nie dam wam opisu kurde...

W "Do you mind?" nie znajdziesz oryginalnej opowieści albo świetnego wiersza, nie jest to również dzieło geniusza, lecz za dużo myślącego nastolatka. Jest to pewnego rodzaju skarbnica na moje myśli, a raczej wysypisko. Nie wiem kiedy zakończę tą "książkę", nie mam pojęcia czy będę regularnie dodawał nowe rozdziały, wpadłem na ten pomysł zupełnie przypadkiem. Jeżeli nie wiesz co mam na myśli poprzez "skarbnice/wysypisko na moje myśli" to krótko wytłumaczę: Myślę o wiele za często, czasami są to (moim zdaniem) ciekawe przemyślenia na dany temat, chciałbym się nimi podzielić. Czasami będą one przedstawione w postaci wiersza, a czasami po prostu przeleję swoje myśli na...kartkę? rozdział? Jak bym tego nie napisał to głupio brzmi... Mam nadzieję, że wczujesz się w mój świat i wejdziesz w moją głowę (jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało).

Opowiastki o moim życiu i problemach. Przemyślenia, które właściwie są tylko (albo aż) zauważeniem prostych i codzienych rzeczy. Chcę aby ta książka nie była tylko miejscem na smutki, lecz też radości - moje prywatne miejsce odpoczynku.

Tytuł mówi sam za siebie.

Jestem tyko człowiekiem. Człowiekiem, który chce poznać, co to właściwie znaczy.