Refleksje povestiri

Na odbiciu w lustrze maluje złociste słoneczniki,uśmiechając się na niebiesko. Zatrzymuję chwile na kartach fotografii by móc przeżywać je na nowo. W końcu wszyscy jesteśmy tylko historiami które ktoś czyta.

Cykl wpisów o różnej treści. Ciąg myśli zlanych na klawiaturę komputera - papier zarezerwowany jest dla tych bardziej intymnych. Może z czasem ośmielę się przenieść część z nich na wirtualne karty....

Historie, które mogły się wydarzyć w prawdziwym życiu. Nakłaniające do autorefleksji.

Macie tu okazję przeczytać cudzą poezję i wybuchnąć szczerym śmiechem. Gorąco polecam. Tak gorąco jak temperatura na okładce.

Nie chcę w tych utworach brzmieć, jakbym odkrywała wszystkie tajemnice wszechświata; używać języka, którego mimo finezji nikt nie rozumie; zgrywać nadętej pseudoartystki. Mam zamiar w mojej poezji po prostu przekazać Wam moje rozmyślenia, skłonić Was do refleksji, zainspirować. Więc uśmiechnijcie się i przeczytajcie - nie musicie podniosłym, dramatycznym tonem ani z wymuszonym wdziękiem - a z sercem otwartym na piękno i bolesność świata.

Moje przemyślenia, okładki, rysunki, żale, czasem ogłoszenia parafialne. Ogółem różne nieciekawe rzeczy.

Wciąż patrzę na świat przez ogromną taflę szkła.

Krótka opowieść przeplatana elementami fantastyki i moimi przemyśleniami

Nie przeraża Cię czasem to wszystko ? Raz wszystko ma sens, a raz nic. Dlaczego wszyscy ludzie są tacy przyziemni ? Nie czujesz się małym człowiekiem po środku wielkich rzeczy ? Jesteśmy tylko zagubionymi nastolatkami. Mało kto akceptuję naszą indywidualność... Ona też tak ma. Poznaj Laurę. Laura jest taka sama jak każdy z nas. Jak ma dać się komuś zrozumieć, kiedy sama się nie rozumie ? Tak samo wstaje rano, do szkoły. Ma mamę, tatę, siostrę, brata. Swoje marzenia, swoje problemy. Jak typowy, szary zjadacz chleba. Na początku jeszcze nie świadoma jak bardzo jej życie niedługo się zmieni. A przecież gorzej miało nie być...

Zbiór krótkich refleksji, opowiadań o ludzkiej egzystencji, śmierci, samotności itp. Nowe teksty regularnie co kilka dni.

Pod podłogą Kryją się Głupie szczury Zaś nad sufitem Krew wyciśnięta Z mego serca Pomiędzy Na wygodnym fotelu Siedzę ja

pierdoły oddarte z przecinków

On, dopiero co eks żołnierz po powrocie z ostatniej misji, Ona niedoszła ofiara gwałtu, mieszkająca z bratem, przyjacielem głównego bohatera , bojąca się dużych mężczyzn i dotyku, kochająca tylko jednego mężczyznę. Czy oboje stawią czoła demonom po tym co przeżyli, na tyle by uchronić siebie na wzajem ...? *** Tylko bardzo silna osoba potrafi wszystkiemu sprostać... *** Uwaga: Opowiadanie dla osób 18+, zawiera sceny intymne i wulgaryzmy.

Nigdy nie pozbędziemy się tego, o czym milczymy. Ucieczka w samotność jest dla nich najgorszym rozwiązaniem, lecz mimo wszystko dalej w to brną. Biegną w różne strony, ale w tym przypadku każda z dróg prowadzi do grobu. A zajmując się cudzymi problemami, zapominamy o swoich. * Okładkę wykonała: czarnepiorko, dziękuję serdecznie!

O tym jak poznawałem świat.

Praca na konkurs literacki pt. "Kto czyta, żyje wielokrotnie". Pierwsze miejsce, moje przemyślenia i refleksje z dawnych lat.

"Wprawdzie nie wynaleziono jeszcze lekarstwa, które umożliwiłoby trwałe wykasowanie chwili słabości z ludzkiego życia, ale wciąż mamy sztukę. Sztukę, która wypowiada za nas słowa o których istnieniu często nie mieliśmy pojęcia" Melancholik, neurotyk, a może osoba skrajnie samotna w swej odrębności? Zbiór przemyśleń osoby wrażliwej, które być może nie wpisują się w kanony tradycyjnej poezji, jednak przyprawiwszy je szczyptą melancholii, można je zaliczyć do pewnej formy sztuki. Formy aż nazbyt bolesnej w swojej autentyczności.

Tu pojawiać się będą wszystkie nominacje jakie kiedykolwiek dostanę, chociaż nie liczę, że będzie ich jakoś dużo