Psychiczne قصص

Historia, którą nie każdy zrozumie.

Czternastoletnia Marcelina, odkąd pamięta, mieszka w sierocińcu. Nie jest tam jakoś bardzo sławna, inni znają ją zazwyczaj tylko z widzenia. Opiekunowie nie chcą jej zdradzić jak się tu znalazła, co się stało z jej rodzicami. Wmawiają jej, że ma zaburzenia psychiczne, choć nie miała żadnych objawów. W sierocińcu poznaje bliżej Brajana, znanego z wielu ucieczek i kradzieży, Henryego i Melanie, która już dużo razy złamała zasady na oczach pracowników. Jest to powieść psychologiczna. Narrator w opowiadaniu ma formę pierwszoosobową - o wszystkim opowiada nam Marcelina - główna i tytułowa bohaterka pseudo-książki. Zapraszam do czytania ;) ~~okładkę wykonała MaloDajna

Pamiętnik moich zmagań z depresją i zaburzeniami odżywiania

UWAGA! Ten tekst zawiera opisy chorób psychicznych i nie jest odpowiedni dla osób wrażliwych! ------------------------- Wiecie, że ludzie potrafią kłamać od szóstego miesiąca życia? Ja niejako opanowałam tą sztukę do perfekcji. Tak, Czuję się dobrze. Tak, Spałam całą noc. Tak, Jadłam już dzisiaj. Tak, Jestem tylko zmęczona. Brzmi znajomo? Zapewne tak dla większości osób z podobnymi problemami. Od dwóch lat walczę z nerwicą lękową i depresją. Najbardziej bolesny jest dla mnie jednak brak świadomości społeczeństwa co do chorób psychicznych. Męczy mnie już kłamanie i udawanie, że czuję się dobrze. Nie, nie czuję się dobrze i to nie znaczy że jestem gorsza czy słabsza od innych. Moje problemy to nie jest powód do wstydu a codzienność dla wielu osób. Od razu ostrzegam, że nie jest to poradnik czy też promowanie depresji i jeśli czujecie, że czytanie tego może wpłynąć na was źle to zdecydowanie odradzam lekturę. Skoro wciąż tu jesteście to zapraszam, zajrzyjcie do mojej popieprzonej codzienności i dowiedzcie się jak wyglądają moje codzienne zmagania. Spodziewajcie się tu wszystkiego, od rozpraw na temat zdrowia psychicznego, przez moje wspomnienia, do których wielu pewnie może się odnieść aż po głupie memy i wylewanie żali. Jedno mogę wam zagwarantować : jestem szczera do bólu, mówię jak jest, bywam ironiczna i cyniczna. Więc od tej pory, zero kłamstw. Nie, nie czuję się dobrze. Nie, nie przespałam ani godziny. Nie, nie jadłam od dwóch dni. Nie, to nie zmęczenie, to atak paniki.

To nie jest książka z żadnego fandomu. To nie jest żadne opowiadanie. To nie jest jakaś tam książka. Proszę. Przeczytaj. Proszę. Pogadaj. Proszę. Nie zostawiaj mnie z tym samej. Ale nie czuj się zobligowan*. Ale nie czuj się zobowiązan*. Ale nie czuj się w żaden sposób zmuszon* do przeczytania. Jeśli chcesz, spoko. Doceniam. Dziękuję. Jeśli nie chcesz, spoko. Nie musisz. Ale i tak dziękuję. ❗❗Chcę także zaznaczyć że ta książka to jest jeden wielki trigger warning. Jeśli przeszkadzają ci: ❗poruszanie tematów sam0bójstwa i możliwego sam00kaleczania ❗możliwe daddy issues ❗bardzo BARDZO niska samoocena ❗problemy ze zdrowiem psychicznym - nie czytaj tego. W niektórych przypadkach może się to dobrze nie skończyć.

książka napisana trochę na wzór mojego realnego życia która opowiada o dziewczynie z problemami psychicznymi ktora nie pokazuje tego

Jak tak dobra i mała istota może mieć w sobie tak wielką rządzę zemsty? Wydarzenia z życia kształtują nas, nie do końca tak, jak byśmy chcieli, i pozostawiają w naszych umysłach krwawy ślad..

Lea „chora" na schizofrenię widzi dziwne rzeczy jednak wszyscy w to nie wierzą. Nie będę spojlerować:3

Nad miastem Mesaiah czuwa Messiah - tajemniczy, świetlisty superbohater. Dzięki temu mieszkańcy mogą czuć się bezpieczni. No chyba, że akurat nie. Bo największy wróg Messiaha, diaboliczny Cipher, uwielbia podpalać różne rzeczy, jak choćby budynki mieszkalne, budynki biurowe, szpitale... A co gorsze, ciężko przewidzieć jego ruchy. Trudno samotnie pokonać takiego szaleńca, dlatego gdy Cipher znów zagraża miastu, Messiah prosi o pomoc Wróbla - uzdolnioną młodą hakerkę i złodziejkę, a przy okazji posiadaczkę znacznych problemów ze sobą. Dla takiego trio dwie noce to aż nadto, by stoczyć walkę o życie lub śmierć znacznej liczby osób. Jedna z głównych postaci nagminnie stosuje wulgarne słownictwo i niewybredne żarty. Jeśli komuś to przeszkadza, właśnie został ostrzeżony. Opowiadanie pierwotnie stworzone do szuflady, dlatego nie jest pierwszej jakości.

Wiersze, a raczej "wierszocosie" oraz krótkie teksty mojego autorstwa.

Napisałam kiedyś to opowiadanie na konkurs którego nie wygrałam ale innym się podobało i po namyśle tu wrzucam :) *Okładka tymczasowa*

piekło jest puste wszystkie diabły są tu

Tajemniczy ośrodek Feraful Center stoi na niewielkiej górze niewidocznej ze strony małego miasteczka w którym się znajduje. Trafiają tam dzieci i dorośli z różnymi rodzajami dziwnych i ciekawych zaburzeń. Między innymi trafiają tam Bruno, Agnes i bliźniaczki - Madison wraz z Allison. Tajemnicza postać Charlesa Craftinga oraz opiekunki ośrodka sprawiają, że grupce zachciewa się dowiedzieć więcej. Jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem a główni bohaterowie...

Moje drugie - mroczne oblicze.

Dystymia (z greki: δυσθυμία, "zły stan umysłu") „Jestem bardzo smutny i czuję się bardziej nieszczęśliwy, niż potrafię to opisać, i nie wiem, jak daleko zaszedłem. Nie wiem, co robić i co myśleć, ale rozpaczliwie chcę opuścić to miejsce... czuję taki smutek". -Vincent van Gogh- O Yoongim, który traktuje swój profil jak anonimowy dziennik. Forma czatu, czasami krótsze rozdziały, proszę zwracać uwagę na daty

Jest to opowieść o 12-latce imieniem Blaire. Z nieznanych powodów trafia ona do domu dziecka, w którym czają się sekrety i historie, o jakich jeszcze nie słyszeliście. Czy naszej bohaterce uda się rozwiązać zagadki tajemniczego miejsca? Czy odkryje ona, dlaczego tu trafiła? Czy będzie to okropna opowieść, ponieważ jest pierwszą rzeczą którą pisze na wattpadzie? Dowiemy się już niedługo. Okładka - @wherearetheavocados

Aria Ashword - dziewczyna, która każdy dzień spędza w masce doskonałości - jest ulubienicą nauczycieli, perfekcyjną córką i wzorem dla innych. Ale to tylko pozory. W środku walczy ze sobą, ze swoim ciałem i z oczekiwaniami rodziny, które powoli ją niszczą. W nocy odnajduje jedyne miejsce, gdzie może być sobą. Aż do momentu, gdy w jej życie wchodzi ktoś, kto zacznie rozrywać jej starannie zbudowany świat. Elias Blackthorn - tajemniczy, nieobliczalny nowy uczeń, którego głos i spojrzenie wydają jej się dziwnie znajome. Chłopak, który wie o niej więcej niż powinien. Który widzi prawdę, gdy wszyscy inni widzą perfekcję. Jest równie mroczny, co pociągający, a jego przeszłość skrywa coś, co połączy ich losy na długo zanim zdadzą sobie z tego sprawę. Między nimi zaczyna rodzić się coś niebezpiecznego - przyciąganie, które może ich ocalić lub całkowicie zniszczyć. Zwłaszcza gdy dawne sekrety zaczną wychodzić na jaw, a koszmar przeszłości zapuka do drzwi. To historia o dziewczynie, która rozpada się w ciszy, i chłopaku, który rozpada się w mroku. I o tym, czy dwoje złamanych ludzi potrafi złożyć się w całość... czy raczej pociągną się na dno. Nie wyrażam zgody na kopiowanie mojej książki.

W 1946 roku powstaje The Seton institute w Baltimore ( Maryland), kiedy to pewien ksiądz kupuje budynek w głębokim lesie. Prowadzące tamten instytut siostry miłosierdzia zajmowały się jeszcze wcześniej innymi podobnymi instytucjami, gdzie zyskały przychylność pacjentów jak i ich bliskich. W The Seton institute decydują się prowadzić szkolenia dla początkujących pielęgniarek. Młode dziewczęta widzą tam rozpustę- u księży dopuszczająych się w swojej karierze wykorzystywania seksualnego dzieci, jak i totalne szaleństwo, brak człowieczeństwa oraz zanik wszelkich norm społecznych. To trening, to szkoła przetrwania, lecz wszystko przemija. Nawet te straszne chwile, które mają przecież często według naszych przeczuć trwać wiecznie. W 1973 roku szpital z liczbą ponad 300 pacjentów zostaje zamknięty z uwagi na brak środków materialnych. Usługi zostają przeniesione do szpitala Świętej Agnes w Niemczech, lecz nie duszę umarłych w czasie tych 27 lat leczenia pacjentów. Bóg ich potępia, nie pozwala im odejść. Nie pozostawia tych dusz aby zadośćuczyniły lub z powodu niedokończonych spraw, lecz kara ich za choroby i umieszcza ich dusze w drzewach. Dusze się boją, są wściekłe ze strachu i pragną zemsty. Zostawił NAS tu SAMYCH na pastwę losu Czy to była MOJA wina, że UWIELBIAŁEM dotykać chłopców. Dlaczego oni MNIE nie chcieli?! Przecież pragnąłem jedynie o nich zadbać! Dlaczego JA musiałam to mieć? Czy to była MOJA wina? DLACZEGO MY?! Krzyków nie słychać. Ich losy i imiona są wypisane na korze drzew. I ludzie próbują tego nie widzieć, odwracają wzrok bagatelizując to co mogło się dziać i to co może się dziać dalej z przeklętą ziemią. W końcu po 46 latach obszar zostaje kupiony przez City Of Baltimore. I tak to się zaczęło. Ten trening, szkoła przetrwania.