Rainexsky Stories

​"Engineering keeps us alive, but art is what we stay alive for." ​Si Seia ay isang Fine Arts student na unti-unti nang nauubusan ng kulay. Between three part-time jobs, she's drowning in the pressure of survival. Para sa kanya, ang sining ay hindi na passion. Dahil para sa kanya isa na itong pasanin. ​Si Clyde naman ay isang Engineering student na sanay sa siksik na logic, matitigas na bakal, at konkretong plano. He believes in structures that last. He doesn't do "feelings" that can't be measured, until he meets the girl who paints her heart out in the corner of the library. ​When a messy artist and a calculated engineer collide, they discover that life isn't just about surviving the storm. Because it's about building a foundation strong enough to weather it. ​Isang kwento tungkol sa pangarap, pagkabigo, at ang pag-ibig na magsisilbing lakas upang muling bigyan kulay ang susunod na bukas.

​"Sa bawat pag-alis, may isang pusong naiiwan sa lilim ng bundok. Ngunit sapat ba ang sampung taon para makalimutan ang daan pabalik?" ​Si Lian ay hilig ang pagpinta sa paanan ng Mount Makiling na sanay na sa katahimikan at paghihintay. Para sa kanya, ang mga bundok ay simbolo ng katapatan na hindi umaalis, hindi nagbabago. Ngunit si Gabriel, ang lalaking nangako sa kanya sa ilalim ng mga bituin, ay isang manlalakbay na may pusong tila hangin na laging naghahanap ng kung anong wala sa kanya. ​Bitbit ang isang gitara at mga pangarap na mas malawak pa sa karagatan, lumisan si Gabriel patungo sa malalayong lungsod, iniiwan ang mga sulat na unti-unting nabubura ng panahon. Sampung taon ang lumipas. Ang mga pangako ay naging tila alingawngaw na lang sa gubat. ​Ngunit sa isang gabing maulan, muling magtatagpo ang kanilang mga landas. Sa pagitan ng mga pintang may kulay ng pangungulila at mga tonong nawala sa kumpas, matutuklasan nila kung ang pag-ibig ba ay katulad ng bundok na nananatili, o katulad ng ulap na dumadaan lang. ​Isang kuwento ng muling pagtatagpo, pagpapatawad, at ang katotohanang kahit gaano kalayo ang marating ng ating mga paa, ang puso ay laging may sariling kompas pauwi sa taong tunay na nagmamay-ari nito.

Dalawang taon. ​Dalawang taon na naging sentro ng mundo ni Liam si Rain. Ang kanilang talking stage ay tila simole lang pala, mga puyatan sa madaling araw, mga tawagang puno ng lambingan, at mga salitang "I miss you" na tila may kalakip na pangako. Sa bawat patak ng ulan, naniniwala si Liam na unti-unti nang nabubuo ang kanilang sariling paraiso. ​Ngunit paano kung ang lahat ng ito ay isang malaking maling akala? ​Sa ilalim ng malakas na buhos ng ulan, bitbit ang lakas ng loob at isang pusong puno ng pag-asa, nagtapat si Liam. Ngunit sa halip na yakap, isang malamig na katotohanan ang sumalubong sa kanya. ​Ito ang kwento ng isang lalaking naniwala sa sarili niyang ilusyon. Isang kwento para sa mga taong nagtanong ng, "Akala ko ba kami na? Bakit ako lang pala ang seryoso?" ​Dahil minsan, ang bahaghari pagkatapos ng ulan ay hindi simbolo ng pag-asa, kundi isang paalala na tapos na ang palabas at kailangan mo nang magising mula sa panaginip na ikaw lang ang bumuo. ​"Huwag mong bigyan ng malisya ang lahat, Liam. Akala ko kasi... sinasabayan mo lang ang trip ko."