Pustka Stories

Zbiór pseudointelektualnych wierszy i wybuchów emocji, które chciałam wykrzyczeć w pustkę, ale zapomniałam, że void nigdy nie słucha. Zamieszczane nieregularnie, po prostu muszę się wygadać.

Co byście zrobili, gdybyście nagle obudzili się i nic nie pamiętali? Jedyne co pamiętacie to zdarzenia sprzed kilku lat i wiecie o tym, a w koło wszyscy cię znają. Strach, pustka, niezrozumienie - próba przypomnienia sobie choćby jednej dobrej rzeczy. Te emocje towarzyszą mi, straciłam pamięć - nie wiem jak, nie wiem gdzie... *historia nie jest prawdziwa.

Powrót którego nie chciałem

kilka słów o słowach.

opowieść zrodzona z łzy dla tych którzy czują sie tak samo jak bohaterzy

Kiedy Harper miała osiemnaście lat, jej świat rozpadł się na kawałki. Po pół roku burzliwego związku, który wydawał się jak bajka, wszystko nagle zmieniło się. Rozstanie było bolesne, ale jeszcze trudniejsze było to, że większość ich wspólnych znajomych stanęła po stronie byłego chłopaka Harper. Harper musiała stawić czoła konsekwencjom tego rozstania, czując się samotna i zrozpaczona, gdy ludzie, którym ufała, odwrócili się od niej. Jednak gdy próbowała odbudować swoje życie, odkryła, że niektóre rany goją się wolniej niż inne. Walka z bólem i zagubieniem stawała się jej codziennością, a odzyskanie zaufania społeczności, która wcześniej była dla niej drugą rodziną, wydawało się niemożliwe. Ale życie miało dla Harper jeszcze jedną niespodziankę. Gdy po cichu próbowała skleić swoje serce, odkryła, że jej były partner prowadził podwójne życie, ukrywając przed wszystkimi swoje tajemnice. Wkrótce Harper zaczynała odkrywać prawdę, która odmieniała jej postrzeganie nie tylko samej siebie, ale i otaczającego ją świata.

Wiersz opowiada o tym jak bardzo jesteśmy zagubieni.

haiku serce mi pęka, więc je piszę. pewnie nie zrozumiecie - ja je rozumiem.

Najlepsze że mam płacone za ten wiersz bo w godzinach pracy go pisałem

Nic nie znaczę. Jestem nikim. Żyję w pustce.

Fanfiction. Trochę inaczej. Więcej dram Claya Jensena.

My ludzie żyjemy na Ziemi. Towarzyszą nam jednak nie materialne energie, w które mało kto wierzy. Niektórzy z nas są uwięzienie w bezlitosnej materii, która nas przewyższa. Topimy się wśród uroków bogactwa, pozornie ładnych rzeczy. A może by tak spojrzeć w strefę nie materialności ? No cóż, nie uda Ci się to jeśli będziesz podlegał ludzkim zwyczajom. Nie wierzysz w niewidzialne byty ? Jak zatem chcesz żyć by przeżyć ?

Akwarium, bo znajdziecie tu wszystko. Bez początku ani końca.

nie ma zaufanie

Nikomu obce nie jest słowo śmierć. Kojarzy się z utratą kogoś bliskiego. Ze zniknięciem na zawsze. Jednak co czuje coś lub ktoś, kto musi wziąć się za tą brudną robotę i zabrać ze sobą duszę? Za dotykiem śmierci umierają ludzie, rośliny, czy też zwierzęta. Tam na dole nie cierpią tylko poszkodowani. Śmierć również się męczy. Żyje w samotności nie mogąc tego zmienić. Mroczna postać, płci męskiej pragnie tylko poczuć cokolwiek innego niż pustka, bezsilność, obojętność. Niestety dany mu dar niszczenia skutecznie mu to utrudnia, a wręcz uniemożliwia. Okładka - @pseudolis123

Minęło wiele lat od dramatycznego wydarzenia, na skutek którego cała wioska Kai'sy zniknęła z tego świata. Jako jedyna ocalała w Pustce, tajemniczym wymiarze wypełnionym morderczymi potworami musiała nauczyć się przetrwać za wszelką cenę. Teraz jednak jej świat ogarną wielkie zmiany, ponownie całkowicie zmieniając jej życie... Czy Kai'sa będzie w stanie dalej walczyć o swoje przetrwanie?

"Chciał być najlepszy, a co za tym szło? Musiał pozbyć się zbędnego balastu, jakim byli bliscy znajomi i iść dalej nie zważając na to co będzie musiał odrzucić. Cel miał uświęcić środki. " "Drzewa, które o tej porze roku mieniły się odcieniami złota, czerwieni i brązu nagle stały się szare. Uczucie porównywalne do zakręcanego powoli kranu. Jego właśnie został odłączony od wody. Jak ptak z powyrywanymi piórami. Zbyt ciężki kamień, żeby puścić nim ,,kaczki", który upadł na samo dno. Zatonięty statek. Kropla spadająca na suchą ziemię. Ścięte kłosy zbóż. Jak... próżnia. Oddzielony od innych."