Refleksje dzieła

Okruchy Szczęścia Niepojęte w tym, że się żyje nic nie mając do końca prawdziwie, ciesząc się tym że się żyje.

Spotykające się skrajności tworzą: a) pełnię b) chaos c) jedność d) wszystkie z powyższych ~ czarno na białym pomiędzy wierszami/słowami ~

Moje przemyślenia, okładki, rysunki, żale, czasem ogłoszenia parafialne. Ogółem różne nieciekawe rzeczy.

Wiersze, które będę tu publikować będą różne, zaczynając na tych naprawdę radosnych, a kończąc na depresyjnych. Śmierć, miłość i wojna z samą sobą będą tu na porządku dziennym. Myślę, że każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Umarła.... ta część mnie, która nie powinna.

"Wprawdzie nie wynaleziono jeszcze lekarstwa, które umożliwiłoby trwałe wykasowanie chwili słabości z ludzkiego życia, ale wciąż mamy sztukę. Sztukę, która wypowiada za nas słowa o których istnieniu często nie mieliśmy pojęcia" Melancholik, neurotyk, a może osoba skrajnie samotna w swej odrębności? Zbiór przemyśleń osoby wrażliwej, które być może nie wpisują się w kanony tradycyjnej poezji, jednak przyprawiwszy je szczyptą melancholii, można je zaliczyć do pewnej formy sztuki. Formy aż nazbyt bolesnej w swojej autentyczności.

Na pomysł na to opowiadanie wpadłem na lekcji matematyki. Jestem bardzo słabym matematykiem, więc jest to nieco dziwne.

Krótkie przemyślenia na temat ostatnich wydarzeń w moim życiu. Potrzebuje się wygadać, a czasem lepiej wygadać się obcym niż bliskim.

Historie, które mogły się wydarzyć w prawdziwym życiu. Nakłaniające do autorefleksji.

Kolejny rok za mną. Co przyniesie nowy? Czy okaże się lepszym od poprzedniego? Moje osobiste przemyślenia na temat przyszłości, marzeń, postanowień i rzeczy niemożliwych

Tu pojawiać się będą wszystkie nominacje jakie kiedykolwiek dostanę, chociaż nie liczę, że będzie ich jakoś dużo

Refleksyjnie

Nie przeraża Cię czasem to wszystko ? Raz wszystko ma sens, a raz nic. Dlaczego wszyscy ludzie są tacy przyziemni ? Nie czujesz się małym człowiekiem po środku wielkich rzeczy ? Jesteśmy tylko zagubionymi nastolatkami. Mało kto akceptuję naszą indywidualność... Ona też tak ma. Poznaj Laurę. Laura jest taka sama jak każdy z nas. Jak ma dać się komuś zrozumieć, kiedy sama się nie rozumie ? Tak samo wstaje rano, do szkoły. Ma mamę, tatę, siostrę, brata. Swoje marzenia, swoje problemy. Jak typowy, szary zjadacz chleba. Na początku jeszcze nie świadoma jak bardzo jej życie niedługo się zmieni. A przecież gorzej miało nie być...

Nigdy nie pozbędziemy się tego, o czym milczymy. Ucieczka w samotność jest dla nich najgorszym rozwiązaniem, lecz mimo wszystko dalej w to brną. Biegną w różne strony, ale w tym przypadku każda z dróg prowadzi do grobu. A zajmując się cudzymi problemami, zapominamy o swoich. * Okładkę wykonała: czarnepiorko, dziękuję serdecznie!

Zbiór felietonów na tematy popkulturowe, filmowe, serialowe, książkowe, a także społeczne i psychologiczne. Zapraszam serdecznie TJB

Wciąż patrzę na świat przez ogromną taflę szkła.

Zanim przeczytasz, zamknij oczy. Zanim przeczytasz, zawrzyj usta. Zanim przeczytasz zatkaj uszy. I nie otwieraj, nie rozwieraj oraz nie odtykaj aż do końca.