Psychika Stories

Chcesz wiedzieć co tak naprawdę czuliśmy i przeżyliśmy to wystarczy że to przeczytasz . Tutaj wraz z moją przyjaciółką Anią czyli NiechcianąSuką i z mną Piotrkiem poznacie po kolei nasze historie

Wspomnienia wracają. Dla osoby słabej psychicznie to straszny powrót do koszmaru zwanego jej życiem. Czy dziewczyna przeżyje? Czy da sobie pomóc? Czy zaufa nieznajomej postaci? Treść może być trudna do zrozumienia, bo nasza bohaterka ma dużo życiowych problemów, ale również ostrzegam, że "wchodzę" do pisania dla innych więc zrozumcie.

Starý dům našel nové majitele, ti ale netuší, jaké nepříjemnosti to způsobí. Zvládnou nástrahám domu odolat?

zbiór wszystkiego i niczego to chyba nie ma być ładne

Nie musisz tu wchodzić, jest to wylew moich osobistych uczuć, sekretów i sytuacji, o których z nikim nie rozmawiam... Wszystko jest w pełni autentyczne i nic nie jest wymyślone

Amalia nedávno ztratila svoji nejlepší kamarádku, která spáchala sebevraždu. myslí si že ji ztratila navždy, ale to není tak úplně pravda

To sen ? Czy rzeczywistość ? Nie wiem, niczego nie jestem pewna. Zgubiłam się we własnym umyśle.

Słone krople nie płyną już pojedynczymi, eliptycznymi perełkami, lecz srebrzystym strumykiem. Theo obejmuje moją głowę i z uczuciem głaszcze. Kciukiem ociera mokre policzki, nie zważając na to, że zamoczyłam mu opatrunek. Zanurza twarz w moich puszystych włosach. Drażni skórę ciepłym oddechem. Czuję, jakby chodziły po niej mrówki, jakby tym chciał mnie uspokoić. - Powiedz mi, co cię zadręcza. Czasem już samo wypowiedzenie czegoś na głos, nazwanie uczuć, przynosi ulgę, bo wiesz, z czym masz się zmierzyć. Może... może jakoś ci pomogę, zdołam sprawić, abyś w końcu była szczęśliwa. Wolna. [...] - Proszę, powiedz. Możesz mi zaufać. Nie mogę znieść twojego bólu - mężczyzna zatroskanym szeptem przerywa ciszę. - Kiedy cierpisz, czuję się taki bezradny. Chcesz, to możemy razem udźwignąć twój ból. Chociaż jestem typem lekkoducha, to nie zostawię cię nigdy. Nie zranię cię. Obiecuję. Okładkę wykonała @Iamalive01

Szczere do bólu uczucia towarzyszące mi od zawsze...

Nie jestem pewna, kiedy to się zaczęło - może mam tak od dzieciństwa, może to następstwo po dość nudnym i samotnym życiu, może przesadzam i uczucie, którego nie potrafię określić nie jest tak naprawdę trudne do nazwania. Wiem tylko, że brakuje mi odwagi i głośne mówienie o sobie wywołuje u mnie łzy. Dlatego zaczęłam prowadzić pamiętnik, w dość osobliwym stylu. Okładkę zaprojektowała @Mariseida z @WNTGoffical

Opis jest tu względny.. Miłość Dojrzałego mężczyzny do młodego dziecka.. Czy to jest Pedofilia, czy może romans? Brutalne sceny, Nieodpowiednie dla dzieci poniżej 11 roku życia.. On jest samotny, a drugi pełen ekstazy.. Czy to będzie Happy End? Czy miłość będzie prawdziwa? Czy on pokocha go? Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi.. Słyszysz szum za oknem i ujrzawszy postać biegniesz, czy ignorujesz? Sączysz przyjemność, czy żałujesz każdego kroku w tył? Czy skoczysz, czy będziesz żył? Tniecie ... Krew.. Uczucie Ekstazy.. Napój szczęścia, narkotyki, czy podniosą twoją złamaną duszę? Czy naprawdę jesteś szczęśliwy?

W tej książce będę pisał sposoby na śmierć bo nie mam co robić z życiem.

„Gdybym umierał na moich kolanach, Ty byłbyś tym, który by mnie uratował." -Kodaline

Zajímáte se o psychologii? Tak tato kniha je určená pro vás. Fakty, mýty, názory. To je Alexova psychologie.

UWAGA! Ten tekst zawiera opisy chorób psychicznych i nie jest odpowiedni dla osób wrażliwych! ------------------------- Wiecie, że ludzie potrafią kłamać od szóstego miesiąca życia? Ja niejako opanowałam tą sztukę do perfekcji. Tak, Czuję się dobrze. Tak, Spałam całą noc. Tak, Jadłam już dzisiaj. Tak, Jestem tylko zmęczona. Brzmi znajomo? Zapewne tak dla większości osób z podobnymi problemami. Od dwóch lat walczę z nerwicą lękową i depresją. Najbardziej bolesny jest dla mnie jednak brak świadomości społeczeństwa co do chorób psychicznych. Męczy mnie już kłamanie i udawanie, że czuję się dobrze. Nie, nie czuję się dobrze i to nie znaczy że jestem gorsza czy słabsza od innych. Moje problemy to nie jest powód do wstydu a codzienność dla wielu osób. Od razu ostrzegam, że nie jest to poradnik czy też promowanie depresji i jeśli czujecie, że czytanie tego może wpłynąć na was źle to zdecydowanie odradzam lekturę. Skoro wciąż tu jesteście to zapraszam, zajrzyjcie do mojej popieprzonej codzienności i dowiedzcie się jak wyglądają moje codzienne zmagania. Spodziewajcie się tu wszystkiego, od rozpraw na temat zdrowia psychicznego, przez moje wspomnienia, do których wielu pewnie może się odnieść aż po głupie memy i wylewanie żali. Jedno mogę wam zagwarantować : jestem szczera do bólu, mówię jak jest, bywam ironiczna i cyniczna. Więc od tej pory, zero kłamstw. Nie, nie czuję się dobrze. Nie, nie przespałam ani godziny. Nie, nie jadłam od dwóch dni. Nie, to nie zmęczenie, to atak paniki.

Ona kochała go bardzo i zmarła, on chciał ją tylko uszczęśliwić.

Jest to książka pisana Luzino przez modą dyslektyczkę opowiada o problemach idiotyzmach i pomówieniach względem dysleksji czasem lekko humorystyczna, ale nie oczekujmy komedii, bo komedią jest traktowanie dyslektyków w polskich szkołach, więc jeśli ktoś nie lubi polskiej oświaty, to zapraszam. ;)

Ja i moje problemy