Psişik mga kuwento

Kimsenin olmadığı, evlerin birbirine gerçekten olabildiğince sık yapıldığı bir ara sokağın sonundan sakallı ve uzun pelerinli bir gölge belirdi. Yavaşça büyümeye başladı. Yanıp sönerek etrafa loş ışıklar saçan sokak lambasının altından geçerken bir şeyler mırıldanıyordu. Sokak lambasından birkaç adım sonra sağa döndü, ve sonra tekrar sola. Zikzaklar çizerek ilerliyor ve kimsenin olmadığı sokakları özellikle seçiyormuş imajı veriyordu. Sokağın ortasında cebinden çıkardığı kağıda baktı ve etrafına bakındı. Küçük birkaç çatırdı ve biraz gıcırtıyla eski bir evin kapısını girebileceği kadar açtı. Bir giriş ve iki odadan oluşan çökmeye yüz tutmuş bir eve girdi. Kapıyı kapatmadı. Etrafına bile bakmadan iki odadan birine girdi. Odanın etrafındaki tebeşirlere ve mumlara temas etmeden geçti. Cebinden çıkardığı sivri bıçağı soğukkanlılıkla sapladı koluna. Kan fışkıran kolunu, yıldızın ortasında duran kitaba yöneltti. Şimdi o sıcak ve koyu renkli kan kitabın her tarafını kaplamıştı. Kolundan akan kanı umursamadan bir şeyler tekrar etmeye başladı "Capto anima mea"

Kısa ve öz kişisel gelişim ...