Psikolojik cerita

Sakin bir mahalle. Sıradan bir matematik öğretmeni. Ve halıya sarılmış bir ceset. Arda, bütün gerçekliğini paramparça edip o güne kadarki sıradan hayatıyla köprüleri atmak zorunda kalacağı o gece, kendisini dehşet verici bir kâbusun içine itilmiş bulur. Sima isminde gizemli küçük bir çocuğun sanrılarının da eşliğiyle İstanbul'dan başlayan yolculuğu kendisini Anadolu'nun hiç görmek istemeyeceği karanlık köşelerine kadar sürükleyecek, bu yolculuk esnasında hem akıl sağlığını hem de etik değerlerinin bütün sınırlarını zorlamakla sınanacaktır. Düş Yürüyen, gerçeklik ile travmanın arasındaki ince sınırı belirsizleştiren, okuyucuyu insan zihninin en karanlık köşeleriyle yüzleştirmeyi amaçlayan psikolojik bir gerilim romanıdır.

Her spiralin her dönüşte daha mı yukarı çıkması gerekir? Peki ya ters bir spiralsen?

Esin, annesinin ölümünden kalan derin boşlukla; Umut, kaybettiği hayatın sessizliğiyle baş etmeye çalışırken yolları kesişir. Zor zamanlarda kurulan bağlar, en derin yaraları gerçekten iyileştirebilir mi? Bu, kayıpların gölgesinde ilerleyen; kırılganlıkla cesaretin iç içe geçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Her adımda geçmişin izleriyle yüzleşen iki yalnız ruh, geleceğe dair yeni anlamlar arar. Ve bu yol, nerede biteceği bilinmeyen, yaşanacaklarla şekillenen bir serüvendir. Yıkılmış hayatların içinde hâlâ ışık arayanlar için... Bu hikâye, senin hikâyen olabilir.

"Bazı kokular vardır, hafızanızdan silinse bile ruhunuzda asılı kalır." Lalin, geçmişin kırık dökük anılarını kalbine gömmüş, hayatını kendisine her anında sahip çıkan kusursuz sevgilisi Alp'in kollarına bırakmıştı. Her şey dışarıdan mükemmel, güvenli ve huzurlu görünüyordu. Ta ki o güne kadar... Sıradan bir market reyonunda elinin uzandığı o tek paket-karidesli cips-Lalin'in zihninde yıllardır kapalı kalan bir kapıyı araladı. Unuttuğu bir sanal aşkın, aniden ortadan kaybolan bir gölgenin sızısı kalbini yoklarken, adımları onu hiç beklemediği bir ülkeye, Azerbaycan'a sürükleyecekti. Lalin orada, geçirdiği o gizemli kazadan sonra geçmişine dair tek bir anı bile hatırlamayan, buzdan bir duvar gibi soğuk ve güçlü Polat ile karşılaşacaktı. Polat'ın zihni bomboştu; ne Lalin'i hatırlıyordu ne de ona dair tek bir şeyi... Ama Lalin'in tenine sinen o tanıdık koku Polat'ın yanından her geçişinde, genç adamın tamamen yabancı olduğu geçmişinden karanlık bir sızı kalbine batacaktı. Sırların, manipülasyonların ve tenine sinen o tanıdık kokunun gölgesinde; kimin melek, kimin canavar olduğunu keşfetmeye hazır mısınız? Çünkü bazen en güvenli sığınak, aslında en büyük hapishanenizdir.

O gün, depoda, sadece bebeği ölmedi Afra Aksel'in, geçmişi, ismi de öldü. Kendisi de öldü aslında, fiziksel olarak değil belki de ama ruhen... Onu o soğuk depoda kurtaran kişinin örgütü ile 6 sene boyunca eğitildi Afra, artık o eski Afra değildi. O, İstanbul İl Emniyet Müdürlüğüne atanacak olan komiser "Hazal Sezen'di". Amacı bilgi sızdırmak ve kocası ile daha doğmamış bebeğinin katiline daha da çok yaklaşmaktaydı. Ama Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü Başkomiseri Uraz Kutay Sancaktar ile oluşacak bağ bunun tam tersini söylüyordu.

Her karanlık gecenin sonunda tekrar güneş doğar. Gece Sürmeli, gözünü hırs bürümüş genç ve başarılı bir avukattır. Onun için önemli olan yol değil varış noktasıdır. Doğu ise kendi kurallarını koyan, adaletin yanına pek yanaşmayan soğukkanlı bir iş insanıdır. Yasal yollarla kazanılmayan serveti, kimseye güvenmeyen kalbi ve geçmişinden taşıdığı sırlarla kendi karanlığını inşa etmiştir. Bir davanın, iki farklı dünyayı tekrar ayrılamayacak şekilde birleştirmesi kaçınılmazdır...

Ensemdeki baskıyı hissettikce kalbim hızla atıyordu. Ensemdeki soğuklukla donup kaldım. Bu bir silah namlusuydu. Nefesim kesildi. "Yüzünü dön, Feryal Karza." Sesini tanımam saniyeler sürdü. Ama unutmamıştım. Döndüm. Çelik Demir Soykırımlı. Namlunun ucundaki eli tetikte kasıldığında biraz daha ürperiyordum. Namluyu tutan kişinin ılık nefesini ensemde hissettim. Sertçe yutkunduğumda nefesimin kesildiğini fark ettim. Namlunun baskısı arttıkça ellerim titriyor kalbim her an duracakmış gibi atıyordu. Ama bu namlu bana bir yerden tanıdık geliyordu. Çünkü bu namlunun soğukluğunu hissedip de hatırlamamak mümkün değildi. Namlunun ucundaki adam dişlerinin arasından tekrar "Yüzünü bana dön Feryal Karza!" Dediğinde şaşırmıştım. Adımı nereden biliyordu ki yoksa beni tanıyor muydu? Tabii ki tanıyordu. Yavaşça yüzümü ona döndüğümde gördüğüm yüzle yıkıldım. Bu oydu...Çelik Demir Soykırımlı. Çelik'i en son kaçtığımda görmüştüm. Bana hâlâ kızgın olmalı ki yüzündeki sert ifadesinden zerre azalma olmamıştı. Bende o da değişmiştik ama onda değişmeyen tek şey o Deniz yeşili gözleriydi. Hâlâ aynı kararlılıkla ve sertlikte bakıyordu bana. Ama bakışlarında alışık olduğum o kırgınlığı gizleme gereği duymadı. Bana sanki neden yaptın dercesine bakıyordu. Fakat istemediğim hiçbir şeyi yapmak mecburiyetinde değildim. Artık eski Feryal'i gömdüm ben. Korkak ve pasif Feryalin gitme zamanı gelmişti. Bundan sonra Feryal Karza olma vaktiydi. Madem o evlilikten kurtulmak için evlenmem veya ölmem gerekiyor pekâlâ oyunu bu kez de ben kuruyorum. Ama bir şartla kendi kurallarıma göre oynayacak ve kendi kurallarıma göre savaşacaktım. Onların anladığı tek şey buysa bende ona göre Bir cevap veririm. "Ne istiyorsunuz benden? Beni nereden tanıyorsunuz?" Diye sorduğumda tetiği alnıma yaslamıştı. Korkuyordum ama bunu gizlemem gerekiyordu. Babam

Sevdiği adamda çocukluğunun travmasını atlatmaya çalışan bir kız ve sevdiği kızda travmalarını unutan bir çocuk..

İyi ki doğdun kardeşim... "Bazen aptal kafamın içindekiler, dışındakilerden daha güzel."

Hikayenin sahibi ben değilim takip edilenlerden benim_istee hikayenin sahibi lütfen hikayeyi onun hesabindan okuyunuz!!! YORUMLARDAN DA ULASABILIRSINIZ HIKAYENIN DEVAMINA

Herkesin bir geçmişi vardır. Ama bazı geçmişler, nefes almayı bile suç gibi hissettirir. Jeon Jungkook, yaraları görünmeyen bir çocuk. Gülümsemesinin ardında sessiz çığlıklar, kalbinde gizlenmiş bir fırtına var. Ve bir gün... her şeyini kaybettiğini sandığı anda, onu yeniden var eden insanlarla tanışıyor.

Kardeşimi bir katil öldürdü. Herkes sustu. Dosya kapandı. Ama ben hâlâ uyanığım... çünkü adalet uykuda. Miraç sadece 18 yaşındaydı. Ölümünden sonra herkes unutmayı seçti ama. Mina Deren Ateş, gerçeği haykırmakta kararlı. Gizemli mesajlar, kapanmamış dosyalar ve sessizliğe gömülmüş bir katliam... Peki gerçekten katil serbest mi, yoksa... her şey daha yeni mi başlıyor?

If you read me, it means you're mentally ill:)

Hayatı hep sorunlu yaşamış bir genç kız ve içinden çıkamadığı bir girdap. Ailevi bahtsızlığının yanı sıra ilişkilerinde de yaşadığı hayal kırıklıkları ve sonunda hayatının daha da alt üst olduğu bir döngü. Belki de alt üst olmamıştı. Klişe olduğu kadar da güzel bir cümledir ki belki altı üstünden daha iyidir.

Merhaba sevgili ve değerinin farkında olmayan ama aslında çok değerli olan canlarım. Bu kitabımızda gizli karakterimiz var(siz) ve bunu anlatan yazarımız(sizin hizmetçiniz yani ben). Umarım ruhunuza işlerim ve yazdığım şeyi beğenirsiniz

yalnızlık neydi? insana neyi hissettiriyordu? bir şarkı sözü müydü ya da onlarca insanın içinde kaybolmak mıydı? içinde birikmiş onlarca söz, kafanda dönen yüzlerce düşünce miydi? ben Gece... o kadar yalnızım ki, gökyüzündeki yıldızlar bile beni aydınlatmıyor. söyleyecek çok şeyim var ama içimde birikiyor...