Historias de Psikolojik

Bir rüya ile başlayan ve gerçeklikle kâbus arasındaki çizgiyi silen bir hikâye... Geçmişin yaraları, yarım kalan anılar ve karanlığın içinden yükselen sırlar. Kahramanımız, gördüğü kabusların yalnızca bir rüya olmadığını fark ettiğinde, hem kendi geçmişiyle hem de unutulması gereken gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalacaktır. Yarım Kalan Her Şey, psikolojik gerilim, gizem ve duygusal çatışmaları bir araya getiren sürükleyici bir roman.

Her spiralin her dönüşte daha mı yukarı çıkması gerekir? Peki ya ters bir spiralsen?

Esin, annesinin ölümünden kalan derin boşlukla; Umut, kaybettiği hayatın sessizliğiyle baş etmeye çalışırken yolları kesişir. Zor zamanlarda kurulan bağlar, en derin yaraları gerçekten iyileştirebilir mi? Bu, kayıpların gölgesinde ilerleyen; kırılganlıkla cesaretin iç içe geçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Her adımda geçmişin izleriyle yüzleşen iki yalnız ruh, geleceğe dair yeni anlamlar arar. Ve bu yol, nerede biteceği bilinmeyen, yaşanacaklarla şekillenen bir serüvendir. Yıkılmış hayatların içinde hâlâ ışık arayanlar için... Bu hikâye, senin hikâyen olabilir.

"Bazı kokular vardır, hafızanızdan silinse bile ruhunuzda asılı kalır." Lalin, geçmişin kırık dökük anılarını kalbine gömmüş, hayatını kendisine her anında sahip çıkan kusursuz sevgilisi Alp'in kollarına bırakmıştı. Her şey dışarıdan mükemmel, güvenli ve huzurlu görünüyordu. Ta ki o güne kadar... Sıradan bir market reyonunda elinin uzandığı o tek paket-karidesli cips-Lalin'in zihninde yıllardır kapalı kalan bir kapıyı araladı. Unuttuğu bir sanal aşkın, aniden ortadan kaybolan bir gölgenin sızısı kalbini yoklarken, adımları onu hiç beklemediği bir ülkeye, Azerbaycan'a sürükleyecekti. Lalin orada, geçirdiği o gizemli kazadan sonra geçmişine dair tek bir anı bile hatırlamayan, buzdan bir duvar gibi soğuk ve güçlü Polat ile karşılaşacaktı. Polat'ın zihni bomboştu; ne Lalin'i hatırlıyordu ne de ona dair tek bir şeyi... Ama Lalin'in tenine sinen o tanıdık koku Polat'ın yanından her geçişinde, genç adamın tamamen yabancı olduğu geçmişinden karanlık bir sızı kalbine batacaktı. Sırların, manipülasyonların ve tenine sinen o tanıdık kokunun gölgesinde; kimin melek, kimin canavar olduğunu keşfetmeye hazır mısınız? Çünkü bazen en güvenli sığınak, aslında en büyük hapishanenizdir.

O gün, depoda, sadece bebeği ölmedi Afra Aksel'in, geçmişi, ismi de öldü. Kendisi de öldü aslında, fiziksel olarak değil belki de ama ruhen... Onu o soğuk depoda kurtaran kişinin örgütü ile 6 sene boyunca eğitildi Afra, artık o eski Afra değildi. O, İstanbul İl Emniyet Müdürlüğüne atanacak olan komiser "Hazal Sezen'di". Amacı bilgi sızdırmak ve kocası ile daha doğmamış bebeğinin katiline daha da çok yaklaşmaktaydı. Ama Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü Başkomiseri Uraz Kutay Sancaktar ile oluşacak bağ bunun tam tersini söylüyordu.

Ensemdeki baskıyı hissettikce kalbim hızla atıyordu. Ensemdeki soğuklukla donup kaldım. Bu bir silah namlusuydu. Nefesim kesildi. "Yüzünü dön, Feryal Karza." Sesini tanımam saniyeler sürdü. Ama unutmamıştım. Döndüm. Çelik Demir Soykırımlı. Namlunun ucundaki eli tetikte kasıldığında biraz daha ürperiyordum. Namluyu tutan kişinin ılık nefesini ensemde hissettim. Sertçe yutkunduğumda nefesimin kesildiğini fark ettim. Namlunun baskısı arttıkça ellerim titriyor kalbim her an duracakmış gibi atıyordu. Ama bu namlu bana bir yerden tanıdık geliyordu. Çünkü bu namlunun soğukluğunu hissedip de hatırlamamak mümkün değildi. Namlunun ucundaki adam dişlerinin arasından tekrar "Yüzünü bana dön Feryal Karza!" Dediğinde şaşırmıştım. Adımı nereden biliyordu ki yoksa beni tanıyor muydu? Tabii ki tanıyordu. Yavaşça yüzümü ona döndüğümde gördüğüm yüzle yıkıldım. Bu oydu...Çelik Demir Soykırımlı. Çelik'i en son kaçtığımda görmüştüm. Bana hâlâ kızgın olmalı ki yüzündeki sert ifadesinden zerre azalma olmamıştı. Bende o da değişmiştik ama onda değişmeyen tek şey o Deniz yeşili gözleriydi. Hâlâ aynı kararlılıkla ve sertlikte bakıyordu bana. Ama bakışlarında alışık olduğum o kırgınlığı gizleme gereği duymadı. Bana sanki neden yaptın dercesine bakıyordu. Fakat istemediğim hiçbir şeyi yapmak mecburiyetinde değildim. Artık eski Feryal'i gömdüm ben. Korkak ve pasif Feryalin gitme zamanı gelmişti. Bundan sonra Feryal Karza olma vaktiydi. Madem o evlilikten kurtulmak için evlenmem veya ölmem gerekiyor pekâlâ oyunu bu kez de ben kuruyorum. Ama bir şartla kendi kurallarıma göre oynayacak ve kendi kurallarıma göre savaşacaktım. Onların anladığı tek şey buysa bende ona göre Bir cevap veririm. "Ne istiyorsunuz benden? Beni nereden tanıyorsunuz?" Diye sorduğumda tetiği alnıma yaslamıştı. Korkuyordum ama bunu gizlemem gerekiyordu. Babam

merhabaa böyle bir şey yazma amacım yaşadıklarımı anlatmak bir nevi içimi dökmek için hem de belki benimle aynı şeyi yaşayanlar vardır ve inanın biri bana yol gösterici olmadı umarrım ben size olurumm

"Beni... ne olur bu dolaptan kurtar Atlas." "Sen içine saklandığın dolaptan daha zifirisin, Liva."

Herkes onun kötü biri olduğunu düşünüyor. Belki de haklılar. Ama kimse neden kötü olduğunu sormuyor.

"Kalp demek"

Kabus yerine gerçek, gerçek yerine rüya oluyor hayatım burada. Kaybolan zaman ve cevapsız sorular kaplıyor içimi. Bazen yüzlerce soru oluşuyor ama tek bir cevap bile bulamıyor insan. Bazense iki cevap arasında kendini bitiriyorum. Tanıdıklar yabacı oluyor birer birer. Soğuk oturaklar, daha da soğuk duygular. Sorular durağında bekliyorum ama cevaplar asla uğramıyor. Yoruluyorum... Geceleri uyuyamıyorum ve sabahlarım kabus oluyor.