Ratnapura cerita

සයාෂ් කියන්නෙ කෙටියෙන් කිව්වොත් මගෙ ක්‍රෂ් එක.. ඒ් උනාට මම ඒ් නම පාවිච්චි කරන්න කැමති නෑ.. මාස පහක් විතර එයාව ක්‍රෂ් කරගෙන හිටපු එකේ අන්තිම ප්‍රතිඵලය විදිහට එයාගෙත් මගෙත් දෙන්නගෙම යාලුවෙක් උනු කොල්ලෙක් අතේ මම කවියක් ලියලා යැව්වෙ ආදරේ ප්‍රකාශ කරල උනත් ඒකට ලැබුනු උත්තරේ උනේ "මට ක්‍රෂ් එකක් ඉන්නවා! " කියලා එයා මගෙ මූණටම කියලා හැරිලා ගිය එක.. නිව්ටන්ගෙ තුන්වෙනි නියමෙ වැරදී කියලා ඔප්පු උනේ අන්න එහෙම! ප්‍රශ්නෙ තිබුනෙ මගෙ කවියෙ නෙමෙයි එයාගෙ හදවතේ කියලා තේරුම්ගන්න මොළයක් තිබුනත් මගෙ කුළුදුල් ප්‍රේමෙ එහෙම එකපාරටම නැතිකරගන්න බෑනෙ..

හැම කළු වලාකුලකම රිදී රේඛාවක් තියෙනවා.. ඉතින් මට පුළුවන් ද ඔය කළු වලාකුලක් වගේ තියෙන ජීවිතේ රිදී රේඛාව වෙන්න...

මම බෙරෙත් පැත්තකින් තියලා ඩාන්සින් රූම් එකෙන් එළියට දිව්වෙ දිගැස්ව හොයාගෙන.. ඈත තියාම මම දැක්කා එයා අතු ගනට විහිදුණු වෙරළු ගහ යට ඉදන් අහස දිහා බලාගෙන ලොකු කල්පනාවක.. "ජීවිතේ හරි ලස්සන තැනකට පාවුණේ නුඹ ආ විට මතකෙට" එයා හීනියට මුමුණනවා එයාට පිටුපාලා හිටපු මට ඇහුනා.. "මා ළයේ කැලතෙන පෙම් හැගුමට තීරණේ විතරක් ඇති හනිකට" ඒ වෙලාවෙ මම ඇහුවෙ මගෙ හිතේ තියෙන ප්‍රශ්නෙ.. මෙච්චර කාලෙකට එයාගෙන් උත්තරයක් නොලැබුණු ප්‍රශ්නෙ.. "සිත්රු අයියෙ!? ඔයා? " දිගැස් එයාගෙ කලබල උනු අළුපාට ඇස් මා දිහාවට හැරෙව්වෙ හැමදාමත් වගේ මම ඒ ඇස් විනිවිද ගිහින් පතුල පේන්නෙ නැති ආගාධෙකට වැටෙනකොට