Pustka Stories

Kilka ostatnich przemyśleń...

,,Nie pytaj mnie" to zbiór cichych wierszy o tym, co zostaje po wszystkim. O pustce, która mówi więcej niż słowa. O bólu, który przestał krzyczeć, a nauczył się szeptać. To poezja prostych zdań, krótkich myśli, ciężkich od ciszy. Nie szuka końców ani początków. Tylko trwa - tak, jak trwa człowiek, gdy już nie ma dokąd wracać.

Horn - znakomity wojownik i najemnik - pod wpływem tajemniczej kobiety zostaje zesłany do krainy zwanej Pustką. Aby przetrwać, musi zdefiniować pojęcie zła i stanąć po przeciwnej stronie. To zadanie nie jest proste.

Pan Monteki był tylko oswojonym lisem, który kąsał dłoń dającą miłość. Gryzł, tworząc głębokie rany, a potem próbował je lizać. Sam nie rozumiał swojego zachowania, bo kochał i pokazywał to na różne sposoby, które praktycznie wyginęły w dzisiejszym świecie, ale i tak krzywdził. Był pewien, że w końcu się nauczy bycia dobrym lisem. Pan Monteki już nie żyje. Umarł naturalnie, kiedy oddał serce człowiekowi, który go oswoił, a ten powiedział dość. Pan Monteki teraz gnije od środka, mając nadzieje, że ten jeden człowiek wróci do niego, chociaż pod inną skórą.

kilka słów o słowach.

Gdzie starzy przyjaciele prawie zapominają o tym jak pachną, mimo, że siedzą w jednej ławce. ©_Madame; marzec 2021r.

Zbiór pseudointelektualnych wierszy i wybuchów emocji, które chciałam wykrzyczeć w pustkę, ale zapomniałam, że void nigdy nie słucha. Zamieszczane nieregularnie, po prostu muszę się wygadać.

Wiersz opowiada o tym jak bardzo jesteśmy zagubieni.

Fanfiction. Trochę inaczej. Więcej dram Claya Jensena.

Wiersz wydobyty z czasów gimnazium, mam nadzieję że się spodoba

W miasteczku Richmont każdy ma jakieś sekrety. Niektóre skryte bardziej, drugie mniej. Co się więc stanie gdy wyjdą one na jaw? Czy mieszkańcy będą potrafili spojrzeć sobie w oczy ten ostatni raz? Czy zło, które na nich czyha przerośnie wszystkie wyobrażenia? Wszystkiego dowiecie się czytając tą książkę Praca bierze udział w Turnieju Osobliwym 2020 autorstwa @BractwoOS Dominikaaolaa(c)

Ta

"Teraz, gdy po wszystkim wszystko stało się niczym" łącznie ze mną, ponieważ co to za osoba, która żyje przeszłością nie może ruszyć dalej ciągle błąka się po tej historii stale szukając wyjaśnienia i wie, że jest to nie do wykonania.

"Czego Ci zabrakło? Czego poszukujesz? Ja ci zapełnię tę nicość, ja chcę ci pomóc!" Niezwykła historia o stoickim braku i szaleńczym sercu.

Czuję pustkę. Moje oczy straciły swój dawny blask. Leżę i spoglądam gdzieś w głęboką dal. Każdego wieczoru proszę, by opatrzność zgotowała lepsze życie. Czy moje modły się spełnią? Pozostaje jedynie wiara, że świat nie jest aż tak okrutny.

Opis moich przemyśleń

Czytając wszystkie romanse i literaturę piękną zastanawiałam się nad miłością nie jednokrotnie. Gdyby ktoś zapytał kogo kocham najbardziej, druga osoba liczyłaby że powiem kogo dokładniej, tak na prawdę nigdy nie było takiej osoby.. nie zapowiadało by się również aby się znalazła..

Co byście zrobili, gdybyście nagle obudzili się i nic nie pamiętali? Jedyne co pamiętacie to zdarzenia sprzed kilku lat i wiecie o tym, a w koło wszyscy cię znają. Strach, pustka, niezrozumienie - próba przypomnienia sobie choćby jednej dobrej rzeczy. Te emocje towarzyszą mi, straciłam pamięć - nie wiem jak, nie wiem gdzie... *historia nie jest prawdziwa.

Fajnie by było